محمدامین علیدوست: در روایات ما شباهت‌هایی بین حضرت یحیی بن زکریا علیهما‌السلام و حضرت حسین بن علی علیهما‌السلام ذکر شده است و گریه آسمان و زمین فقط برای این دو وجود قدسی بوده است. برای مثال از امام سجاد علیه‌السلام نقل شده است که فرمودند: «امام حسین علیه‌السلام در مسیر کربلا در هیچ منزلگاهى فرود نیامد و کوچ نکرد؛ مگر آنکه از «یحیى بن زکریا» پیامبر بزرگ خدا و شهادت وى یاد فرمودند، و روزى چنین فرمودند: «از پستى دنیا نزد خداوند همین بس که سر «یحیى بن زکریا» را براى زناکارى از زناکاران بنى‌اسرائیل هدیه بردند!»
در روایت دیگرى امام علیه‌السلام در توضیح این مطلب فرمود: «همسر پادشاه بنى‌اسرائیل پیر شده بود، خواست دخترش را به همسرى آن پادشاه درآورد. پادشاه با یحیى بن زکریا در این باره مشورت کرد. حضرت وى را از این کار برحذر داشت، همسر پادشاه از این ماجرا با‌خبر شد و دخترش را آرایش کرد و نزد پادشاه فرستاد؛ دختر نزد پادشاه رفت و به طنازى و عشوه‌گرى پرداخت [تا هوش از سر پادشاه ربود].
پادشاه گفت: [براى آنکه به وصالت برسم] چه مى‌خواهى؟
دختر گفت: سر یحیى بن زکریا را!
پادشاه گفت: دخترم! چیز دیگرى بخواه.
گفت: جز این نمى‌خواهم!»
وى پس از این تصمیم به قتل حضرت یحیى علیه‌السلام گرفت و آن حضرت را به شهادت رساند. آنگاه سر مبارکش را در تشت طلایى نهاد و نزد آن دختر فرستاد و چندان نگذشت که زمین، دختر را در خود فرود برد و «بخت النصر» بر آنان مسلط شد».
آنجا که سر یحیى را دفن کردند، پیوسته از آن محل خون مى‌جوشید تا بخت النصر گروه زیادى از ظالمان بنى‌اسرائیل را کشت تا خون از جوشش افتاد.
گفته‌هاى کوتاه و پر‌معنى امام علیه‌السلام در مسیر کربلا یکى از دیگرى پربارتر و عجیب‌تر است.
هدف امام علیه‌السلام از طرح ماجراى حضرت یحیى علیه‌السلام اشاره به این نکته است که حکام ظالم و جبار و هواپرست، ایشان را به جرم پاکى و تقوا و مبارزه با آلودگى‌ها و هوس‌بازى‌ها شهید مى‌کنند و سر بریده را براى ناپاک‌زاده‌اى هدیه مى‌برند و این نشان مى‌دهد امام علیه‌السلام از جزئیات شهادت خویش آگاه بودند و براى اصحاب و یاران و فرزندان‌شان شرح مى‌دادند و آن مردان شجاع را آماده جانبازى و فداکارى تا آخرین قطره خون مى‌کرده‌اند.
جمله «خون من از جوشش باز‌نمى‌ایستد تا مهدى(عج) قیام کند» اشاره پرمعنایى به استمرار عاشوراهاى حسینى در طول تاریخ است؛ همان چیزى که امروز به چشم مى‌بینیم.