محمد صابری: اصلاً انتخاب راحتی نبود، انتخاب فیلمی در حد و اندازه «آقای هفت‌رنگ» به‌عنوان سوژه یادداشت سینمایی این هفته «هفت‌گذر»، اما به 2 دلیل این تغییر در قواعد این ستون را بر خودم هموار کردم؛ اول توجه به حضور بلاانقطاع این طیف آثار بر پرده سینماهای کشور در سال‌‌های اخیر و صدرنشینی مع‌الاسف آنها، دوم (و شاید مهم‌تر از دلیل نخست) ملاقات و گپ و گفتی صمیمانه با شهرام شاهحسینی که انصافاً بسیار دوست‌داشتنی‌تر از ساخته‌های تا به امروز اکران شده‌اش می‌نمود و حداقل حسن‌اش این بود که برخلاف دیگر پایه‌های ثابت ساخت و کارگردانی این‌گونه(!) تولیدات (شبه) سینمایی در ایران، مدعی خلق شاهکار و طراحی ایدئولوژی‌ای نوین(!) برای آشتی دادن مخاطب با سینما نبود. درباره نکته نخست اصل پدیده، حسرت و ای‌کاش‌های دنباله‌اش بهتر که خلاصه به همین تک‌جمله‌ها بماند و مدام اصرار نکنیم همزمانی اکران «دوخواهر» و «زندگی شیرین» و «آقای هفت‌رنگ»ها را بر سر جداول اکران بکوبیم و «واسینماها» سردهیم. راستش دیگر باید بپذیریم که این «سینمای بدنه» دیگر «پیکره اصلی» سینمای ایران شده است و نمی‌توان از پدیده‌ای سخن گفت و از پیکره‌اش چشم پوشید؛ اینکه هنوز بسیاری امید دارند با ارائه طرح‌های «حمایتی» و به‌زعم خود «نو» روحی دیگر به این پیکر بدمند، در اصل پدیده‌ای نیکوست اما بی‌تردید انتظار تأثیرات خلق‌الساعه و منتج از چند سال را از آن نمی‌توان داشت.
اما «آقای هفت‌رنگ»؛ تا همین جا هم به حد کافی قاعده ستون هفتگی را مخدوش کرده‌ایم، برسیم به فیلم این هفته و کارگردانش. شهرام شاهحسینی را هنوز نمی‌توان به‌واسطه کارنامه‌اش داوری کرد چرا که گویی خودش هم به چشم سیاه‌مشق دست به دوربین برده و فیلمنامه‌هایی چون «کلاغ‌پر»، «زن‌ها فرشته‌اند» و بالاخره «آقای هفت‌رنگ» را به تصویر کشیده است. او که بشدت انگیزه برای کارگردانی فیلمی آبرومند و ماندگار در کارنامه‌اش را دارد، در این 3گام نخست به حداقل‌ها بسنده کرده و چه لذتبخش است وقتی در مواجهه با او و برای مرور کارنامه‌اش از «کلاغ‌پر» سخن به میان می‌آید، خود پیشقدم می‌شود و می‌گوید:«تازه فهمیده‌ام که آن اصلاً فیلم نبود!» شاهحسینی خواسته یا ناخواسته تبدیل به یکی از کارگردانان جوانی شده که پرچمدار کارنامه تهیه‌کننده‌شان هستند و به‌ظاهر بی‌دغدغه فیلمنامه‌های منتخب ایشان را کارگردانی می‌کند. حسین فرحبخش شناخته‌شده‌ترین نام در تهیه و ساخت فیلم‌های گیشه است و چنان حضور چشمگیری در این عرصه داشته که کارنامه کارگردان جوانی چون شاهحسینی را زیر سایه حضور خود قرار داده است. اما نکته جالب درباره این آخرین همکاری او و فرحبخش عبور آنها از کپی‌برداری آثار خارجی و دست‌گرفتن نسخه‌ای به ظاهر امروزی شده از فیلمنامه‌ای بسیار قدیمی در سینمای ایران است؛ «آقای هفت‌رنگ» کپی‌برداری جزء به جزء از «سازش» محمد متوسلانی است که در سال1353 روی پرده رفته و پس از 35 سال با رنگ و لعابی امروزین مقابل چشم مخاطبان قرار گرفته است؛ اتفاقی که هرچند چندان به مذاق مخاطبان بد نیامده اما سوالی جدی را در عرصه تحلیل روند حرکت سینمای ایران طرح می‌کند و آن اینکه در تمام این سال‌ها برای اصلاح، تربیت و در حد اعلا افزایش سطح «سلیقه» مخاطبان سینما‌یمان چه حرکت و برنامه‌ای داشته و به چه نتایجی رسیده‌ایم؛ خنده مخاطبان به «سینما»؟! اکران فیلم شهرام شاهحسینی فقط «بهانه» این یادداشت است، همین
مخاطبانی که به «سینما» می‌خندند...!
محمد صابری: اصلاً انتخاب راحتی نبود، انتخاب فیلمی در حد و اندازه «آقای هفت‌رنگ» به‌عنوان سوژه یادداشت سینمایی این هفته «هفت‌گذر»، اما به 2 دلیل این تغییر در قواعد این ستون را بر خودم هموار کردم؛ اول توجه به حضور بلاانقطاع این طیف آثار بر پرده سینماهای کشور در سال‌‌های اخیر و صدرنشینی مع‌الاسف آنها، دوم (و شاید مهم‌تر از دلیل نخست) ملاقات و گپ و گفتی صمیمانه با شهرام شاهحسینی که انصافاً بسیار دوست‌داشتنی‌تر از ساخته‌های تا به امروز اکران شده‌اش می‌نمود و حداقل حسن‌اش این بود که برخلاف دیگر پایه‌های ثابت ساخت و کارگردانی این‌گونه(!) تولیدات (شبه) سینمایی در ایران، مدعی خلق شاهکار و طراحی ایدئولوژی‌ای نوین(!) برای آشتی دادن مخاطب با سینما نبود. درباره نکته نخست اصل پدیده، حسرت و ای‌کاش‌های دنباله‌اش بهتر که خلاصه به همین تک‌جمله‌ها بماند و مدام اصرار نکنیم همزمانی اکران «دوخواهر» و «زندگی شیرین» و «آقای هفت‌رنگ»ها را بر سر جداول اکران بکوبیم و «واسینماها» سردهیم. راستش دیگر باید بپذیریم که این «سینمای بدنه» دیگر «پیکره اصلی» سینمای ایران شده است و نمی‌توان از پدیده‌ای سخن گفت و از پیکره‌اش چشم پوشید؛ اینکه هنوز بسیاری امید دارند با ارائه طرح‌های «حمایتی» و به‌زعم خود «نو» روحی دیگر به این پیکر بدمند، در اصل پدیده‌ای نیکوست اما بی‌تردید انتظار تأثیرات خلق‌الساعه و منتج از چند سال را از آن نمی‌توان داشت.
اما «آقای هفت‌رنگ»؛ تا همین جا هم به حد کافی قاعده ستون هفتگی را مخدوش کرده‌ایم، برسیم به فیلم این هفته و کارگردانش. شهرام شاهحسینی را هنوز نمی‌توان به‌واسطه کارنامه‌اش داوری کرد چرا که گویی خودش هم به چشم سیاه‌مشق دست به دوربین برده و فیلمنامه‌هایی چون «کلاغ‌پر»، «زن‌ها فرشته‌اند» و بالاخره «آقای هفت‌رنگ» را به تصویر کشیده است. او که بشدت انگیزه برای کارگردانی فیلمی آبرومند و ماندگار در کارنامه‌اش را دارد، در این 3گام نخست به حداقل‌ها بسنده کرده و چه لذتبخش است وقتی در مواجهه با او و برای مرور کارنامه‌اش از «کلاغ‌پر» سخن به میان می‌آید، خود پیشقدم می‌شود و می‌گوید:«تازه فهمیده‌ام که آن اصلاً فیلم نبود!» شاهحسینی خواسته یا ناخواسته تبدیل به یکی از کارگردانان جوانی شده که پرچمدار کارنامه تهیه‌کننده‌شان هستند و به‌ظاهر بی‌دغدغه فیلمنامه‌های منتخب ایشان را کارگردانی می‌کند. حسین فرحبخش شناخته‌شده‌ترین نام در تهیه و ساخت فیلم‌های گیشه است و چنان حضور چشمگیری در این عرصه داشته که کارنامه کارگردان جوانی چون شاهحسینی را زیر سایه حضور خود قرار داده است. اما نکته جالب درباره این آخرین همکاری او و فرحبخش عبور آنها از کپی‌برداری آثار خارجی و دست‌گرفتن نسخه‌ای به ظاهر امروزی شده از فیلمنامه‌ای بسیار قدیمی در سینمای ایران است؛ «آقای هفت‌رنگ» کپی‌برداری جزء به جزء از «سازش» محمد متوسلانی است که در سال1353 روی پرده رفته و پس از 35 سال با رنگ و لعابی امروزین مقابل چشم مخاطبان قرار گرفته است؛ اتفاقی که هرچند چندان به مذاق مخاطبان بد نیامده اما سوالی جدی را در عرصه تحلیل روند حرکت سینمای ایران طرح می‌کند و آن اینکه در تمام این سال‌ها برای اصلاح، تربیت و در حد اعلا افزایش سطح «سلیقه» مخاطبان سینما‌یمان چه حرکت و برنامه‌ای داشته و به چه نتایجی رسیده‌ایم؛ خنده مخاطبان به «سینما»؟! ارسال نظر
پربیننده