دیرک آنکه، پدر روبرت نخستین بار پس از مرگ پسرش درباره او به صحبت پرداخت. حرفهای آنکه پدر پس از خودکشی پسرش از آن جهت اهمیت دارد که بدانیم او روانکاوی حرفهای است. روانکاوی که نتوانست روان فرزندش را کاوش کرده و او را از تصمیمش برای «انتحار» منصرف کند. آنکه پدر عنوان کرد که مشکل روحی پسرش از دوران نوجوانی آغاز شده است. به باور او ترس باعث افسردگی فرزندش شد و روبرت گرفتار انتظارهای بالای خودش از خویش بود. دیرک آنکه، پدر روبرت آنکه، دروازه‌بان فقید تیم ملی آلمان است که هفته گذشته با پرتاپ خود در جلوی قطاری در حال حرکت، به زندگی‌اش پایان داد. دیرک می‌گوید، تا همین اواخر چندین بار کوشش کرده با پسرش درباره بیماری‌اش گفت و گو داشته باشد، اما هر بار با واکنش منفی او روبه‌رو شد. او که فارغ‌التحصیل دانشگاه «ینا» در رشته روانکاوی است، یک هفته و نیم پیش از خودکشی روبرت به هانوفر رفت تا با فرزند 32 ساله‌اش درباره وضعیت او صحبت کند. آنکه پدر دراین باره به مجله خبری «اشپیگل» گفت: «بارها و بارها از او خواستم تا بیاید و با هم صحبت کنیم. به عنوان پدر و پسر. به او می‌گفتم بیا با هم حرف بزنیم. نمی‌خواستم با او در جایگاه یک روانکاو رو به رو شوم. شاید او پیش خودش فکر می‌کرد، یک فرد باتجربه از بسیاری چیزها آگاهی دارد و شاید هم می‌دانست که من از چه چیزی می‌ترسم و از زیر بارش در می‌رفت. او نمی‌دانست که یک چیز در زندگی‌اش درست نیست. روبرت باور داشت که همه چیز در زندگی‌اش خوب و رو به راه است. او سخت بر این باور بود و همین باور او بود که میان ما دیواری سخت ایجاد می‌کرد». دیرک آنکه ابراز کرد، پسرش همین چند هفته پيش قصد داشت در بیمارستان بستری شده و مورد مداوا قرار بگیرد؛ «او در یک قدمی عملی کردن این تصمیمش بود اما باز هم گفت، اگر در کلینیک روانشناسی بستری شده و تحت درمان قرار بگیرم، پایان فوتبالم فرا می‌رسد. فوتبال تنها کاری است که می‌توانم انجام بدهم و دوست دارم آن را انجام بدهم». همین حرف‌ها بود که باعث هراس پدر شد. هراس از افسردگی پسر؛ «معتقدم این بیماری نمی‌تواند روحی و درونی باشد. این بیماری ناشی از مشکلی خانوادگی نبود و سرچشمه‌اش به محیط زندگی و شرایط محیط اطراف برمی‌گشت». این ترس و هراس به گفته آنکه پدر از همان نوجوانی در او شکل گرفته بود و نه در سال 2003 زمانی که آنکه نخست بارسلونا و سپس فنرباغچه را ترک کرد و مدتی را بیکار و بدون باشگاه گذراند. او به عنوان استعدادی بزرگ در فوتبال اغلب در میان افرادی مسن‌تر از خودش بود و همین هم برایش بحران ساز بود. او همیشه می‌ترسید نتواند با بازیکنان بزرگ‌تر از خودش
دست و پنجه نرم کند. او خودش را باور نداشت و اسیر انتظار‌ها و توقعات بالایش از خودش بود. روبرت در روزهای بحرانی می‌ترسید که توپی به سمت دروازه‌اش شلیک شود. او دچار حالت‌های شدیدی بود که حتی نمی‌خواست به تمرین برود. او نمی‌توانست تصور کند که درون دروازه ایستاده است.
او گاهی چنان دچار تزلزل و تردید بود که یکبار پرسید، اگر فوتبال را کنار بگذارم، ناراحت نمی‌شوی؟ من هم به او گفتم، روبرت خوشبختانه این مهم‌ترین چیز نیست». روبرت آنکه سه شنبه شب پیش در نزدیکی خانه‌اش در هانوفر به زندگی‌اش پایان داد. تازه‌های مرگ آنکه از زبان پدر
او خودش را باور نداشت
دیرک آنکه، پدر روبرت نخستین بار پس از مرگ پسرش درباره او به صحبت پرداخت. حرفهای آنکه پدر پس از خودکشی پسرش از آن جهت اهمیت دارد که بدانیم او روانکاوی حرفهای است. روانکاوی که نتوانست روان فرزندش را کاوش کرده و او را از تصمیمش برای «انتحار» منصرف کند. آنکه پدر عنوان کرد که مشکل روحی پسرش از دوران نوجوانی آغاز شده است. به باور او ترس باعث افسردگی فرزندش شد و روبرت گرفتار انتظارهای بالای خودش از خویش بود. دیرک آنکه، پدر روبرت آنکه، دروازه‌بان فقید تیم ملی آلمان است که هفته گذشته با پرتاپ خود در جلوی قطاری در حال حرکت، به زندگی‌اش پایان داد. دیرک می‌گوید، تا همین اواخر چندین بار کوشش کرده با پسرش درباره بیماری‌اش گفت و گو داشته باشد، اما هر بار با واکنش منفی او روبه‌رو شد. او که فارغ‌التحصیل دانشگاه «ینا» در رشته روانکاوی است، یک هفته و نیم پیش از خودکشی روبرت به هانوفر رفت تا با فرزند 32 ساله‌اش درباره وضعیت او صحبت کند. آنکه پدر دراین باره به مجله خبری «اشپیگل» گفت: «بارها و بارها از او خواستم تا بیاید و با هم صحبت کنیم. به عنوان پدر و پسر. به او می‌گفتم بیا با هم حرف بزنیم. نمی‌خواستم با او در جایگاه یک روانکاو رو به رو شوم. شاید او پیش خودش فکر می‌کرد، یک فرد باتجربه از بسیاری چیزها آگاهی دارد و شاید هم می‌دانست که من از چه چیزی می‌ترسم و از زیر بارش در می‌رفت. او نمی‌دانست که یک چیز در زندگی‌اش درست نیست. روبرت باور داشت که همه چیز در زندگی‌اش خوب و رو به راه است. او سخت بر این باور بود و همین باور او بود که میان ما دیواری سخت ایجاد می‌کرد». دیرک آنکه ابراز کرد، پسرش همین چند هفته پيش قصد داشت در بیمارستان بستری شده و مورد مداوا قرار بگیرد؛ «او در یک قدمی عملی کردن این تصمیمش بود اما باز هم گفت، اگر در کلینیک روانشناسی بستری شده و تحت درمان قرار بگیرم، پایان فوتبالم فرا می‌رسد. فوتبال تنها کاری است که می‌توانم انجام بدهم و دوست دارم آن را انجام بدهم». همین حرف‌ها بود که باعث هراس پدر شد. هراس از افسردگی پسر؛ «معتقدم این بیماری نمی‌تواند روحی و درونی باشد. این بیماری ناشی از مشکلی خانوادگی نبود و سرچشمه‌اش به محیط زندگی و شرایط محیط اطراف برمی‌گشت». این ترس و هراس به گفته آنکه پدر از همان نوجوانی در او شکل گرفته بود و نه در سال 2003 زمانی که آنکه نخست بارسلونا و سپس فنرباغچه را ترک کرد و مدتی را بیکار و بدون باشگاه گذراند. او به عنوان استعدادی بزرگ در فوتبال اغلب در میان افرادی مسن‌تر از خودش بود و همین هم برایش بحران ساز بود. او همیشه می‌ترسید نتواند با بازیکنان بزرگ‌تر از خودش
دست و پنجه نرم کند. او خودش را باور نداشت و اسیر انتظار‌ها و توقعات بالایش از خودش بود. روبرت در روزهای بحرانی می‌ترسید که توپی به سمت دروازه‌اش شلیک شود. او دچار حالت‌های شدیدی بود که حتی نمی‌خواست به تمرین برود. او نمی‌توانست تصور کند که درون دروازه ایستاده است.
او گاهی چنان دچار تزلزل و تردید بود که یکبار پرسید، اگر فوتبال را کنار بگذارم، ناراحت نمی‌شوی؟ من هم به او گفتم، روبرت خوشبختانه این مهم‌ترین چیز نیست». روبرت آنکه سه شنبه شب پیش در نزدیکی خانه‌اش در هانوفر به زندگی‌اش پایان داد. ارسال نظر
پربیننده