«دیوارها در کره شمالی آنقدر بلندند که حتی جلوی نگریستن به مناظر را هم می‌گیرند». شاید بتوان 2 خصوصیت مهم و بارز را به کره شمالی نسبت داد. اول آنکه این کشور یکی از معدود کشورهایی است که هنوز به شیوه کمونیستی اداره می‌شود، دوم اینکه هیچ اطلاعات و تصاویر دقیقی از این کشور در دست نیست. اما این بار به نظر می‌رسد شرایط کمی فرق خواهد کرد، پسران پیونگ‌یانگ پس از 4دهه و آن خاطره توفان زرد جام‌جهانی 1966 بار دیگر توانستند به بزرگ‌ترین تورنمنت جهان راه پیدا کنند. هیچ‌کس فکرش را هم نمی‌کرد این اتفاق زمانی رخ دهد که هنوز چکمه‌های کمونیسم روی این سرزمین کوبیده می‌شود.
حالا جهان می‌تواند در آفریقای جنوبی از دریچه دیگری آنها را به تماشا بنشیند. تیم ملی فوتبال کره شمالی در کمال ناباوری جزو آن دسته از مسافران آفریقای جنوبی بود که به نوعی شگفتی آفرید. پس از قهرمانی عراق جنگ‌زده در جام ملت‌های آسیا این بار نوبت به پسران شمالی سرزمین کره رسید تا نشان دهند فشارهای سیاسی ایالات متحده و دوستان غربی‌شان نمی‌تواند روی عزم جدی آنها برای صعود به بزرگ‌ترین جشن فوتبال تاثیرگذار باشد. این صعود آنقدر برای طبقه کارگر کره‌شمالی شیرین بود که یک بار دیگر روزهای مقاومت را برای شان زنده مي‌كرد. فوتبال کره‌شمالی پس از آن همه تحریم‌های مختلف از شرق و غرب حالا به یک خوداتکایی و خودمختاری رسیده است. دقیقاً مانند روند سیاسی که صاحبنظرانی مانند بروس کامینگز آن را «اشتراک سوسیالیستی» می‌نامند. این ایدئولوژی پس از 45 سال دوباره با یک جهش روبه‌جلو در فوتبال همه چیز را ثابت کرد.
اتحادی که میان مردان کره‌شمالی در تمام زمینه‌ها وجود دارد تا امروز سبب شده تا برخلاف دیگر کشورهای سوسیالیستی اروپای شرقی و اتحاد جماهیر شوروی دچار روند فروپاشی نشود. از اواسط دهه 90 به این سو تنها در 2 مورد نام این کشور در عرصه سیاست جهانی مطرح شده است، مورد اول هشدار سازمان تغذیه جهانی وابسته به سازمان ملل به خاطر سوءتغذیه و خطر جدی جانی 5/3 میلیون نفر و مورد دوم آزمایشات اتمی و حالا نوبت به صعود تیم ملی فوتبال‌شان می‌رسد که از این طریق دهان گنده‌گوهای ایالات متحده و رفقایشان را می‌بندند. این موضوع نشان از مقاومت مردم سرزمینی دارد که به‌رغم فشارهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی هنوز سرپا هستند. اما فکر می‌کنید آیا 4 دهه دوری از جام‌جهانی کجایش می‌تواند جذاب باشد؟ این را باید بدانید که بازیکنان کره شمالی در بدترین شرایط ممکن توانستند به این مهم دست یابند. فاکتوری که به‌ندرت در آمریکای شمالی و اروپا دیده می‌شود و همیشه این داستان‌ها از آسیا، آفریقا و آمریکای جنوبی شروع می‌شود؛ جایی که اهالی آن نسبت به جبهه‌گیری‌های مغرضانه شرق و غرب سر به شورش گذشته‌اند.
کره شمالی کشوری کوهستانی است و به غیر از منابع محدود زغال‌سنگ به طور طبیعی دچار کمبود انرژی است و شاید به همین دلیل است که سال‌ها به دنبال دانش هسته‌ای و استفاده از انرژی اتمی است و این موضوع را باید اضافه کنیم که جدا از این مساله 30 درصد از مردم این کشور کشاورزند، یعنی همان طبقه کارگری که با تمام وجود صعود به جام‌جهانی 2010 را احساس می‌کند.
داستان یک صعود
لحظات باورنکردنی از ریاض شکل گرفت، جایی که کیم یونگ هان سرمربی کره‌شمالی در پوست خود نمی‌گنجید. تنها یک امتیاز کافی بود تا آنها از ورزشگاه ملک فهد جواز صعود به آفریقای جنوبی را بگیرند و دقیقاً نیز همین اتفاق رخ داد. تساوی صفر - صفر مقابل سعودی‌ها آنها را به عنوان تیم دوم گروه در میان بهت و حیرت همگان راهی جام‌جهانی کرد. اتفاقی که شاید از سال 1966 به این سو بیشتر شبیه یک رویا بود تا واقعیت.
یونگ هان در این‌باره می‌گوید: «فشار زیادی را متحمل شدیم، واقعاً گروه سختی بود ولی در آخر به آرزوی دیرینه‌مان رسیدیم. من از همه بازیکنان که در سخت‌ترین شرایط توانستند به این مساله جامه عمل بپوشانند تشکر می‌کنم، شاید خیلی‌ها اعتقاد داشته باشند که ما زیبا فوتبال بازی نمی‌کنیم ولی همین‌قدر مهم است که توانستیم در این شرایط سخت صعود کنیم». نکته جالب درباره بازیکنان کره‌شمالی در این است که کمتر بازیکنی را می‌توانید از آنها پیدا کنید که در لیگ‌های دیگر بازی کنند. این موضوع را می‌توان به نوعی تحریم بازیکنان کره‌شمالی از سوی کشورهای دیگر قلمداد کرد. شاید تنها بازیکن آنها «یانگ هاک» باشد که در ژاپن متولد شده و در مقطعی خارج از کره به بازی پرداخت.
هواداران همیشه سرسخت
شاید مشکل حمایت هواداران در سفرهای برون‌مرزی کمی غیرمعمول باشد ولی هر زمانی که توانستند دست از حمایت برنداشتند. جالب‌ترین نکته درباره حضور زنان طرفدار کره‌شمالی است که با لباس‌های «کیمونو» و با در دست داشتن چوب‌های ویژه قدیمی که در فرهنگ کره از آن برای حمایت در جنگ‌ها استفاده می‌کردند، تیم ملی کشورشان را تشویق می‌کنند.
منبع: world soccer
ترجمه: حسین جوادی
کالبدشکافی پرونده صعود کره شمالی به جام‌جهانی (قسمت اول)
پرواز از آشیانه کمونیسم
«دیوارها در کره شمالی آنقدر بلندند که حتی جلوی نگریستن به مناظر را هم می‌گیرند». شاید بتوان 2 خصوصیت مهم و بارز را به کره شمالی نسبت داد. اول آنکه این کشور یکی از معدود کشورهایی است که هنوز به شیوه کمونیستی اداره می‌شود، دوم اینکه هیچ اطلاعات و تصاویر دقیقی از این کشور در دست نیست. اما این بار به نظر می‌رسد شرایط کمی فرق خواهد کرد، پسران پیونگ‌یانگ پس از 4دهه و آن خاطره توفان زرد جام‌جهانی 1966 بار دیگر توانستند به بزرگ‌ترین تورنمنت جهان راه پیدا کنند. هیچ‌کس فکرش را هم نمی‌کرد این اتفاق زمانی رخ دهد که هنوز چکمه‌های کمونیسم روی این سرزمین کوبیده می‌شود.
حالا جهان می‌تواند در آفریقای جنوبی از دریچه دیگری آنها را به تماشا بنشیند. تیم ملی فوتبال کره شمالی در کمال ناباوری جزو آن دسته از مسافران آفریقای جنوبی بود که به نوعی شگفتی آفرید. پس از قهرمانی عراق جنگ‌زده در جام ملت‌های آسیا این بار نوبت به پسران شمالی سرزمین کره رسید تا نشان دهند فشارهای سیاسی ایالات متحده و دوستان غربی‌شان نمی‌تواند روی عزم جدی آنها برای صعود به بزرگ‌ترین جشن فوتبال تاثیرگذار باشد. این صعود آنقدر برای طبقه کارگر کره‌شمالی شیرین بود که یک بار دیگر روزهای مقاومت را برای شان زنده مي‌كرد. فوتبال کره‌شمالی پس از آن همه تحریم‌های مختلف از شرق و غرب حالا به یک خوداتکایی و خودمختاری رسیده است. دقیقاً مانند روند سیاسی که صاحبنظرانی مانند بروس کامینگز آن را «اشتراک سوسیالیستی» می‌نامند. این ایدئولوژی پس از 45 سال دوباره با یک جهش روبه‌جلو در فوتبال همه چیز را ثابت کرد.
اتحادی که میان مردان کره‌شمالی در تمام زمینه‌ها وجود دارد تا امروز سبب شده تا برخلاف دیگر کشورهای سوسیالیستی اروپای شرقی و اتحاد جماهیر شوروی دچار روند فروپاشی نشود. از اواسط دهه 90 به این سو تنها در 2 مورد نام این کشور در عرصه سیاست جهانی مطرح شده است، مورد اول هشدار سازمان تغذیه جهانی وابسته به سازمان ملل به خاطر سوءتغذیه و خطر جدی جانی 5/3 میلیون نفر و مورد دوم آزمایشات اتمی و حالا نوبت به صعود تیم ملی فوتبال‌شان می‌رسد که از این طریق دهان گنده‌گوهای ایالات متحده و رفقایشان را می‌بندند. این موضوع نشان از مقاومت مردم سرزمینی دارد که به‌رغم فشارهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی هنوز سرپا هستند. اما فکر می‌کنید آیا 4 دهه دوری از جام‌جهانی کجایش می‌تواند جذاب باشد؟ این را باید بدانید که بازیکنان کره شمالی در بدترین شرایط ممکن توانستند به این مهم دست یابند. فاکتوری که به‌ندرت در آمریکای شمالی و اروپا دیده می‌شود و همیشه این داستان‌ها از آسیا، آفریقا و آمریکای جنوبی شروع می‌شود؛ جایی که اهالی آن نسبت به جبهه‌گیری‌های مغرضانه شرق و غرب سر به شورش گذشته‌اند.
کره شمالی کشوری کوهستانی است و به غیر از منابع محدود زغال‌سنگ به طور طبیعی دچار کمبود انرژی است و شاید به همین دلیل است که سال‌ها به دنبال دانش هسته‌ای و استفاده از انرژی اتمی است و این موضوع را باید اضافه کنیم که جدا از این مساله 30 درصد از مردم این کشور کشاورزند، یعنی همان طبقه کارگری که با تمام وجود صعود به جام‌جهانی 2010 را احساس می‌کند.
داستان یک صعود
لحظات باورنکردنی از ریاض شکل گرفت، جایی که کیم یونگ هان سرمربی کره‌شمالی در پوست خود نمی‌گنجید. تنها یک امتیاز کافی بود تا آنها از ورزشگاه ملک فهد جواز صعود به آفریقای جنوبی را بگیرند و دقیقاً نیز همین اتفاق رخ داد. تساوی صفر - صفر مقابل سعودی‌ها آنها را به عنوان تیم دوم گروه در میان بهت و حیرت همگان راهی جام‌جهانی کرد. اتفاقی که شاید از سال 1966 به این سو بیشتر شبیه یک رویا بود تا واقعیت.
یونگ هان در این‌باره می‌گوید: «فشار زیادی را متحمل شدیم، واقعاً گروه سختی بود ولی در آخر به آرزوی دیرینه‌مان رسیدیم. من از همه بازیکنان که در سخت‌ترین شرایط توانستند به این مساله جامه عمل بپوشانند تشکر می‌کنم، شاید خیلی‌ها اعتقاد داشته باشند که ما زیبا فوتبال بازی نمی‌کنیم ولی همین‌قدر مهم است که توانستیم در این شرایط سخت صعود کنیم». نکته جالب درباره بازیکنان کره‌شمالی در این است که کمتر بازیکنی را می‌توانید از آنها پیدا کنید که در لیگ‌های دیگر بازی کنند. این موضوع را می‌توان به نوعی تحریم بازیکنان کره‌شمالی از سوی کشورهای دیگر قلمداد کرد. شاید تنها بازیکن آنها «یانگ هاک» باشد که در ژاپن متولد شده و در مقطعی خارج از کره به بازی پرداخت.
هواداران همیشه سرسخت
شاید مشکل حمایت هواداران در سفرهای برون‌مرزی کمی غیرمعمول باشد ولی هر زمانی که توانستند دست از حمایت برنداشتند. جالب‌ترین نکته درباره حضور زنان طرفدار کره‌شمالی است که با لباس‌های «کیمونو» و با در دست داشتن چوب‌های ویژه قدیمی که در فرهنگ کره از آن برای حمایت در جنگ‌ها استفاده می‌کردند، تیم ملی کشورشان را تشویق می‌کنند.
منبع: world soccer
ترجمه: حسین جوادی
ارسال نظر
پربیننده