محمد رشوند: بدترین اتفاق برای هر مجموعه‌ای، از دست دادن نیروهای نخبه آن است؛ اتفاقی که متاسفانه در چند سال اخیر در ورزش ما سرعت گرفته است اما نگاهی به وضعیت آنهایی که ماندند و ساختند با آنهایی که رفتند و خراب کردند، نشان می‌دهد برنده آن فردی بود که جلای وطن نکرد. روزی که کیمیا علیزاده به عنوان نخستین بانوی ایرانی، مدال برنز المپیک را گرفت، کمتر کسی تصور می‌کرد پس از مهاجرتش، به همین زودی‌ها جانشینی برای او پیدا شود اما ناهید کیانی در همان وزن علیزاده، جانشین او شد و حالا بعد از چند سال می‌بینیم کیانی موفق به انجام کاری شده که پیش از این هیچ ورزشکار بانوی ایرانی انجامش نداده بود. رسیدن به عنوان قهرمانی جهان در وزن 57 کیلوگرم تکواندو، اتفاقی بود که نشان داد همواره برنده آنهایی هستند که با وجود همه سختیها می‌مانند و برای خاک کشورشان می‌جنگند. حقیقتا خبری از زندگی خصوصی و ورزشی کیمیا علیزاده ندارم، نمیدانم کجاست و چه می‌کند اما وقتی در مسابقات جهانی نامی از او نیست، وقتی جایگاهی در تکواندوی امروز ندارد، یعنی مسیر سقوط را پیش گرفته است. اولویت این است که مانع خروج ورزشکاران نخبه از کشور شویم اما اگر این اتفاق رخ دهد، تاریخ ثابت کرده بیش از آنکه یک کشور بزرگ و پر از استعداد مثل ایران ضرر ببیند، دودش به چشم همان فردی می‌رود که رفتن را به ماندن ترجیح داده است. امروز ناهید کیانی در اوج قله است. در کمتر از 10 روز به ۲ مدال ارزشمند طلا و نقره جهانی می‌رسد و این به آن معناست که در المپیک پاریس 2024 کاروان ایران می‌تواند یک مدال خوشرنگ به اسم او کنار بگذارد. حالا قیاس کنید این وضعیت را با دوست قدیم کیانی که چند سال قبل به دلایل کاملا عجیب و واهی ایران را ترک کرد. برنده امروز کیانی و همه آنهایی هستند که به کیان وطن پشت نکردند، ماندند و راهی ساختند به سمت قهرمانی جهان. کاش درس عبرتی شود برای آنهایی که به همه سختی و تلاشهای خود یک شبه پشت پا زدند و به خیال واهی پیشرفت، مهاجرت را راه بهتری برای موفقیت دانستند. ناهید کیانی و کیمیا علیزاده پیش روی شما هستند. قضاوت کنید چه کسی برد؛ چه کسی باخت، به همین سادگی!