۲۱/آبان/۱۴۰۵
|
۰۷:۰۷
نگاهی به دروغ‌پردازی سازمان تروریستی منافقین درباره اعدام اعضای این سازمان در تابستان 67

دروغ برای بقا

علی عوض‌خواه: پس از عملیات غرورآفرین مرصاد و شکست مفتضحانه منافقین از ایران، تعدادی از اعضای این سازمان تروریستی که همچنان بر حمایت از سازمان و مقابله با انقلاب اسلامی اصرار داشتند، محاکمه شده و به اعدام محکوم شدند؛ محاکمه‌هایی که پس از پایان عملیات مرصاد آغاز و کمابیش تا پایان تابستان 67 ادامه داشت. در این سال‌ها سازمان منافقین با تحریف موضوع مجازات اعضای خود در سال 67، به دنبال تطهیر چهره جنایتکار خود بوده است. به همین خاطر خالی از فایده نخواهد بود اگر با نگاهی به چگونگی ماجرا، به این سوال پاسخ دهیم که آیا طبق ادعای منافقین، مجازات اعضای فعال این گروه ضدبشری بوده یا یک فرآیند قانونی را طی کرده است!
* فروغ جاویدان و شکست منافقین
پس از پذیرش قطعنامه از سوی ایران و در روزهای ابتدایی مرداد سال 67 سازمان تروریستی منافقین با حمایت و پشتیبانی رژیم بعث عراق، با هدف تصرف تهران و براندازی جمهوری اسلامی، از مرزهای غرب به ایران حمله کرد. حمله‌ای که قرار بود منجر به براندازی جمهوری اسلامی شود، حکم هلاکت منافقین را امضا کرد و پس از آن نیز منافقینی را که به دنبال شورش در زندان و پیوستن به یگان‌های نظامی سازمان بودند، دوباره پای میز محاکمه کشاند.
یگان‌های نظامی منافقین با پشتیبانی و حمایت لجستیکی ارتش بعث عراق، از مرزهای غربی ایران وارد کشور شده و با انبوه تانک‌ها و نفربرها و جیپ‌ها، پس از اشغال شهرهای قصرشیرین، سرپل ذهاب و اسلام‌آباد غرب و ارتکاب جنایت در این مناطق، راهی کرمانشاه شدند تا پس از تصرف این شهر و سپس همدان، به پایتخت حمله کنند. سازمان مجاهدین خلق به تنهایی نمی‌توانست تا عمق ۱۴۵ کیلومتری ایران نفوذ کند. به دلیل حمله همزمان ارتش بعث به مناطق جنوب کشور، بخش عمده‌ای از توان نظامی ایران در جبهه‌های جنوب غرب مشغول دفع تهاجم عراق بود و از همین رو منافقین توانستند بدون مشکل خاصی، به سرعت تا سرپل‌ذهاب و اسلام‌آباد غرب پیشروی کنند.
* شورش همزمان در زندان‌ها
همزمان با ورود سازمان مجاهدین خلق به خاک کشور، حادثه‌ دیگری نیز در درون زندان‌های کشور در شرف وقوع بود. طبق برنامه‌ریزی مرکزیت سازمان، قرار بود پس از تهاجم «ارتش آزادی‌بخش» به مرزهای غرب و تصرف هر شهر، منافقین زندانی در شهرهای اشغال شده نیز به مهاجمان ملحق شوند تا «ارتش آزادی‌بخش» برای تصرف دیگر شهرها قدرت بیشتری داشته باشد. زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان همدان، زندان چوبین‌ قزوین و در آخر زندان اوین تهران از جمله زندان‌هایی بودند که قرار بود مورد حمله منافقین قرار گرفته و اعضای زندانی این سازمان آزاد شوند اما با مقابله یگان‌های ارتش و سپاه پاسداران در تنگه چهارزبر با «ارتش آزادی‌بخش» و شکست منافقین، این نقشه به مرحله اجرا نرسید. با این حال شبکه زندانیان این سازمان بی‌خبر از اتفاقات بیرون، به امید پیوستن به گروه، در داخل زندان‌ها دست به شورش زدند.
* حکم امام خمینی(ره)
پس از پیروزی عملیات مرصاد و آرام شدن اوضاع، امام خمینی‌(ره) طی نامه‌ای ضمن محارب خواندن منافقین، دستور محاکمه اعضایی را که همچنان از سازمان حمایت می‌کردند و دشمنی خود با جمهوری اسلامی را علنا فریاد می‌زدند، صادر کردند.
* تشکیل هیأت‌های 3 نفره
پس از صدور حکم امام خمینی(ره)، هیات‌های سه‌نفره‌ای متشکل از حاکم شرع، نماینده دادستانی و نماینده وزارت اطلاعات کار خود را برای بازجویی مجدد از منافقین داخل زندان آغاز کردند. یکی از اصلی‌ترین شبهاتی که جریان ضدانقلاب در همراهی با منافقین و در ارتباط با اعدام‌های ۶۷ مطرح می‌کنند، این است که محاکمه و اعدام اعضای زندانی سازمان، غیرقانونی و ضدبشری بوده است.
در ارتباط با این ادعا باید گفت هر جرمی، محاکمه‌ای جداگانه دارد و منافقینی هم که در زمان حمله «ارتش آزادی‌بخش» سازمان به ایران، در زندان بودند، به جرم همراهی با نقشه سازمان برای شورش و اصرار بر مواضع خود محاکمه شدند و این جدا از محکومیتی بود که اعضای سازمان تروریستی منافقین به خاطر جرم قبلی خود، طی می‌کردند.
علاوه بر این، طبق نظر مراجع که برگرفته از قرآن کریم است، کسانی که علیه نظام اسلامی دست به سلاح برده و مردم را به شهادت می‌رسانند، محارب بوده و حکم محارب نیز اعدام است. باید به این نکته نیز توجه کرد اغلب منافقینی که تابستان ۶۷ به جرم محاربه علیه نظام اسلامی مجازات شدند، به قدری علیه جمهوری اسلامی کینه داشتند که حتی از فیلتر هیات‌های عفو منتظری نیز نتوانستند عبور کنند و به معنای حقیقی کلمه منافق بودند.
* ماجرای هیأت‌های عفو منتظری چه بود؟
سال ۱۳۶۵ حسینعلی منتظری بنا به تأثیرپذیری از اعضای بیتش که با منافقین در ارتباط بودند و خبرهای کذبی را در ارتباط با شکنجه زندانیان به وی می‌رساندند، از امام خمینی(ره) اجازه می‌گیرد به وضعیت زندانیان رسیدگی کند. از همین رو با تشکیل هیات‌های عفو، شروع به آزاد کردن منافقین زندانی می‌کند. منتظری در خاطراتش به این موضوع اشاره کرده و می‌نویسد: «به امام گفتم من این مسؤولیت را قبول می‌کنم به یک شرط و آن اینکه اگر گفتند فلانی دارد تندتند افراد را آزاد می‌کند، شما مبادا یک چیزی در بین جمعیت بگویید یا بنویسید. شما اگر نظری و مطلبی دارید به خودم بفرمایید».
نتیجه عملکرد هیات عفو منتظری این می‌شود که بسیاری از منافقین زندانی، با توبه‌های نمایشی که دیکته شده مرکزیت سازمان بود، از زندان آزاد شده و به اردوگاه اشرف ملحق می‌شوند و جالب آنکه تعداد قابل توجهی از کشته‌شدگان سازمان در عملیات مرصاد نیز از بین همین آزادشدگان بودند. در نتیجه باید به این موضوع اشاره کرد که اعضای زندانی سازمان که پس از عملیات مرصاد محاکمه و اعدام شدند، به معنای حقیقی کلمه منافق و تروریست بودند که حتی هیات‌های عفو منتظری نیز نتوانسته بود آزادشان کند.
* آمار‌سازی کذب منافقین
یکی دیگر از شبهه‌هایی که هر سال در چنین روزهایی از سوی سازمان تروریستی منافقین مطرح می‌شود، تعداد اعضایی است که پس از عملیات مرصاد اعدام شدند.
هر سالی که از اعدام‌های تابستان ۶۷ می‌گذرد، آمار اعدامی‌ها نیز توسط سازمان منافقین بیشتر می‌شود(!) در سال‌های ابتدایی طبق آمار مجهول این سازمان، ۲۸۰۰ نفر از اعضای زندانی اعدام شدند. در سال‌های بعد این عدد از ۲۸۰۰ نفر به ۳۸۰۰ تن رسید و در ادامه نیز به ترتیب به 5 هزار، ۱۰ هزار و امروز نیز به ۳۰ هزار نفر رسیده است!
بازمانده‌های سازمان مجاهدین خلق در حالی تعداد اعدامی‌ها را به ۳۰ هزار نفر رسانده‌اند که طی 2 دهه گذشته، هیچگاه نام و نشان کاملی از اعضایی که مدعی اعدام‌‌شان می‌شوند، منتشر نکرده‌اند. به عبارت دیگر، تعداد اسامی و مشخصاتی که سازمان مجاهدین خلق تحت عنوان اعدام شده‌های تابستان سال ۶۷ جمع‌آوری کرده و غالبا مجهول‌الهویه هستند، به 5 هزار نفر هم نمی‌رسد. طبق اسناد منتشر شده سازمان منافقین در ارتباط با تعداد اعدامی‌ها، بیش از ۹۰ درصد اسامی مورد ادعا، ناقص و فاقد مشخصاتی مثل نام پدر، تاریخ تولد و تاریخ اعدام است. قسمت تاریخ دستگیری تمام اسامی نیز فاقد اطلاعات است. همچنین در قسمت مربوط به تاریخ اعدام، در اکثر موارد صرفا سال ۶۷ درج شده است.
همه این موارد بیانگر تلاش سازمان تروریستی منافقین برای تطهیر چهره جنایتکار و ضدایرانی خود است؛ سازمانی که در دهه 60 خود را در جایگاه اصلی‌ترین اپوزیسیون ایران می‌دید، اکنون برای زنده ماندن دست به دامان دروغ‌سازی شده است.
ارسال نظر
captcha
پربیننده