جناب آقای قالیباف!
باسلام
این انگلیسی‌های پدرسوخته، بی‌خود و بی‌جهت مدعی نبودند که خورشید هرگز در مستعمراتشان غروب نمی‌کند. دکترینی داشتند بکر، یک نمونه‌اش اینکه اگر می‌خواهید نظم جایی را به هم بزنید همین بس که کار بزرگ را به آدم کوچک بدهید و کار کوچک را به آدم بزرگ و بعد با خیال راحت و آسوده بروید بخوابید و دیگر نگران هیچ‌چیز نباشید! چون تا وقتی این قاعده برقرار است مطمئن باشید همه چیز بر وفق مراد است. یک وضع بلبشو و شیر تو شیر و نابسامانی می‌شود كه آن سرش ناپیدا. جناب آقای شهردار! نمی‌دانم قبول دارید با این اوصاف دیگر حتی مهم نیست که این دکترین مخرب در حد و اندازه توطئه برای تخریب یک کشور باشد یا یک استان و شهر که در یک سازمان یا حتی یک فرهنگسرا هم کارساز است، چون وقتی دانسته یا ندانسته، عنان کار به دست آدم‌هایی کوچک داده شود، باید منتظر خبرهای ناخوشایندی بود. مصداق دست به نقدش، همین نامه‌ها به شخص شما. به نظرم همه معضلات امروز و دیروز اهل قلم در فرهنگسراهای سازمان فرهنگی - هنری شهرداری ناشی از همین مورد بوده و هست. تبعات گماردن آدم‌هایی با بنیه ضعیف مدیریتی و فرهنگی که هنر را با «ح» می‌نویسند! می‌گویید نه؟ بیایید از میان اهل قلمی که در فرهنگسراها مشغول کارند و هر کدام در کشور برای خودشان نام و آوازه‌ای دارند، پرس و جو کنید تا صدق این ادعای غم‌انگیز به شما ثابت شود. اگر در بینشان حتی برای رضای خدا یکی، دو نفر را پیدا کردید که آسیب دیده این دست از مدیریت‌های ضعیف نبودند و از وضع موجود راضی بودند، من این قلم را برای همیشه وا‌می‌نهم! اگر از من بپرسید بزرگ‌ترین مشکل ما در این مملکت چیست، بی‌درنگ به شما خواهم گفت نبود مدیریت‌های به قاعده و درست و در این مبحث خاص نبود یک مدیریت معقول فرهنگی. مثلاً نگاه کنید به این همه فرهنگسرا با این همه امکانات در گوشه و کنار این شهر بزرگ، حتم خودتان بهتر از هر کس می‌دانید برای راه‌اندازی‌شان چقدر تلاش و هزینه شده است ولی ازشان چه استفاده به قاعده‌ای در عرصه هنر و ادبیات می‌شود؟ بسیار نازل. ظاهراً هیچ دیواری کوتاه‌تر از دیوار فرهنگ و هنر هم پیدا نمی‌شود و به همین جهت هر آدم ضعیف‌البنیه‌ای به خودش اجازه می‌دهد زیر عنوان مسؤول فرهنگی با استفاده از رابطه‌ها اینجا و آنجا پستی دست و پا کند و کسی هم نباشد لااقل ازش سوال کند: پدرجان! آخر توی مدعی، شناختت از فرهنگ و هنر چیست؟ چقدر خوانده‌ای و چه می‌دانی؟ ناگفته پیداست که تبعات یک اشتباه همیشه منتج به اشتباهات دیگری می‌شود. نتیجه تساهلاتی از این دست موجب می‌شود فلان مسؤول که از ابتدایی‌ترین اصول مدیریت و شرط ادب به دور است به اهل قلم توهین کند و تازه طلبکار هم باشد! آیا گماردن افرادی با بنیه‌ای چنین ضعیف كه قادر به تشخيص درست از نادرست نیستند در چنین جاهای حساسی درست است؟ آیا نباید معلوم شود مسؤول انتخاب آدم‌هایی با این همه ضعف مدیریتی و اخلاقی در سازمان فرهنگی - هنری شهرداری چه کسی است؟ البته این کمال بی‌انصافی است اگر بخواهیم شخص شما، شهردار تهران را آن هم با این همه معضلات عدیده در سطح شهر پاسخگوی عملکرد نامناسب این دست از مسؤولان سازمان فرهنگی - هنری و دیگر فرهنگسراها بدانیم، بلکه کسانی باید پاسخگو باشند که لابد شما با اعتماد به توانایی‌هایشان آنان را به این سمت‌ها گمارده‌اید و حق این است که آنها جوابگو باشند؛ آن هم نه به امثال من که به شخص شما. و دیگر اینکه ظاهراً در سازمان
فرهنگی - هنری و فرهنگسراها برای همه چیز اعتبار وجود دارد جز مقوله فرهنگ و هنر! از حقوق ماهانه فلان و بهمان مسؤول و سرپرست فرهنگسرا گرفته تا هزینه‌های خدماتی و لشکر ابواب‌جمعی و دستمزد باغبان و بیل و بیلچه و... اما وقتی حرف پرداخت حق‌التدریس اهل قلم می‌شود ناگاه بدجور کفگیر به ته دیگ می‌خورد! حیرت اینکه با وجودی که این همه سال از تاسیس این سازمان عریض و طویل می‌گذرد هنوز برای پرداخت حق‌الزحمه اهل قلم و مدرسین‌اش یک دستورالعمل ساده چندخطی وجود ندارد! گاه حق‌الزحمه‌شان ماهی یکصدهزار تومان است و گاه 200هزار تومان! و آنها را هم مدام مثل توپ فوتبال به هم پاس می‌دهند. گاه مسؤول پرداخت فلان ناحیه است و گاه بهمان مدیریت فرهنگی و گاه خود فرهنگسرا! نتیجه بلبشویی چنین موجب شده که سرپرست هر فرهنگسرا کاملاً سلیقه‌ای و بی‌ضابطه به هر نحو، دلخواه خودش عمل کرده و گاه با اهل قلم طوری تحقیرآمیز رفتار شود که کار به جاهای ناجور کشیده شود و این سوءمدیریت درباره کلاس‌ها هم صادق است. در یک فرهنگسرا از اعضای کلاس بابت هر ترم 10 هزار تومان می‌گیرند و در جای دیگر 20 هزار تومان و در فرهنگسرای دیگر کلاس‌ها رایگان است! در یک فرهنگسرا برای اینکه کلاس‌ها تعطیل نشود، استاد از جیب خودش هم مایه می‌گذارد و در جای دیگر فرهنگسرا نه‌تنها برای تشکیل کلاس‌ها کمکی نمی‌کند که حتی هر ترم درصدی از شهریه‌ها را به جیب می‌زند و چندرغاز باقیمانده‌اش را به استاد می‌دهد! و اسم این نابسامانی‌ها را هم گذاشته‌اند مثلا مدیریت فرهنگی! و کسی هم نیست از این آقایان بپرسد: تازه مگر این استادان کلاً چند نفرند و در مجموع حق‌الزحمه‌شان آیا از پول چای و بیسکویت شما در ماه بیشتر است؟ ملاحظه می‌کنید اوضاع از این نظر هم تا چه اندازه بی‌ضابطه و آشفته است؟ یادتان هست یادداشتی را که مدت‌ها قبل برایتان نوشته بودم؟ عین‌اش این بود: جناب آقای قالیباف! اگر مسؤولان سازمانتان به اهل قلم تا این حد بی‌اعتنایند و دلشان را خوش کرده‌اند به اینکه چند حصار را از دور چند پارک بردارند و گل و گل‌کاری کنند و چند تاب و سرسره و الاکلنگ بگذارند و اسمش را هم بگذارند فرهنگسرا، لطفا عنوان فرهنگ را از این جور جاها بردارید چون تنها چیزی که در این پارک‌های تغییر نام یافته وجود ندارد ارزش نهادن به مقوله فرهنگ و هنر است! یادتان آمد؟ خدا مابین، با این اوصاف درست نمی‌گفتم؟ همین و والسلام، باقی این شرح بماند تا نامه سوم، هفته دیگر همین روز و همین‌جا! چند نامه سرگشاده برای شهردار تهران
نامه دوم
جناب آقای قالیباف!
باسلام
این انگلیسی‌های پدرسوخته، بی‌خود و بی‌جهت مدعی نبودند که خورشید هرگز در مستعمراتشان غروب نمی‌کند. دکترینی داشتند بکر، یک نمونه‌اش اینکه اگر می‌خواهید نظم جایی را به هم بزنید همین بس که کار بزرگ را به آدم کوچک بدهید و کار کوچک را به آدم بزرگ و بعد با خیال راحت و آسوده بروید بخوابید و دیگر نگران هیچ‌چیز نباشید! چون تا وقتی این قاعده برقرار است مطمئن باشید همه چیز بر وفق مراد است. یک وضع بلبشو و شیر تو شیر و نابسامانی می‌شود كه آن سرش ناپیدا. جناب آقای شهردار! نمی‌دانم قبول دارید با این اوصاف دیگر حتی مهم نیست که این دکترین مخرب در حد و اندازه توطئه برای تخریب یک کشور باشد یا یک استان و شهر که در یک سازمان یا حتی یک فرهنگسرا هم کارساز است، چون وقتی دانسته یا ندانسته، عنان کار به دست آدم‌هایی کوچک داده شود، باید منتظر خبرهای ناخوشایندی بود. مصداق دست به نقدش، همین نامه‌ها به شخص شما. به نظرم همه معضلات امروز و دیروز اهل قلم در فرهنگسراهای سازمان فرهنگی - هنری شهرداری ناشی از همین مورد بوده و هست. تبعات گماردن آدم‌هایی با بنیه ضعیف مدیریتی و فرهنگی که هنر را با «ح» می‌نویسند! می‌گویید نه؟ بیایید از میان اهل قلمی که در فرهنگسراها مشغول کارند و هر کدام در کشور برای خودشان نام و آوازه‌ای دارند، پرس و جو کنید تا صدق این ادعای غم‌انگیز به شما ثابت شود. اگر در بینشان حتی برای رضای خدا یکی، دو نفر را پیدا کردید که آسیب دیده این دست از مدیریت‌های ضعیف نبودند و از وضع موجود راضی بودند، من این قلم را برای همیشه وا‌می‌نهم! اگر از من بپرسید بزرگ‌ترین مشکل ما در این مملکت چیست، بی‌درنگ به شما خواهم گفت نبود مدیریت‌های به قاعده و درست و در این مبحث خاص نبود یک مدیریت معقول فرهنگی. مثلاً نگاه کنید به این همه فرهنگسرا با این همه امکانات در گوشه و کنار این شهر بزرگ، حتم خودتان بهتر از هر کس می‌دانید برای راه‌اندازی‌شان چقدر تلاش و هزینه شده است ولی ازشان چه استفاده به قاعده‌ای در عرصه هنر و ادبیات می‌شود؟ بسیار نازل. ظاهراً هیچ دیواری کوتاه‌تر از دیوار فرهنگ و هنر هم پیدا نمی‌شود و به همین جهت هر آدم ضعیف‌البنیه‌ای به خودش اجازه می‌دهد زیر عنوان مسؤول فرهنگی با استفاده از رابطه‌ها اینجا و آنجا پستی دست و پا کند و کسی هم نباشد لااقل ازش سوال کند: پدرجان! آخر توی مدعی، شناختت از فرهنگ و هنر چیست؟ چقدر خوانده‌ای و چه می‌دانی؟ ناگفته پیداست که تبعات یک اشتباه همیشه منتج به اشتباهات دیگری می‌شود. نتیجه تساهلاتی از این دست موجب می‌شود فلان مسؤول که از ابتدایی‌ترین اصول مدیریت و شرط ادب به دور است به اهل قلم توهین کند و تازه طلبکار هم باشد! آیا گماردن افرادی با بنیه‌ای چنین ضعیف كه قادر به تشخيص درست از نادرست نیستند در چنین جاهای حساسی درست است؟ آیا نباید معلوم شود مسؤول انتخاب آدم‌هایی با این همه ضعف مدیریتی و اخلاقی در سازمان فرهنگی - هنری شهرداری چه کسی است؟ البته این کمال بی‌انصافی است اگر بخواهیم شخص شما، شهردار تهران را آن هم با این همه معضلات عدیده در سطح شهر پاسخگوی عملکرد نامناسب این دست از مسؤولان سازمان فرهنگی - هنری و دیگر فرهنگسراها بدانیم، بلکه کسانی باید پاسخگو باشند که لابد شما با اعتماد به توانایی‌هایشان آنان را به این سمت‌ها گمارده‌اید و حق این است که آنها جوابگو باشند؛ آن هم نه به امثال من که به شخص شما. و دیگر اینکه ظاهراً در سازمان
فرهنگی - هنری و فرهنگسراها برای همه چیز اعتبار وجود دارد جز مقوله فرهنگ و هنر! از حقوق ماهانه فلان و بهمان مسؤول و سرپرست فرهنگسرا گرفته تا هزینه‌های خدماتی و لشکر ابواب‌جمعی و دستمزد باغبان و بیل و بیلچه و... اما وقتی حرف پرداخت حق‌التدریس اهل قلم می‌شود ناگاه بدجور کفگیر به ته دیگ می‌خورد! حیرت اینکه با وجودی که این همه سال از تاسیس این سازمان عریض و طویل می‌گذرد هنوز برای پرداخت حق‌الزحمه اهل قلم و مدرسین‌اش یک دستورالعمل ساده چندخطی وجود ندارد! گاه حق‌الزحمه‌شان ماهی یکصدهزار تومان است و گاه 200هزار تومان! و آنها را هم مدام مثل توپ فوتبال به هم پاس می‌دهند. گاه مسؤول پرداخت فلان ناحیه است و گاه بهمان مدیریت فرهنگی و گاه خود فرهنگسرا! نتیجه بلبشویی چنین موجب شده که سرپرست هر فرهنگسرا کاملاً سلیقه‌ای و بی‌ضابطه به هر نحو، دلخواه خودش عمل کرده و گاه با اهل قلم طوری تحقیرآمیز رفتار شود که کار به جاهای ناجور کشیده شود و این سوءمدیریت درباره کلاس‌ها هم صادق است. در یک فرهنگسرا از اعضای کلاس بابت هر ترم 10 هزار تومان می‌گیرند و در جای دیگر 20 هزار تومان و در فرهنگسرای دیگر کلاس‌ها رایگان است! در یک فرهنگسرا برای اینکه کلاس‌ها تعطیل نشود، استاد از جیب خودش هم مایه می‌گذارد و در جای دیگر فرهنگسرا نه‌تنها برای تشکیل کلاس‌ها کمکی نمی‌کند که حتی هر ترم درصدی از شهریه‌ها را به جیب می‌زند و چندرغاز باقیمانده‌اش را به استاد می‌دهد! و اسم این نابسامانی‌ها را هم گذاشته‌اند مثلا مدیریت فرهنگی! و کسی هم نیست از این آقایان بپرسد: تازه مگر این استادان کلاً چند نفرند و در مجموع حق‌الزحمه‌شان آیا از پول چای و بیسکویت شما در ماه بیشتر است؟ ملاحظه می‌کنید اوضاع از این نظر هم تا چه اندازه بی‌ضابطه و آشفته است؟ یادتان هست یادداشتی را که مدت‌ها قبل برایتان نوشته بودم؟ عین‌اش این بود: جناب آقای قالیباف! اگر مسؤولان سازمانتان به اهل قلم تا این حد بی‌اعتنایند و دلشان را خوش کرده‌اند به اینکه چند حصار را از دور چند پارک بردارند و گل و گل‌کاری کنند و چند تاب و سرسره و الاکلنگ بگذارند و اسمش را هم بگذارند فرهنگسرا، لطفا عنوان فرهنگ را از این جور جاها بردارید چون تنها چیزی که در این پارک‌های تغییر نام یافته وجود ندارد ارزش نهادن به مقوله فرهنگ و هنر است! یادتان آمد؟ خدا مابین، با این اوصاف درست نمی‌گفتم؟ همین و والسلام، باقی این شرح بماند تا نامه سوم، هفته دیگر همین روز و همین‌جا! ارسال نظر
پربیننده