ادامه از صفحه اول
رئيسجمهور در پاسخ به سوال مجری برنامه درباره بودجههای معوق گفت: «یک معوقه داریم و آن اینکه مترو و شهرداری تهران اقساط بانکها را به آنها برنگرداندهاند. درباره یارانه بلیت، یارانه بلیت واقعاً رقمی نیست. مثلاً در کل کشور 70 میلیارد تومان یارانه حمل و نقل برای اتوبوس و مترو است و ما 20 میلیارد تومان آن را برای تهران گذاشتهایم و این را هم وقتی که درآمد بیاید میدهیم. اگر ما به کل کشور 70 درصد بودجهشان را دادهایم حتماً به تهران به علت توجه دولت بیش از 70 درصد را پرداخت کردهایم و چیزی پیش دولت نیست و این رقم در بودجه است و قانون آن نیز معلوم است».صحبت که به اینجا رسید، احمدینژاد علت اصلی حضورش در این برنامه را غیرمستقیم بیان کرد: «بالاخره ما برای تهران راهحل دادیم و من فکر میکنم که بزودی باید در مسائل تهران دخالت کنم چون میبینم با بگومگوهای بیجهت مردم در ترافیک عذاب میکشند. بنده به عنوان یک کارشناس ترافیک معتقدم که مترو قطعاً برای تهران لازم است اما در کنارش معتقدم باید در زمینه مترو سرمایهگذاری کنیم. ساخت مترو در زمین تهران بتدریج انجام میشود و این، زمان طولانی میبرد مگر اینکه با سرعت انجام بدهند».او در ادامه حرفهایش با انتقاد به روش ساخت و ساز مترو برای به عهده گرفتن این مسؤولیت گفت: «30 سال است که کارهای مترو در تهران انجام میشود، اما بالاخره ما چند کیلومتر مترو داریم و در چند کیلومتر آن قطار حرکت میکند؟ زمین تهران سست است و شما از هر زمینشناس و تونلسازی بپرسید میگوید کار سخت است و گران درمیآید. این را ما باید انجام بدهیم و این زیرساخت لازم است و 7 خط برای آن تصویب شده است. دولت هم طبق معمول بودجهها را خواهد داد اما هیچ وقت سرعت ساخت مترو نمیتواند از سرعت رشد تقاضا جلو بزند. تقاضا جلو زده است و ما عقب هستیم. باید از روشهایی استفاده کنیم که سریعتر به ما نتیجه بدهد».او سپس اعلام کرد: «دولت خود مدیریت مترو را بر عهده میگیرد، بودجهاش را میگذارد و میسازد و مدت آن نیز تا 10، 15 سال بيشتر نخواهد بود و به سرعت هم آن را تمام خواهد کرد. من حتماً این تصمیم را گرفتهام و حتماً مدیر تعیین میکنم و قطار هوایی را هم خواهیم کشید. اما خواهشم از شورای شهر و شهرداری این است که همکاری کنند، ما هیچ نمیخواهیم، یک ریال هم نمیخواهیم. بالاخره 4 سال دولت پول میدهد و از آن طرف با یک سری حرفهایی که واقعیت ندارد مواجه است». احمدينژاد ادامه داد: «ما در موضعی نیستیم که الان جواب بدهیم، دولت باید سؤال کند و بگوید این پولی که داده است شما چطور خرج کردهاید. بیش از 850 میلیارد تومان هم اقساط است که باید به بانکها میدادند و بانکها پرداخت کردهاند ولی برنگشته است. به بانکها گفتیم مراعات کنید و این جدا از وامهایی است که شهرداری تهران در این سالها گرفته است و ما هیچ محدودیتی ایجاد نکردیم». رئیسجمهور در ادامه با دفاع مستدل از منوریل، گفت: «قطار هوایی در دنیا شناخته شده است، از برخی تعجب میکنم که بین قطار هوایی و متروی زیرزمینی دعوا درست میکنند. این دو سیستم جابهجایی است که میتوانند با هم کار کنند. بین اینها نیز باید اتوبوس باشد و ارتباطها را برقرار و تنظیم کند و ایستگاههای این دو سیستم نیز میتواند همدیگر را پوشش دهد و تغذیه کند و این از نظر علمی شناخته شده است.»رئيس جمهور برای این موضع خود دلیل هم داشت: «هزینه قطار هوایی قطعاً کمتر از مترو است یعنی قابل اثبات است که به ازای هر نفر جابهجایی کمتر از نصف مترو است و این بدان معناست که ما میتوانیم از پول خود 2 برابر استفاده کنیم. 2 سال و نیم قبل با یکی از کشورهای اروپایی که سازنده سیستمهای قطار است و جزو پیشرفتهترینهاست مذاکره کردیم و 4 شرکت ذیربط این کشور با هم مجموعهای را تشکیل و پیشنهاد دادند که قطار هوایی تهران را بسازند و خودشان بودجه آن را بیاورند و بعداً بگیرند».او گفت: «ما این موضوع را به مدیریت شهری تهران پیشنهاد دادیم و قرارداد آن نیز آماده است حتی گفتیم بودجهاش را دولت تأمین میکند و شما لازم نیست بودجه بدهید ولی باز این موضوع در همین حرفها افتاد. این در حالی بود که شورای شهرسازی و شورایعالی ترافیک نیز آن را تصویب کرد و ما هم گفتیم خودمان حاضریم جلو بیاییم. وقتی خود بنده شهردار بودم در شورای شهر تصویب شد. در این سیستم ما 2 حلقه مرکزی و بیرونی داریم که مجموعاً 95، 96 کیلومتر میشود، این را میشود ظرف 2، 3 سال ساخت و در کنار آن مترو هم ساخته شود».او بار دیگر اما به شکلی متفاوت مشکل مترو را واشکافی کرد: «واقعاً بین مترو و منوریل دعوایی نیست ولی خاصیت مترو همین است که مثلاً یکهزار و 500 میلیارد تومان پول میدهیم اما الان میبینید تونل داریم اما قطارش نیست. میشد تونل کمتر میساختیم، قطارش را میخریدیم که هرقدر ساختیم مردم زود استفاده کنند. اینها بحثهای فنی است و بحثهای دعوایی نیست که یکی بیاید این را متهم کند و دیگری آن را متهم کند». مجری برنامه در ادامه بحث سیاسی بودن منوریل و مترو را پیش کشید اما رئیسجمهور با حرفهایش عکس این نظر را به شهروندان منتقل کرد: «سیاسی اصلاً، ما چه دعوایی داریم. من خودم، فرزندم، همسرم و خانوادهام در این شهر زندگی میکنیم و در ترافیک هستیم، واقعاً ترافیک تهران مشکل است اما آدم دلش میسوزد که راهحل دارد ولی به محض اینکه راهحلی ارائه میکنیم آن را در حرفهای بسیار سطح پایین میاندازند. ما نمیخواهیم از پول مردم تهران برای مترو گذاشته شود چون مردم تهران گرانترین هزینه زندگی را میدهند. بخشی از مشکلات تهران مشکلات کشور است و چون مرکز سیاسی کشور اینجاست مردم تهران هزینه آن را میدهند به همین دلیل در دولت تصمیم گرفتیم که این هزینه حمل و نقل را از دوش مردم تهران برداریم».
احمدينژاد در حالی که اعلام کرد مترو را دولت میسازد با سپردن اختیارات دولتی به شهرداری موافقت کرد: «ما این بار را حتماً باید از روی دوش تهران برداریم؛ تهران کارهای بسیاری دارد؛ خود فضای سبز و نظافت تهران کارهای زیادی است. بخشهای دیگری هست که قابل واگذاری است، مسکن، میراث فرهنگی، آب، برق و فاضلاب در تهران قابل واگذاری است و ما آمادگی داریم همه اینها را واگذار کنیم تا این مدیریت بخشی در تهران در اختیار شهردار محترم یا در اختیار شورای شهر، هماهنگ و متمرکز شود. اما مترو یک موضوع ویژه است، ما داریم پول میدهیم و از طرفی هم تحت فشار و متهم هستیم؛ چرا این کار را کنیم؟ خودمان با سرعت میسازیم، انشاءالله در اختیار مردم هم قرار میدهیم».او در لابهلای حرفهایش تاکید داشت مترو را دولت تنها میسازد نه اینکه تصدی آن را بر عهده بگیرد، البته با این کار هم موافق نیست: «ما فکر میکنیم دولت باید به مسائل کلانتری برسد و مترو را که من گفتم از روی لاعلاجی است».او بار دیگر تاکید کرد: «ما مترو را میسازیم و به مدیریت شهری میدهیم؛ ما نمیخواهیم آن را مدیریت کنیم. این بحثها در بخشهای دیگری چون اتوبوسرانی هم هست؛ بالاخره در اتوبوسرانی الان باید ببینیم چند دستگاه اتوبوس داریم و چند نفر جابهجا میکنند».او در ادامه حرفهایش از شهرداری حمایت کرد، خطوط ویژه اتوبوسرانی را مثبت ارزیابی کرد و مدیریت واحد شهری را حق شهرداری دانست: «خط ویژه یک راهحل است، خط ویژه یعنی فرصت را به اتوبوس دادن. حتی میتوان همه چراغها را برای اتوبوس سبز کنیم و اینها شدنی است منتها در جایی که خط ویژه میزنیم باید به بهبود جابهجایی منجر شود نه اینکه هر خط ویژهای درست است. الان خط ویژهای در تهران داریم که مطلقا علمی نیست اما زده شده است. مردم چارهای ندارند و میخواهند جابهجا شوند، متوسط تاخیر اضافه شده؛ در حالی که ما حمل و نقل عمومی میآوریم، خط ویژه میزنیم تا سرعت بالا برود و متوسط تاخیر پایین بیاید. همه مردم برای ما محترم هستند. ما میخواهیم متوسط تاخیر کل پایین بیاید یعنی هر شهروندی در تهران جابهجا میشود با سرعت بیشتری جابه جا شود. ما میخواهیم ترجیحا آنهایی که با حمل و نقل عمومی جابهجا میشوند با سرعت بیشتری بروند اما کل ترافیک بهتر شود نه اینکه بگوییم 10 درصد با سرعت 80 کیلومتر و 90 درصد با سرعت 2کیلومتر در ساعت جابهجا شوند، اینکه کار علمی نیست».او ادامه داد: «من از شورای شهر تهران بارها خواستهام که شما برای مدیریت واحد چه چیزی کم دارید؟ اگر نقص قانونی است بگویید ما لایحه میدهیم و اگر مصوبه دولت لازم است، بگویید باز آن را هم رفع میکنیم. از مدیریت شهر تهران بارها خواستهام که بگویند چه چیزی برای مدیریت واحد کم دارند؛ اگر نقص قانون باشد لایحه میدهیم و اگر نیاز به مصوبه دولت باشد، همکاری میکنیم. مدیریت شهر تهران باید واحد شود، البته برخی موارد مانند پلیس راهنمایی و رانندگی دست ما نیست». او در ادامه این مصاحبه زمانی که با سوال دیگر مجری برنامه درباره بافت فرسوده روبهرو شد، تاکید کرد نباید در آموزش زلزله در تهران تعلل شود و افزود: «رسانه ملی باید آموزشهایی مرتب داشته باشد و روزی نباشد که آموزش درباره زلزله بویژه در تهران تعطیل شود چون نمیدانیم کی میآید. از مردم میخواهم دعا کنند که زلزله نیاید. آموزشهای رسانه ملی صرفاً نباید درباره محل خواب یا تهیه کیف کمکهای اولیه باشد بلکه باید ضرورت مقاومسازی را آموزش دهد و در اینباره فرهنگ سازی کند. ساماندهی چندین هزار هکتار بافت فرسوده در تهران برای دولت غیرممکن است اما خود مردم با تخفیفهای شهرداری و کمکهای دولت میتوانند تک تک بافتهای فرسوده محل زندگیشان را مقاوم سازی کنند». رئیسجمهور درباره موضوعی که در جلسه هفته گذشته شورا بحثبرانگیز بود هم توضیح داد: «ما فشار آوردیم و بودجه سنگینی را برای فاضلاب تهران در دولت نهم تصویب کردیم، این بودجه 30 برابر شده است و به لحاظ ساختاری نیمی از آن تمام شده و نیم بعدی شروع شده است که باید انجام دهیم. این کار خیلی بزرگی است و برای آلودگی هوای تهران نیز معاون محیطزیست خود را مأمور کردم همه راهکارهای ممکن را پیدا کند و 3 ماه به آنان فرصت دادم که همه کارشناسان را دعوت و سطح جهان را نیز مطالعه کنند و با حفظ تردد موجود، برای این وضع راهکار بیندیشند و یک اتفاقی بیفتد که آلودگی را کاهش دهیم».او در ادامه حرفهایش به خانه سازیهای جدید و سبكي که در معماری آنها به کار گرفته میشود، ایراد گرفت: «باید الگوی مسکن و زندگی در تهران را عوض کنیم البته برای کسانی که الان ساکنند نمیتوانیم اما برای رشد جمعیت میتوانیم این کار را انجام دهیم. من با زندگی در خانههای 40 و 50 متری مخالفم، فکری که برای شهرسازی است، ایرانی نیست. فکر زندگی با این واحدهای مسکونی کوچک، فرهنگ و اندیشه ایرانی نیست. در حالی که ما یک کشور گسترده هستیم چرا مردم نباید در خانهای زندگی کنند که حیاط و باغچهای داشته باشد و این امکان در تهران نیز برای ساکنانی که الان هستند امکانپذیر نیست اما باید به مرور به وجود آید، برای رشد جمعیت واقعاً این کار شدنی است، امکاناتی داریم در همین اطراف تهران و این امکانات در همه شهرهای بزرگ وجود دارد. در کشورهایی که وسعتشان یک پنجم ایران است، مردم اینطور فشرده در واحدهای 60- 50 متری زندگی نمیکنند. با این وضع اعصاب همه مردم خرد و یکی، دو ساعت در ترافیک و وقتی به خانه میروند نیز در واحدهای 60- 50 متری زندگی میکنند که خسته کننده است».او در میان حرفهای جدی و کلان، توجه به تفریحگاه را هم فراموش نکرد: «استان تهران و بویژه شهر تهران به تفریحگاههای بزرگ نیاز دارد، اگر یک خانواده تهرانی بخواهد سالی 2 بار از تهران بیرون برود هزینه زیادی دارد بهطوری که بیشتر مردم تهران قادر به پرداخت آن نیستند. باید هزینهها را کاهش دهیم و راههای دسترسی را تسهیل کنیم. ساخت بزرگراه تهران- شمال را که تقریباً متوقف شده بود جلو انداختهایم و در شمال و مناطق زیارتی نیز طرحهای بزرگراهی و طرحهای گردشگری و اقامتی در دست اجرا داریم. مردم از صبح تا شب زحمت میکشند و این فشارهای تبلیغاتی و سیاسی را نیز بدون اینکه در آن نقشی داشته باشند، باید تحمل کنند. مردم تهران باید بار مرکزیت کشور و ترافیک را تحمل کنند پس باید حداقل فضاهایی داشته باشیم که خانوادهها بتوانند در روزهای تعطیل نفسی بکشند».او موضوع گورستانهای تهران را هم خودش پیش کشید تا شهروندان را از ترافیک و تحمل راه زیاد تا بهشت زهرا نجات دهد: «الان اگر کسی در شمیران ساکن باشد و بخواهد برای دفن عزیزش به بهشت زهرا برود زمان زیادی میبرد، به هر حال این فرهنگ در ایران وجود دارد که با رفتگان خود در ارتباطند. تهران باید حداقل 4 قبرستان بزرگ داشته باشد و دسترسیها کوتاه شود که این امر باعث کاهش رفت و آمدها و کاهش ترافیک و فشارهای عصبی میشود. در داخل شهر چندین امامزاده وجود دارد که باید اینها را فعال کنیم تا مردم بتوانند عزیزان از دست رفته خود را در همان جا دفن کنند. برخی گفتند این مساله خلاف بهداشت است در صورتی که در همه شهرهای دنیا قبرستانها در محلات است و این مساله آثار فرهنگی مثبتی دارد و روح را لطیف میکند».احمدینژاد درباره استان البرز هم چنین پاسخ داد: «تفکیک استان البرز از استان تهران که اکنون کارهای مطالعاتی آن به پایان رسیده و در حال بررسی جزئیات است باعث میشود که مدیریتهای تفکیک شده، عملکرد بهتری داشته باشند. امیدواریم پس از نهایی شدن این طرح و ارسال و تصویب آن در مجلس، شاهد ایجاد فرصتهای جدیدی در استانهای تهران و البرز باشیم و سرمایهگذاریها سریعتر و بیشتر انجام شود. در دولت دهم مجریان وقت بیشتری برای استان تهران میگذارند و با مشورت با مدیران شهری بویژه شورای شهر تهران میتوانیم مشکلات را برطرف کنیم. مصمم هستیم که زندگی در تهران راحتتر شود». رئیسجمهور در پایان برنامه درباره طرح هدفمند کردن یارانهها توضیح داد و سعی کرد با بیان عامیانه، ابهامات مردم را درباره این طرح برطرف کند.او همچنین به بحث انتقال پایتخت سیاسی کشور هم در چند کلمه پاسخ داد: «این در حد مطالعه است».
هرچند رئیسجمهور در این مصاحبه درباره مسائل مختلف تهران حرف زد اما نکته کلیدی حرفهای او پایان دادن به کشوقوسهای دولت و شهرداری بود که به بزرگترین مشکل پایتخت تبدیل شده است. معصومه آباد و مرتضی طلایی بهعنوان 2 عضو شورای شهر که مشاور شهردار تهران هم هستند روز گذشته بشدت نسبت به این موضع احمدینژاد واکنش نشان دادند اما به نظر میرسد حرف آنها نظر شورای شهر نیست، چون مهدی چمران در پشت صحنه این مصاحبه حضور داشت و بسیاری از این طرحها با مشورت او اعلام شد.از سوی دیگر رسول خادم، رئیس کمیسیون برنامه و بودجه شورای شهر تهران نیز در اینباره گفت: «با ورود دولت به مدیریت مترو، انتظار میرود که دولت از منابع ملی، پروژههای زیرساختی شهر تهران را تامین کند».وی با اشاره به اینکه طرح این موضوع تکلیف را بر دوش مسؤولان مربوط قرار میدهد تا از امسال بهطور جدی در برنامههای خود منابع لازم را جهت تامین نیازهای مالی و مدیریتی توسعه شبکههای مترو تهران در نظر بگیرند، افزود: «در جهت تحقق نظر رئیسجمهوری و رسیدن به تامین حقوق بحق مردم تهران در اینباره، امیدواریم در لایحه بودجه سال 89 به وضوح و روشنی شاهد پیگیری این موضوع از سوی دستاندرکاران دولتی باشیم».خادم ادامه داد: «امیدوارم با نظر مثبت رئیسجمهوری تغییر جدی را در مصوبات مجلس و قانون حمل و نقل ویژه شهر تهران که در سال 86 به تصویب رسیده و همچنین تغییر رویهای جدی را در بودجه سال 89 شاهد باشیم». در کنار موافقت 2 نفر از اعضای شورای اسلامی شهر تهران، این طرح رئیسجمهور موافقان پروپا قرصی هم در مجلس دارد.محمداسماعیل کوثری، نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی، در اینباره معتقد است: «نمایندگان تنها خواستار سرعت عمل و افزایش کیفیت در احداث مترو هستند تا در نهایت به نفع مردم باشد و مشکلاتشان در متروی تهران مرتفع شود، بنابراین تفاوتی ندارد که مدیریت مترو برعهده شهرداری باشد یا اینکه دولت عهدهدار مدیریت مترو شود».کوثری درباره واگذاری مدیریت مترو به دولت، تصریح کرد: در اصل کارهای کشور در 3قسمت دنبال میشود. بخش دولتی، تعاونیها که مردم هستند و بخش خصوصی، بنابراین کار شهرداری هم دولتی است. یعنی در اصل سخنان رئیسجمهوری فقط جابهجایی نظارتی و مدیریتی است و چیزی نیست که بگوییم یک تغییر است، بلکه یک تغییر مدیریتی است که اگر نهایی شود مشکل چندانی وجود نخواهد داشت.به گفته عضو هیات رئیسه کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی اما در صورت نهایی شدن شاید بالاخره بحثها و اظهارنظرهای دو طرفه تقریبا جمع شود و آن چیزی که به نفع مردم است انجام شود، یعنی به نتیجه رسیدن مترو. لذا برای نمایندگان که به دنبال حل مشکلات مردم هستند زیاد تفاوتی ندارد که دولت، مدیر مترو باشد یا شهرداری آن را مدیریت کند. البته نایبرئیس کمیسیون عمران مجلس هم چنین نظری دارد. علیاکبر آقایی، در اینباره گفت: «نظام یکپارچه است چه در مسائل شهرداری و چه در دولت. به هر حال باید هر نهادی به کمک نهاد دیگر بیاید تا بتوانیم اهداف توسعه را که در چشمانداز به تایید مقام معظم رهبری رسیده است، محقق کنیم». عضو هیات رئیسه کمیسیون عمران خاطرنشان کرد: «اگرچه در سالهای مختلف کمک بودجهای در قانون بودجه سالانه برای شهرداری و قطار شهری در نظر گرفته شده است که شاید کافی نبوده یا در چارچوب بودجه، تخصیصها کافی نبوده است اما در مجموع از این موضوع که رئیسجمهوری تصمیم دارد این بخش از حمل و نقل عمومی درونشهری را تقویت کند، استقبال میکنیم».به هر ترتیب دولت برای انتقاد 2 عضو شورای شهر نسبت به مغایرت تصمیم دولت با اصل 44 قانون اساسی و برنامههای 5 ساله توسعه پاسخ دارد، چون مترو با مصوبه هیات وزیران به شهرداری تهران واگذار شده و میتواند باز هم با مصوبه دولت به وزارت کشور یا همان سرزمین مادریاش بازگردد.در چنین شرایطی انتظار میرود هماکنون که رئیسجمهور برای سامان دادن به اوضاع پایتخت پا به میدان گذاشته است اختلافات سیاسی کنار رود تا چشم شهروندان از دود این اختلافات در امان بماند. تصمیم احمدینژاد برای خاتمه دادن به مشکلات متروي تهران بازتابهای متفاوتی داشت
ايستگاه آخر
ادامه از صفحه اول
رئيسجمهور در پاسخ به سوال مجری برنامه درباره بودجههای معوق گفت: «یک معوقه داریم و آن اینکه مترو و شهرداری تهران اقساط بانکها را به آنها برنگرداندهاند. درباره یارانه بلیت، یارانه بلیت واقعاً رقمی نیست. مثلاً در کل کشور 70 میلیارد تومان یارانه حمل و نقل برای اتوبوس و مترو است و ما 20 میلیارد تومان آن را برای تهران گذاشتهایم و این را هم وقتی که درآمد بیاید میدهیم. اگر ما به کل کشور 70 درصد بودجهشان را دادهایم حتماً به تهران به علت توجه دولت بیش از 70 درصد را پرداخت کردهایم و چیزی پیش دولت نیست و این رقم در بودجه است و قانون آن نیز معلوم است».صحبت که به اینجا رسید، احمدینژاد علت اصلی حضورش در این برنامه را غیرمستقیم بیان کرد: «بالاخره ما برای تهران راهحل دادیم و من فکر میکنم که بزودی باید در مسائل تهران دخالت کنم چون میبینم با بگومگوهای بیجهت مردم در ترافیک عذاب میکشند. بنده به عنوان یک کارشناس ترافیک معتقدم که مترو قطعاً برای تهران لازم است اما در کنارش معتقدم باید در زمینه مترو سرمایهگذاری کنیم. ساخت مترو در زمین تهران بتدریج انجام میشود و این، زمان طولانی میبرد مگر اینکه با سرعت انجام بدهند».او در ادامه حرفهایش با انتقاد به روش ساخت و ساز مترو برای به عهده گرفتن این مسؤولیت گفت: «30 سال است که کارهای مترو در تهران انجام میشود، اما بالاخره ما چند کیلومتر مترو داریم و در چند کیلومتر آن قطار حرکت میکند؟ زمین تهران سست است و شما از هر زمینشناس و تونلسازی بپرسید میگوید کار سخت است و گران درمیآید. این را ما باید انجام بدهیم و این زیرساخت لازم است و 7 خط برای آن تصویب شده است. دولت هم طبق معمول بودجهها را خواهد داد اما هیچ وقت سرعت ساخت مترو نمیتواند از سرعت رشد تقاضا جلو بزند. تقاضا جلو زده است و ما عقب هستیم. باید از روشهایی استفاده کنیم که سریعتر به ما نتیجه بدهد».او سپس اعلام کرد: «دولت خود مدیریت مترو را بر عهده میگیرد، بودجهاش را میگذارد و میسازد و مدت آن نیز تا 10، 15 سال بيشتر نخواهد بود و به سرعت هم آن را تمام خواهد کرد. من حتماً این تصمیم را گرفتهام و حتماً مدیر تعیین میکنم و قطار هوایی را هم خواهیم کشید. اما خواهشم از شورای شهر و شهرداری این است که همکاری کنند، ما هیچ نمیخواهیم، یک ریال هم نمیخواهیم. بالاخره 4 سال دولت پول میدهد و از آن طرف با یک سری حرفهایی که واقعیت ندارد مواجه است». احمدينژاد ادامه داد: «ما در موضعی نیستیم که الان جواب بدهیم، دولت باید سؤال کند و بگوید این پولی که داده است شما چطور خرج کردهاید. بیش از 850 میلیارد تومان هم اقساط است که باید به بانکها میدادند و بانکها پرداخت کردهاند ولی برنگشته است. به بانکها گفتیم مراعات کنید و این جدا از وامهایی است که شهرداری تهران در این سالها گرفته است و ما هیچ محدودیتی ایجاد نکردیم». رئیسجمهور در ادامه با دفاع مستدل از منوریل، گفت: «قطار هوایی در دنیا شناخته شده است، از برخی تعجب میکنم که بین قطار هوایی و متروی زیرزمینی دعوا درست میکنند. این دو سیستم جابهجایی است که میتوانند با هم کار کنند. بین اینها نیز باید اتوبوس باشد و ارتباطها را برقرار و تنظیم کند و ایستگاههای این دو سیستم نیز میتواند همدیگر را پوشش دهد و تغذیه کند و این از نظر علمی شناخته شده است.»رئيس جمهور برای این موضع خود دلیل هم داشت: «هزینه قطار هوایی قطعاً کمتر از مترو است یعنی قابل اثبات است که به ازای هر نفر جابهجایی کمتر از نصف مترو است و این بدان معناست که ما میتوانیم از پول خود 2 برابر استفاده کنیم. 2 سال و نیم قبل با یکی از کشورهای اروپایی که سازنده سیستمهای قطار است و جزو پیشرفتهترینهاست مذاکره کردیم و 4 شرکت ذیربط این کشور با هم مجموعهای را تشکیل و پیشنهاد دادند که قطار هوایی تهران را بسازند و خودشان بودجه آن را بیاورند و بعداً بگیرند».او گفت: «ما این موضوع را به مدیریت شهری تهران پیشنهاد دادیم و قرارداد آن نیز آماده است حتی گفتیم بودجهاش را دولت تأمین میکند و شما لازم نیست بودجه بدهید ولی باز این موضوع در همین حرفها افتاد. این در حالی بود که شورای شهرسازی و شورایعالی ترافیک نیز آن را تصویب کرد و ما هم گفتیم خودمان حاضریم جلو بیاییم. وقتی خود بنده شهردار بودم در شورای شهر تصویب شد. در این سیستم ما 2 حلقه مرکزی و بیرونی داریم که مجموعاً 95، 96 کیلومتر میشود، این را میشود ظرف 2، 3 سال ساخت و در کنار آن مترو هم ساخته شود».او بار دیگر اما به شکلی متفاوت مشکل مترو را واشکافی کرد: «واقعاً بین مترو و منوریل دعوایی نیست ولی خاصیت مترو همین است که مثلاً یکهزار و 500 میلیارد تومان پول میدهیم اما الان میبینید تونل داریم اما قطارش نیست. میشد تونل کمتر میساختیم، قطارش را میخریدیم که هرقدر ساختیم مردم زود استفاده کنند. اینها بحثهای فنی است و بحثهای دعوایی نیست که یکی بیاید این را متهم کند و دیگری آن را متهم کند». مجری برنامه در ادامه بحث سیاسی بودن منوریل و مترو را پیش کشید اما رئیسجمهور با حرفهایش عکس این نظر را به شهروندان منتقل کرد: «سیاسی اصلاً، ما چه دعوایی داریم. من خودم، فرزندم، همسرم و خانوادهام در این شهر زندگی میکنیم و در ترافیک هستیم، واقعاً ترافیک تهران مشکل است اما آدم دلش میسوزد که راهحل دارد ولی به محض اینکه راهحلی ارائه میکنیم آن را در حرفهای بسیار سطح پایین میاندازند. ما نمیخواهیم از پول مردم تهران برای مترو گذاشته شود چون مردم تهران گرانترین هزینه زندگی را میدهند. بخشی از مشکلات تهران مشکلات کشور است و چون مرکز سیاسی کشور اینجاست مردم تهران هزینه آن را میدهند به همین دلیل در دولت تصمیم گرفتیم که این هزینه حمل و نقل را از دوش مردم تهران برداریم».
احمدينژاد در حالی که اعلام کرد مترو را دولت میسازد با سپردن اختیارات دولتی به شهرداری موافقت کرد: «ما این بار را حتماً باید از روی دوش تهران برداریم؛ تهران کارهای بسیاری دارد؛ خود فضای سبز و نظافت تهران کارهای زیادی است. بخشهای دیگری هست که قابل واگذاری است، مسکن، میراث فرهنگی، آب، برق و فاضلاب در تهران قابل واگذاری است و ما آمادگی داریم همه اینها را واگذار کنیم تا این مدیریت بخشی در تهران در اختیار شهردار محترم یا در اختیار شورای شهر، هماهنگ و متمرکز شود. اما مترو یک موضوع ویژه است، ما داریم پول میدهیم و از طرفی هم تحت فشار و متهم هستیم؛ چرا این کار را کنیم؟ خودمان با سرعت میسازیم، انشاءالله در اختیار مردم هم قرار میدهیم».او در لابهلای حرفهایش تاکید داشت مترو را دولت تنها میسازد نه اینکه تصدی آن را بر عهده بگیرد، البته با این کار هم موافق نیست: «ما فکر میکنیم دولت باید به مسائل کلانتری برسد و مترو را که من گفتم از روی لاعلاجی است».او بار دیگر تاکید کرد: «ما مترو را میسازیم و به مدیریت شهری میدهیم؛ ما نمیخواهیم آن را مدیریت کنیم. این بحثها در بخشهای دیگری چون اتوبوسرانی هم هست؛ بالاخره در اتوبوسرانی الان باید ببینیم چند دستگاه اتوبوس داریم و چند نفر جابهجا میکنند».او در ادامه حرفهایش از شهرداری حمایت کرد، خطوط ویژه اتوبوسرانی را مثبت ارزیابی کرد و مدیریت واحد شهری را حق شهرداری دانست: «خط ویژه یک راهحل است، خط ویژه یعنی فرصت را به اتوبوس دادن. حتی میتوان همه چراغها را برای اتوبوس سبز کنیم و اینها شدنی است منتها در جایی که خط ویژه میزنیم باید به بهبود جابهجایی منجر شود نه اینکه هر خط ویژهای درست است. الان خط ویژهای در تهران داریم که مطلقا علمی نیست اما زده شده است. مردم چارهای ندارند و میخواهند جابهجا شوند، متوسط تاخیر اضافه شده؛ در حالی که ما حمل و نقل عمومی میآوریم، خط ویژه میزنیم تا سرعت بالا برود و متوسط تاخیر پایین بیاید. همه مردم برای ما محترم هستند. ما میخواهیم متوسط تاخیر کل پایین بیاید یعنی هر شهروندی در تهران جابهجا میشود با سرعت بیشتری جابه جا شود. ما میخواهیم ترجیحا آنهایی که با حمل و نقل عمومی جابهجا میشوند با سرعت بیشتری بروند اما کل ترافیک بهتر شود نه اینکه بگوییم 10 درصد با سرعت 80 کیلومتر و 90 درصد با سرعت 2کیلومتر در ساعت جابهجا شوند، اینکه کار علمی نیست».او ادامه داد: «من از شورای شهر تهران بارها خواستهام که شما برای مدیریت واحد چه چیزی کم دارید؟ اگر نقص قانونی است بگویید ما لایحه میدهیم و اگر مصوبه دولت لازم است، بگویید باز آن را هم رفع میکنیم. از مدیریت شهر تهران بارها خواستهام که بگویند چه چیزی برای مدیریت واحد کم دارند؛ اگر نقص قانون باشد لایحه میدهیم و اگر نیاز به مصوبه دولت باشد، همکاری میکنیم. مدیریت شهر تهران باید واحد شود، البته برخی موارد مانند پلیس راهنمایی و رانندگی دست ما نیست». او در ادامه این مصاحبه زمانی که با سوال دیگر مجری برنامه درباره بافت فرسوده روبهرو شد، تاکید کرد نباید در آموزش زلزله در تهران تعلل شود و افزود: «رسانه ملی باید آموزشهایی مرتب داشته باشد و روزی نباشد که آموزش درباره زلزله بویژه در تهران تعطیل شود چون نمیدانیم کی میآید. از مردم میخواهم دعا کنند که زلزله نیاید. آموزشهای رسانه ملی صرفاً نباید درباره محل خواب یا تهیه کیف کمکهای اولیه باشد بلکه باید ضرورت مقاومسازی را آموزش دهد و در اینباره فرهنگ سازی کند. ساماندهی چندین هزار هکتار بافت فرسوده در تهران برای دولت غیرممکن است اما خود مردم با تخفیفهای شهرداری و کمکهای دولت میتوانند تک تک بافتهای فرسوده محل زندگیشان را مقاوم سازی کنند». رئیسجمهور درباره موضوعی که در جلسه هفته گذشته شورا بحثبرانگیز بود هم توضیح داد: «ما فشار آوردیم و بودجه سنگینی را برای فاضلاب تهران در دولت نهم تصویب کردیم، این بودجه 30 برابر شده است و به لحاظ ساختاری نیمی از آن تمام شده و نیم بعدی شروع شده است که باید انجام دهیم. این کار خیلی بزرگی است و برای آلودگی هوای تهران نیز معاون محیطزیست خود را مأمور کردم همه راهکارهای ممکن را پیدا کند و 3 ماه به آنان فرصت دادم که همه کارشناسان را دعوت و سطح جهان را نیز مطالعه کنند و با حفظ تردد موجود، برای این وضع راهکار بیندیشند و یک اتفاقی بیفتد که آلودگی را کاهش دهیم».او در ادامه حرفهایش به خانه سازیهای جدید و سبكي که در معماری آنها به کار گرفته میشود، ایراد گرفت: «باید الگوی مسکن و زندگی در تهران را عوض کنیم البته برای کسانی که الان ساکنند نمیتوانیم اما برای رشد جمعیت میتوانیم این کار را انجام دهیم. من با زندگی در خانههای 40 و 50 متری مخالفم، فکری که برای شهرسازی است، ایرانی نیست. فکر زندگی با این واحدهای مسکونی کوچک، فرهنگ و اندیشه ایرانی نیست. در حالی که ما یک کشور گسترده هستیم چرا مردم نباید در خانهای زندگی کنند که حیاط و باغچهای داشته باشد و این امکان در تهران نیز برای ساکنانی که الان هستند امکانپذیر نیست اما باید به مرور به وجود آید، برای رشد جمعیت واقعاً این کار شدنی است، امکاناتی داریم در همین اطراف تهران و این امکانات در همه شهرهای بزرگ وجود دارد. در کشورهایی که وسعتشان یک پنجم ایران است، مردم اینطور فشرده در واحدهای 60- 50 متری زندگی نمیکنند. با این وضع اعصاب همه مردم خرد و یکی، دو ساعت در ترافیک و وقتی به خانه میروند نیز در واحدهای 60- 50 متری زندگی میکنند که خسته کننده است».او در میان حرفهای جدی و کلان، توجه به تفریحگاه را هم فراموش نکرد: «استان تهران و بویژه شهر تهران به تفریحگاههای بزرگ نیاز دارد، اگر یک خانواده تهرانی بخواهد سالی 2 بار از تهران بیرون برود هزینه زیادی دارد بهطوری که بیشتر مردم تهران قادر به پرداخت آن نیستند. باید هزینهها را کاهش دهیم و راههای دسترسی را تسهیل کنیم. ساخت بزرگراه تهران- شمال را که تقریباً متوقف شده بود جلو انداختهایم و در شمال و مناطق زیارتی نیز طرحهای بزرگراهی و طرحهای گردشگری و اقامتی در دست اجرا داریم. مردم از صبح تا شب زحمت میکشند و این فشارهای تبلیغاتی و سیاسی را نیز بدون اینکه در آن نقشی داشته باشند، باید تحمل کنند. مردم تهران باید بار مرکزیت کشور و ترافیک را تحمل کنند پس باید حداقل فضاهایی داشته باشیم که خانوادهها بتوانند در روزهای تعطیل نفسی بکشند».او موضوع گورستانهای تهران را هم خودش پیش کشید تا شهروندان را از ترافیک و تحمل راه زیاد تا بهشت زهرا نجات دهد: «الان اگر کسی در شمیران ساکن باشد و بخواهد برای دفن عزیزش به بهشت زهرا برود زمان زیادی میبرد، به هر حال این فرهنگ در ایران وجود دارد که با رفتگان خود در ارتباطند. تهران باید حداقل 4 قبرستان بزرگ داشته باشد و دسترسیها کوتاه شود که این امر باعث کاهش رفت و آمدها و کاهش ترافیک و فشارهای عصبی میشود. در داخل شهر چندین امامزاده وجود دارد که باید اینها را فعال کنیم تا مردم بتوانند عزیزان از دست رفته خود را در همان جا دفن کنند. برخی گفتند این مساله خلاف بهداشت است در صورتی که در همه شهرهای دنیا قبرستانها در محلات است و این مساله آثار فرهنگی مثبتی دارد و روح را لطیف میکند».احمدینژاد درباره استان البرز هم چنین پاسخ داد: «تفکیک استان البرز از استان تهران که اکنون کارهای مطالعاتی آن به پایان رسیده و در حال بررسی جزئیات است باعث میشود که مدیریتهای تفکیک شده، عملکرد بهتری داشته باشند. امیدواریم پس از نهایی شدن این طرح و ارسال و تصویب آن در مجلس، شاهد ایجاد فرصتهای جدیدی در استانهای تهران و البرز باشیم و سرمایهگذاریها سریعتر و بیشتر انجام شود. در دولت دهم مجریان وقت بیشتری برای استان تهران میگذارند و با مشورت با مدیران شهری بویژه شورای شهر تهران میتوانیم مشکلات را برطرف کنیم. مصمم هستیم که زندگی در تهران راحتتر شود». رئیسجمهور در پایان برنامه درباره طرح هدفمند کردن یارانهها توضیح داد و سعی کرد با بیان عامیانه، ابهامات مردم را درباره این طرح برطرف کند.او همچنین به بحث انتقال پایتخت سیاسی کشور هم در چند کلمه پاسخ داد: «این در حد مطالعه است».
هرچند رئیسجمهور در این مصاحبه درباره مسائل مختلف تهران حرف زد اما نکته کلیدی حرفهای او پایان دادن به کشوقوسهای دولت و شهرداری بود که به بزرگترین مشکل پایتخت تبدیل شده است. معصومه آباد و مرتضی طلایی بهعنوان 2 عضو شورای شهر که مشاور شهردار تهران هم هستند روز گذشته بشدت نسبت به این موضع احمدینژاد واکنش نشان دادند اما به نظر میرسد حرف آنها نظر شورای شهر نیست، چون مهدی چمران در پشت صحنه این مصاحبه حضور داشت و بسیاری از این طرحها با مشورت او اعلام شد.از سوی دیگر رسول خادم، رئیس کمیسیون برنامه و بودجه شورای شهر تهران نیز در اینباره گفت: «با ورود دولت به مدیریت مترو، انتظار میرود که دولت از منابع ملی، پروژههای زیرساختی شهر تهران را تامین کند».وی با اشاره به اینکه طرح این موضوع تکلیف را بر دوش مسؤولان مربوط قرار میدهد تا از امسال بهطور جدی در برنامههای خود منابع لازم را جهت تامین نیازهای مالی و مدیریتی توسعه شبکههای مترو تهران در نظر بگیرند، افزود: «در جهت تحقق نظر رئیسجمهوری و رسیدن به تامین حقوق بحق مردم تهران در اینباره، امیدواریم در لایحه بودجه سال 89 به وضوح و روشنی شاهد پیگیری این موضوع از سوی دستاندرکاران دولتی باشیم».خادم ادامه داد: «امیدوارم با نظر مثبت رئیسجمهوری تغییر جدی را در مصوبات مجلس و قانون حمل و نقل ویژه شهر تهران که در سال 86 به تصویب رسیده و همچنین تغییر رویهای جدی را در بودجه سال 89 شاهد باشیم». در کنار موافقت 2 نفر از اعضای شورای اسلامی شهر تهران، این طرح رئیسجمهور موافقان پروپا قرصی هم در مجلس دارد.محمداسماعیل کوثری، نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی، در اینباره معتقد است: «نمایندگان تنها خواستار سرعت عمل و افزایش کیفیت در احداث مترو هستند تا در نهایت به نفع مردم باشد و مشکلاتشان در متروی تهران مرتفع شود، بنابراین تفاوتی ندارد که مدیریت مترو برعهده شهرداری باشد یا اینکه دولت عهدهدار مدیریت مترو شود».کوثری درباره واگذاری مدیریت مترو به دولت، تصریح کرد: در اصل کارهای کشور در 3قسمت دنبال میشود. بخش دولتی، تعاونیها که مردم هستند و بخش خصوصی، بنابراین کار شهرداری هم دولتی است. یعنی در اصل سخنان رئیسجمهوری فقط جابهجایی نظارتی و مدیریتی است و چیزی نیست که بگوییم یک تغییر است، بلکه یک تغییر مدیریتی است که اگر نهایی شود مشکل چندانی وجود نخواهد داشت.به گفته عضو هیات رئیسه کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی اما در صورت نهایی شدن شاید بالاخره بحثها و اظهارنظرهای دو طرفه تقریبا جمع شود و آن چیزی که به نفع مردم است انجام شود، یعنی به نتیجه رسیدن مترو. لذا برای نمایندگان که به دنبال حل مشکلات مردم هستند زیاد تفاوتی ندارد که دولت، مدیر مترو باشد یا شهرداری آن را مدیریت کند. البته نایبرئیس کمیسیون عمران مجلس هم چنین نظری دارد. علیاکبر آقایی، در اینباره گفت: «نظام یکپارچه است چه در مسائل شهرداری و چه در دولت. به هر حال باید هر نهادی به کمک نهاد دیگر بیاید تا بتوانیم اهداف توسعه را که در چشمانداز به تایید مقام معظم رهبری رسیده است، محقق کنیم». عضو هیات رئیسه کمیسیون عمران خاطرنشان کرد: «اگرچه در سالهای مختلف کمک بودجهای در قانون بودجه سالانه برای شهرداری و قطار شهری در نظر گرفته شده است که شاید کافی نبوده یا در چارچوب بودجه، تخصیصها کافی نبوده است اما در مجموع از این موضوع که رئیسجمهوری تصمیم دارد این بخش از حمل و نقل عمومی درونشهری را تقویت کند، استقبال میکنیم».به هر ترتیب دولت برای انتقاد 2 عضو شورای شهر نسبت به مغایرت تصمیم دولت با اصل 44 قانون اساسی و برنامههای 5 ساله توسعه پاسخ دارد، چون مترو با مصوبه هیات وزیران به شهرداری تهران واگذار شده و میتواند باز هم با مصوبه دولت به وزارت کشور یا همان سرزمین مادریاش بازگردد.در چنین شرایطی انتظار میرود هماکنون که رئیسجمهور برای سامان دادن به اوضاع پایتخت پا به میدان گذاشته است اختلافات سیاسی کنار رود تا چشم شهروندان از دود این اختلافات در امان بماند. ارسال نظر
پربیننده