حالا قوی‌ترین مرد جهان را به مبارزه می‌طلبد. در انتهای نامه‌اش می‌نویسد نوشم نئی، نیشم نباش اما خودش صریحا نیش زهرآگین را با طرح چند اتهام، متوجه عضو هیأت‌مدیره تیمش می‌کند. محمد مایلی‌کهن باز هم دست به قلم شد و این‌بار حسین رضازاده مخاطب اتهامات او بود. جرم رضازاده به عنوان یکی از اعضای هیات مدیره نارنجی‌پوشان کرج تنها این بود که به مایلی‌کهن گفت؛ انتقادپذیر باشید، اما گویی حرفهای او آن‌قدر برای سرمربی سایپا سنگین بود که او ترجیح داد در بیانیه‌ای مشابه خطابه‌های قبلی‌اش پاسخ رضازاده را بدهد. مقدمه بیانیه مایلی‌کهن تاکیدی بود به تختی‌وار زندگی کردن، او از دارنده
2 مدال طلای المپیک خواست مثل آقا تختی طرفدار مظلوم جماعت باشد. حالا او چگونه در این میان مرز ظالم و ستمدیده را ترسیم کرده دیگر مشخص نیست. مایلی‌کهن سپس اشاره‌ای گذرا کرد به انتقاد ملکیان از خود و در این‌باره به رضازاده نوشت: «چند وقت پیش یکی از اعضای هیأت‌مدیره محترم باشگاه سایپا، در حالی که تخصصی در مسائل فنی نداشتند وارد مباحث فنی تیم و کادرفنی شده و مطالب‌شان را به جای اینکه در جلسه هیات مدیره مطرح کنند، رسانه‌ای کردند. به‌رغم اینکه بیش از 10 روز از این صحبت‌ها و مصاحبه گذشت هیچ واکنشی از سوی شما آقای رضازاده! نشان داده نشد اما چگونه است که بلافاصله پس از اینکه بنده ناچارا ناگزیر به پاسخ آن صحبت‌ها شدم، در کمتر از
24 ساعت عکس‌العمل شما را مشاهده کرده و شما آقای رضازاده! به عنوان قهرمان این مملکت حرفهای بنده را غیرحرفه‌ای، غیراخلاقی و کم‌لطفی دانستید». اما قسمت حساس نوشته مایلی کهن اینجاست: «از نظر من کار غیر حرفهای یعنی ورود به مسائل فنی بدون تخصص لازم، کار غیراخلاقی یعنی رسانه‌ای کردن مسائل داخلی خانواده باشگاه و از همه مهم‌تر دروغ گفتن به مردم است. اینک خودتان قضاوت کنید که آیا صحبت‌های من غیرحرفه‌ای و غیراخلاقی بوده یا صحبت‌های دوست شفیق و صمیمی و به عبارتی مدیر برنامه‌های شما؟!» در اینجا کاملا مشخص است محمد مایلی‌کهن سعی دارد حرفهای رضازاده را که قصد آرام کردم جو را داشت به رابطه شخصی او و ملکیان ربط دهد و از همه جالب‌تر خودش پند می‌دهد باید موضوعات باشگاه را در
هیات مدیره حل کنیم اما آن وقت بیانیه می‌دهد و رضازاده را متهم می‌کند به مسائل دیگر. از اینجا به بعد بیانیه درحالی به رشته تحریر درآمده که مقدار آدرنالین خون ایشان احتمالا چندبرابر حد معمول بوده است: «عنوان کرده بودید مایلی‌کهن محبت‌های هیأت‌مدیره را نادیده گرفته است. ای‌کاش واضح‌تر در این زمینه صحبت می‌کردید زیرا شاید این شائبه به وجود آید که محبت‌های هیأت‌مدیره یعنی گرفتن امتیازهای شخصی از باشگاه یا گروه خودروسازی سایپا (مانند گرفتن ماکسیما، مگان، زانتیا یا امتیاز نمایندگی محصولات سایپا و...) در حالی که همگان می‌دانند بنده هیچ‌گاه به دنبال گرفتن ذره‌ای امتیاز شخصی نبوده و نیستم و همواره در هر کجا که مشغول به کار بوده‌ام نهایت تلاش خود را در جهت کاهش هزینه‌ها به کار گرفته و نیتی به جز ارائه خدمت صادقانه نداشته و ندارم». متوجه اتهام جدید شدید؟ شاید مایلی‌کهن یادش نمانده روزی که به عنوان جانشین رضا فروزانی انتخاب شد سرمربی شکست خورده‌ای بود که حتی تیم‌های لیگ یکی هم سراغش نمی‌آمدند (همان‌طور که بعد از اخراج احتمالی از سایپا خواهیم دید چنین هم خواهد شد). اما این سایپا بود که با آغوشی باز او را پذیرفت. البته او در نامه خود به قسمت‌های دیگری هم اشاره داشت اما در هیچ کجایش ننوشت چرا در 6 هفته پایانی نیم فصل فقط 2 امتیاز کسب کرده و اشاره‌ای نداشت که وظیفه هیأت‌مدیره این تیم در قبال این نتایج ناامید کننده چیست؟ مایلی که حالا تفنگش را به طرف همه خودی‌ها متمایل کرده این‌بار به سمت کسی شلیک می‌کند که تا امروز کوچک‌ترین اصطکاکی با هیچ‌کس در ورزش ایران نداشته اما گویا این را از ایوانف بلغار (سرمربی تیم ملی وزنه‌برداری) نیاموخته بود که پسرجان وقتی روزی وارد هیأت‌مدیره تیمی شدی و اگر سرمربی تیمت هرچه خواست نثار نایب‌رئیس هیأت‌مدیره کرد شما لوح افتخار برای آن مربی بفرست تا مبادا بیانیه‌های او نصیب تو شود. رضازاده چنین نکرد و حالا متهم است به لابی با ملکیان و سپس گرفتن امتیازات ویژه از کارخانه سایپا. فقط مانده علیه خودش قیام کند
آخرین بیانیه مایلی‌کهن نصیب رضازاده شد
حالا قوی‌ترین مرد جهان را به مبارزه می‌طلبد. در انتهای نامه‌اش می‌نویسد نوشم نئی، نیشم نباش اما خودش صریحا نیش زهرآگین را با طرح چند اتهام، متوجه عضو هیأت‌مدیره تیمش می‌کند. محمد مایلی‌کهن باز هم دست به قلم شد و این‌بار حسین رضازاده مخاطب اتهامات او بود. جرم رضازاده به عنوان یکی از اعضای هیات مدیره نارنجی‌پوشان کرج تنها این بود که به مایلی‌کهن گفت؛ انتقادپذیر باشید، اما گویی حرفهای او آن‌قدر برای سرمربی سایپا سنگین بود که او ترجیح داد در بیانیه‌ای مشابه خطابه‌های قبلی‌اش پاسخ رضازاده را بدهد. مقدمه بیانیه مایلی‌کهن تاکیدی بود به تختی‌وار زندگی کردن، او از دارنده
2 مدال طلای المپیک خواست مثل آقا تختی طرفدار مظلوم جماعت باشد. حالا او چگونه در این میان مرز ظالم و ستمدیده را ترسیم کرده دیگر مشخص نیست. مایلی‌کهن سپس اشاره‌ای گذرا کرد به انتقاد ملکیان از خود و در این‌باره به رضازاده نوشت: «چند وقت پیش یکی از اعضای هیأت‌مدیره محترم باشگاه سایپا، در حالی که تخصصی در مسائل فنی نداشتند وارد مباحث فنی تیم و کادرفنی شده و مطالب‌شان را به جای اینکه در جلسه هیات مدیره مطرح کنند، رسانه‌ای کردند. به‌رغم اینکه بیش از 10 روز از این صحبت‌ها و مصاحبه گذشت هیچ واکنشی از سوی شما آقای رضازاده! نشان داده نشد اما چگونه است که بلافاصله پس از اینکه بنده ناچارا ناگزیر به پاسخ آن صحبت‌ها شدم، در کمتر از
24 ساعت عکس‌العمل شما را مشاهده کرده و شما آقای رضازاده! به عنوان قهرمان این مملکت حرفهای بنده را غیرحرفه‌ای، غیراخلاقی و کم‌لطفی دانستید». اما قسمت حساس نوشته مایلی کهن اینجاست: «از نظر من کار غیر حرفهای یعنی ورود به مسائل فنی بدون تخصص لازم، کار غیراخلاقی یعنی رسانه‌ای کردن مسائل داخلی خانواده باشگاه و از همه مهم‌تر دروغ گفتن به مردم است. اینک خودتان قضاوت کنید که آیا صحبت‌های من غیرحرفه‌ای و غیراخلاقی بوده یا صحبت‌های دوست شفیق و صمیمی و به عبارتی مدیر برنامه‌های شما؟!» در اینجا کاملا مشخص است محمد مایلی‌کهن سعی دارد حرفهای رضازاده را که قصد آرام کردم جو را داشت به رابطه شخصی او و ملکیان ربط دهد و از همه جالب‌تر خودش پند می‌دهد باید موضوعات باشگاه را در
هیات مدیره حل کنیم اما آن وقت بیانیه می‌دهد و رضازاده را متهم می‌کند به مسائل دیگر. از اینجا به بعد بیانیه درحالی به رشته تحریر درآمده که مقدار آدرنالین خون ایشان احتمالا چندبرابر حد معمول بوده است: «عنوان کرده بودید مایلی‌کهن محبت‌های هیأت‌مدیره را نادیده گرفته است. ای‌کاش واضح‌تر در این زمینه صحبت می‌کردید زیرا شاید این شائبه به وجود آید که محبت‌های هیأت‌مدیره یعنی گرفتن امتیازهای شخصی از باشگاه یا گروه خودروسازی سایپا (مانند گرفتن ماکسیما، مگان، زانتیا یا امتیاز نمایندگی محصولات سایپا و...) در حالی که همگان می‌دانند بنده هیچ‌گاه به دنبال گرفتن ذره‌ای امتیاز شخصی نبوده و نیستم و همواره در هر کجا که مشغول به کار بوده‌ام نهایت تلاش خود را در جهت کاهش هزینه‌ها به کار گرفته و نیتی به جز ارائه خدمت صادقانه نداشته و ندارم». متوجه اتهام جدید شدید؟ شاید مایلی‌کهن یادش نمانده روزی که به عنوان جانشین رضا فروزانی انتخاب شد سرمربی شکست خورده‌ای بود که حتی تیم‌های لیگ یکی هم سراغش نمی‌آمدند (همان‌طور که بعد از اخراج احتمالی از سایپا خواهیم دید چنین هم خواهد شد). اما این سایپا بود که با آغوشی باز او را پذیرفت. البته او در نامه خود به قسمت‌های دیگری هم اشاره داشت اما در هیچ کجایش ننوشت چرا در 6 هفته پایانی نیم فصل فقط 2 امتیاز کسب کرده و اشاره‌ای نداشت که وظیفه هیأت‌مدیره این تیم در قبال این نتایج ناامید کننده چیست؟ مایلی که حالا تفنگش را به طرف همه خودی‌ها متمایل کرده این‌بار به سمت کسی شلیک می‌کند که تا امروز کوچک‌ترین اصطکاکی با هیچ‌کس در ورزش ایران نداشته اما گویا این را از ایوانف بلغار (سرمربی تیم ملی وزنه‌برداری) نیاموخته بود که پسرجان وقتی روزی وارد هیأت‌مدیره تیمی شدی و اگر سرمربی تیمت هرچه خواست نثار نایب‌رئیس هیأت‌مدیره کرد شما لوح افتخار برای آن مربی بفرست تا مبادا بیانیه‌های او نصیب تو شود. رضازاده چنین نکرد و حالا متهم است به لابی با ملکیان و سپس گرفتن امتیازات ویژه از کارخانه سایپا. ارسال نظر
پربیننده