آدرس غلط ندهید!

محمد صادق اميري گفته می‌شود محمدباقر قالیباف، یک عنصر سیاسی ولایی است و تشکیک در این بدیهه خارج از دایره انصاف است. شاید بتوان گزاره‌هایی را در تحکيم این موضوع آورد اما قریب‌ترین آن موضع‌گیری وی در جریان حوادث پس از انتخابات و انتقاد صریح او از عملکرد میرحسین موسوی است.قطعا رصد این رفتار محمدباقر قالیباف و نیز واکاوی تحرک وی در اندک‌زمان ورود به گستره سیاسی کشور- همان سیاستی که قالیباف از آن به دنیای کثیف تعبیر کرد- نتایجی از جنس تعلق خاطر به ولایت حاصل می‌کند و هم بدین واسطه است که استمرار این طریق و نیز ممارست در کسب تجارب بیشتر و بهتر مدیریتی از سوی وی نه‌تنها برای معتقدان به ولایت‌پذیری موجب ایجاد هزینه نمی‌شود که استقبال آنان را نیز در پیامد دارد.رصد رفتار سیاسی و مدیریتی قالیباف اگر از این دریچه صورت پذیرد، مرتبه وی در انتخابات نهم ریاست جمهوری می‌تواند یک امتیاز مثبت تلقی شود و بدون‌شک جریان معتقد به اصول با محوریت ولی فقیه، ارزش و تبار اهمیت این امتیاز را درک کرده و خواهد کرد. فهم این مهم و نیز مرتبه ارزش آن البته به‌گونه‌ای است که نمی‌توان گوشزد کردن خطرات و تهدیدات را از این مدیر جوان سیاسی دریغ کرد، بویژه اگر نیت این اقدام به‌واسطه قرابت تفکر سیاسی و ایدئولوژیک باشد. در این راستا قطعا در آتیه و به مرور، برخی از این تهدیدات بیان خواهد شد اما این موضوع سبب نخواهد شد که این مجال خود غنیمت شمرده نشود.ارتقای مشی و منش سیاسی و مدیریتی محمدباقر قالیباف بایسته ضروری این روزهای شهردار تهران است. بدون‌شک میزان برخورداری هر مدیر یا عنصر سیاسی از شأن سیاسی و مدیریتی در رفتار وی نمودار می‌شود. موضوعی که به نظر می‌رسد محمدباقر قالیباف متاسفانه تاکنون یا بدان توجه نداشته یا اینکه فکری عاجل برای آن نکرده است.به عنوان مثال عدم برقراری مناسبات درخور با اصحاب رسانه ازجمله معضلاتی است که شهردار تهران همچنان از آن رنج می‌برد. شهردار تهران ‌باید برخوردار از آستانه تحمل مناسب و نیز دارای روحیه‌ای نقدپذیر باشد که در غیر این صورت قطعا در حوزه ارتباط با افکار عمومی دچار زیان‌های بزرگ خواهد شد.یکی از نشانه‌های این عارضه، عدم تحمل مطلبی طنز آن هم از سوی روزنامه‌ای غیرمخالف است! عدم تحملي كه به يك شكايت بي ربط و خنده دار منجر مي‌شود. دیگر معضل هم که در این وجیزه بدان اشاره می‌شود و از قضا ارتباط تنگاتنگی با مورد اول نیز دارد، عدم برخورداری کافی از مشاوران توانمند و صادق است.محمدباقر قالیباف قطعا چشم‌انداز مدیریتی خود را در سطحی کلان ترسیم کرده اما به نظر می‌رسد این مهم با ترکیب مشورت‌دهندگان کنونی وی میسر نخواهد شد.مدیریت‌های کلان، مدیران بزرگ می‌خواهد و رفتار مدیران بزرگ حاصل توصیه‌ها و رهنمودهای مشاوران چیره‌دست و ماهر است. قطعا در حلقه کنونی گردآمده به ‌دور محمدباقر قالیباف، ‌مواردی یافت می‌شود که از این خصیصه‌ها بی‌بهره‌اند یا اینکه خدای نکرده از صداقت لازم برخوردار نیستند. عدم صداقت و یا بی‌بهره‌ بودن از کیاست قطعاً منتج به «صعود» نمی‌شود. یکی از عوارض این نقیصه، انحراف مدیر از مسیر پیشرفت و درک نادرست از جریان‌های سیاسی پیرامونی است. با عرض پوزش از جناب آقای قالیباف اما به نظر نمی‌رسد مجموعه‌ رفتارهای مدیریتی وی که بخش اعظمی از آن نتیجه مشورت‌های اطرافیان او است، افق مدیریتی مطلوب وی را محقق سازد. در 4 سال اخیر محمدباقر قالیباف هیچگاه نتوانسته شرایطی ترسیم کند که در مناسبات سیاسی برخوردار از یک جهش چشمگیر شود و این به مفهوم سپری کردن یک مسیر «راکد» است. خسران دیگر نیز عدم تحقق همگرایی جریان‌های همفکر و اتفاق نظر این جریان‌ها درباره شهردار تهران است.برخوردهای دور از انتظار با تریبون‌های برخی از این جریان‌ها نیز اگر موجبات شکافی عمیق و پرنشدنی را فراهم نیاورد، بدون شک موجب همگرایی و اجماع نخواهد شد.در این‌باره به نظر می‌رسد محمدباقر قالیباف باید در تنظیم رفتار سیاسی خود نهایت دقت و زیرکی را به کاربرد تا دیگر بار آدرس غلطی چون شکایت از رسانه‌های اصولگرا و دوستی با اغیار را در کارنامه مدیریتی خود ثبت نکند.