مهدی طاهرخانی، دبیر گروه ورزشی: کمتر کسی تصور می‌کرد جواد نکونام قبل از شروع لیگ بیست‌وسوم، ناگهان یکی از جنجالی‌ترین مصاحبه‌هایش را انجام دهد. این بار بحث بی‌پولی و عقب افتادن خریدها و کلا وضعیت فعلی استقلال، موضوع اصلی نبود. هدف جواد، عقیم‌سازی پروژه‌ای بود که می‌داند در آینده نه چندان دور در صورت امکان، قلمرو او را تهدید جدی خواهد کرد. «بچه» همان اسم «رمزی» است که امیر قلعه‌نویی روی «م. ب» گذاشت و حالا همه می‌دانند منظور دقیقا کیست. چون آنها اسمی نبردند ما هم نامی به صورت کامل نمی‌آوریم تا بعدا متهم به بدنام کردن افراد نشویم اما سرمربی آبی‌ها به نکته‌ای اشاره کرد که شاید خیلی‌ها از آن بی‌خبر بودند؛ «م. ب» یکی از حامیان و دوستان بسیار نزدیک فرهاد مجیدی است که در ۳ مرحله بازگشت مجیدی به استقلال در کسوت بازیکن و مربی، ردپایش به وضوح دیده می‌شد اما نکونام گفت مجیدی او و دار و دسته‌اش را از ابتدای ۱۴۰۰ بیرون کرد و اینچنین موفق به قهرمان کردن استقلال شد.
شاید خیلی‌ها خبر نداشتند که قبل از لیگ بیست‌ویکم، رابطه همیشه خوب فرهاد و «م. ب» کم‌کم رو به سردی گذاشت و در لیگ بیست‌ویکم مجیدی همه دوستان و نزدیکان این دوست سابقش را از باشگاه آبی دور کرد. البته این فرد هم همان زمان روی مهدی رحمتی سرمایه‌گذاری کرد، به امید روزی که رحمتی سرمربی استقلال شود.
اما چه شد که نکونام بعد از چند هفته تمرین با استقلال، ناگهان علیه این فرد و برنامه‌های آتی‌اش افشاگری کرد؟ دلیل اصلی این حرکت سرمربی استقلال، رابطه حسنه و بسیار خوب علی خطیر و «م. ب» است. استقلال چند مهره کلیدی فصل قبل را از دست داده و به گفته نکونام، یکی از مدیران این تیم به او گفته این فصل پنجم هم شویم خوب است! اما نکونام می‌داند فقط لازم است تیمش تا هفته دهم خوب نتیجه نگیرد تا به همان راحتی که پیش‌تر علی منصوریان و محمود فکری زیر پای‌شان جارو شد، عذر او را بخواهند؛ بدترین پایان برای او که برای این جایگاه مدت‌ها برنامه‌ریزی کرده بود. نکونام خطر را از جانب جو فعلی باشگاه احساس کرده است. اگرچه مهدی رحمتی در نساجی است اما چه ضمانتی وجود دارد او ابتدای فصل بعد، بنا به نتایج استقلال، جانشین نکونام نشود؟ یا اصلا در نیم‌فصل با اخراج کادرفنی فعلی، با توجه به رابطه خوب استقلال و مالک آبی‌دوست نساجی و همچنین خطیر و «م. ب»، ناگهان رحمتی جانشین جواد نشود؟ البته وقوع این اتفاقات، بستگی مستقیم و تنگاتنگی به نتایج استقلال و در آن سو نساجی دارد اما جواد نشان داده بر خلاف محمود فکری، بسیار دوراندیش است و نمی‌خواهد همه چیز را به قضا و قدر بسپارد. او می‌خواهد همین امروز گربه را دم حجله بکشد. به هوادار کد را می‌دهد و به خطیر هم ایضا. عامدانه از کلیدواژه «بچه» استفاده می‌کند و صریحا می‌گوید آدم‌های این فرد در حال جولان در باشگاه استقلال هستند. این یعنی اعلان جنگ به بعضی افراد که هم اینک کنار تیم حضور ثابت و تاثیرگذار دارند. نکونام نمی‌خواهد جنگ را به روزی بکشاند که بنا به نتایج ضعیف احتمالی، دست پایین را دارد. او از همین حالا نگران رابطه خوب خطیر و «م. ب» است و محتاج اینکه جبهه هوادار را پشت خودش بیاورد برای روز واقعه. بهانه لازم را هم بنا به ضعف مدیریت در خرید بازیکن جدید و حفظ ستاره‌های سابق دارد. نکونام شاید شطرنج‌باز خوبی نباشد اما قطعا قواعد پوکر را بیش از حد خوب بلد است و می‌داند چگونه بازی کند که در کوران لیگ، بازی پشت پرده را نبازد. او شامگاه پنجشنبه ۲۲ تیر با شمشیر از نیام بر آمده به پرده‌ها زد و حالا همه هواداران استقلال می‌دانند در فصل قهرمانی آبی‌ها «م. ب»کنار فرهاد نبود و پروژه بلندمدت او احتمالا آوردن رحمتی به استقلال در آینده است.
اما جواد به روش خودش از قلمرو خود دفاع می‌کند. او هر چه باشد تجربه کار با کارلوس کی‌روش را دارد و می‌داند باید کجا هواداران را در جریان جزئیات پشت پرده قرار داد تا کودتای چند ماه بعد را اینگونه به خودی خود در نطفه خفه کند.
* هشدار به هواداران
اگر هوادار استقلال هستید، کمربندهای‌تان را محکم ببندید؛ هواپیمای آبی بزودی وارد یک جبهه از ابرهای بسیار نامتعادل و غیرقابل پیش‌بینی می‌شود. نکونام تجربه عبور از این موانع را دارد اما پرسش اصلی این است: آیا هواپیمای فعلی (ساختار باشگاه) استقامت لازم را برای عبور از این توده هوای فشرده و بشدت متراکم و آسیب‌زا دارد ؟ کمترین حق هوادار استقلال، داشتن تیمی است که با ۱۱ بازیکن در مستطیل سبز به مدت ۹۰ دقیقه رو در روی رقیب بجنگد. ته فوتبال باخت است اما چیزهای تلخ‌تر از باخت هم داریم که این باخت‌ها غمش را هیچ پایانی نیست. شبیه یک سیاهچاله است که از یک سو می‌روی و شاید تا ابد راه خروج را نیابی. تویی و یک سیاهی بی‌پایان که مثل خوره در انزوا روحت را آهسته می‌خورد و می‌تراشد. همیشه یک عده هستند به اسم استقلالی و علیه استقلال؛ همان‌هایی که سال دوم برای منصوریان از هیچ «ابربحران» ساختند و نیم‌فصل شبانه صندلی محمود فکری را از زیر پایش کشیدند. هوادار استقلال این زخم‌های کاری را در زمان‌های نه چندان دور، بار‌ها خورده و می‌شناسد. هنوز آنقدر نگذشته که یادشان برود چگونه خودی‌ها با جهل مرکب ترمز تیم را کشیدند؛ رفیقانی که در ظاهر با تیم بودند اما عوض قهرمانی استقلال، برای زمین خوردنش ناخن به هم می‌ساییدند تا «این» برود و آنها با سور و سات «دیگری» را بیاورند. چه اهمیتی دارد غم هوادار، چه ارزشی دارد ثمره یک فصل تلاش؛ تهش که بازی تمام می‌شد فقط قسمتی از یک ترانه، ترجیع‌بند زخم‌خوردگان بود که باید به سختی گوش‌هایت را به دهان‌شان نزدیک می‌کردی تا بشنوی که می‌گویند: سوداگران در شکل دوست، بر نارفیقان شرم باد!
جواد نکونام اما همین ابتدای کار، قبل از زنده‌باد و مرده‌بادها، سراغ ابربحران آمده است. به خطیر می‌گوید اینجا یا جای من است یا جولانگه بعضی از این افراد. جواد فعلا دست بالا را دارد؛ مربی‌ای که میلیون‌ها هوادار را پشتش دارد و به واسطه همین همراهی می‌خواهد جراحی اول را به برداشتن یک تومور بدخیم اختصاص دهد. می‌داند منصوریان و فکری چطور اشتباه کردند. خبر دارد آن دو به واسطه سال‌ها کاپیتانی این تیم، فریب دوران بازیکنی‌شان را خوردند. محمود فکری تصور می‌کرد هنوز همان حاج‌محمود است و داش‌علی منصوریان هم در مخیله‌اش همه چیز را در عالم لوتی‌گری تجزیه و تحلیل می‌کرد. آن دو از خیلی چیزها بی‌تفاوت گذشتند؛ نه اینکه خطر را نشناسند اما به آن حقیقتا وقعی ننهادند. گفتند ما کجا اینها کجا! اما حواس‌شان نبود چند باخت و یکی دو تساوی ناگهان ورق را روی سکوهای اغلب دهه هشتادنشین برمی‌گرداند.
چند نفرشان کاپیتانی فکری را به یاد داشتند و یا چند درصد می‌دانستند منصوریان روزگاری جادوگر همین چمن بود به وقت تقویم ۱۳۷۴؟ از وسط زمین توپ و تور پاس را به هم می‌دوخت. فوتبال آلزایمر دارد اما درد اصلی آنجا بود که دهه هشتادی‌ها فقط از روی گوگل بعضی گل‌ها را دیده بودند.
جواد نکونام اما دل به این چیزها نبسته؛ فرض را گذاشته بر اینکه حتی یک هوادار هم فوتبال جواد با لباس ملی و استقلال را به یاد نمی‌آورد؛ نه شعار جواد لالیگایی قلقلکش می‌دهد، نه تکه کنایه‌های اتوبوس. او از صفر شروع کرده و تنها راه رستگاری را گرفتن نتیجه ولو با هر ابزار و روشی می‌داند. خطر رقیب در «پشت دروازه» را احساس کرده و از مدیریت تنها اعتماد طلب دارد. شاید خرید محبی و قائدی خارج از توان مدیریت بود اما خواسته او حالا یک چیز است؛ تا پایان قرارداد مثل کوه پشت من بمان. از اطرافیان سابق باشگاه و طرح‌هایش دوری کن چون هدف نهایی‌شان، آوردن یکی دیگر به استقلال است.
نکونام می‌گوید من خودم به وقتش می‌روم و اجازه نمی‌دهم با یک برنامه از پیش طراحی شده، آبرو و حیثیتم در دنیای مربیگری به حراج گذاشته شود! من جواد نکونام هستم، همان پسر لاغر‌اندامی که ناباورانه در سایه، رکورد بازی‌های ملی ایران را به نام خود زدم.
اینجا فولاد نیست که با استعفا بخواهم حرفم را بزنم، اینجا تا ابد تو را با نتایج به یاد می‌آورند، پس در قلمرو من جایی برای کودتا و زمین زدن استقلال وجود ندارد. جواد شوتش را محکم زد و حالا توپ در زمین علی خطیر است و او باید تصمیم صحیح را بگیرد؛ از بین دوستی و سرمربی استقلال و ارتباط حسنه با دیگران تنها یکی را انتخاب کند. نکونام فردی نیست که اجازه «وسط بازی» را بدهد. یک صندلی بیشتر در جایگاه سرمربی وجود ندارد و مادامی که صندلی متعلق به نکونام است، او هر کودتایی را در همان نقطه زایش خفه می‌کند. اینجا استقلال است؛ جایی که در ۱۲ سال، تنها یک مربی موفق به قهرمانی شده است.
جواد از قدرت فعلی رقبا بویژه پرسپولیس و سپاهان باخبر است. حرفش هم بیراه نیست، می‌گوید از پشت به من خنجر نزنید. قطعا زمان به حضور بعدی‌ها هم می‌رسد، دلیلی ندارد مربیان زمین خوردن همنوع‌شان را جشن بگیرند، پس بروید جلو دستش را بگیرید تا بالاخره یکجا این فرهنگ مذموم از بین برود. نوبت به همه می‌رسد و حتی شاید به بعضی‌ها زمان مجدد هم بدهند. چه کسی فکرش را می‌کرد سرمربی فعلی پرسپولیس وقتی در اوایل دهه 90 پرسپولیس را ترک کرد، چند سال بعد با قیمت بالاتر بازگردد و حالا کاری ندارد جز صید انواع و اقسام جام‌‌ها.
موفقیت نکونام یعنی تضمین موفقیت مربیان جوان و اگر غیر از این شود، آن وقت همین پرده‌نشینان جایی برای نشان دادن قابلیت‌های‌شان در آینده نخواهند داشت، چون عاقبت پرده‌دری، زمین خوردن همه است؛ نه او می‌ماند نه تو. کاش دست کم قاعده بازی را رعایت کنیم.