ایمان گودرزی: همه ما می‌دانیم در فوتبال پول حرف اول و آخر را می‌زند و جنبه ورزشی آن در رده دوم قرار دارد. اما سوال این است: آیا محدودیتی برای خرج کردن پول در این مارکت وجود دارد ؟ البته که پاسخ منفی است؛ هیچ محدودیت مالی در فوتبال وجود ندارد و نخواهد داشت! دلارهای نفتی نخستین‌بار به صورت تبلیغات پا به فوتبال اروپا گذاشت. سال ۲۰۰۴، غول حمل و نقل هوایی خاورمیانه نام خود را بر پیراهن آرسنال حک کرد، بعد از آن نام ورزشگاه توپچی‌ها به «امارات» تغییر کرد و کم‌کم این نام روی پیراهن‌های رئال‌مادرید، میلان، بنفیکا و المپیک لیون نقش بست. گام بعدی ورود دلارهای نفتی به فوتبال اروپا خرید باشگاه منچسترسیتی بود. تیمی بحران‌زده که آخرین رئیس آن قبل از اماراتی‌ها نخست‌وزیر سابق تایلند بود سال ۲۰۰۸ توسط شیخ منصور (عضو خانواده سلطنتی و معاون رئیس کشور، با ثروت تخمینی ۲۰ میلیارد یورو) خریداری شد. آنچه از آن زمان تاکنون در سیتی مشاهده شده، گواه همه چیز است. هزینه‌های سیتی گواردیولا واقعا فراتر از ساختن تیمی برای قهرمانی در اروپاست! اندکی پس از خرید سیتی توسط اماراتی‌ها در سال ۲۰۱۱ پاری‌سن‌ژرمن توسط سرمایه‌گذاری قطراسپورت خریداری شد. کشور قطر شاید وسعت چندانی نداشته باشد اما روی نفت خالص شناور است. تمیم بن حمد آل‌ثانی، امیر قطر هم کشورش و هم باشگاه فرانسوی را اداره می‌کند. او یکی از ثروتمندترین مردان جهان است. کسانی هستند که فکر می‌کنند تاکنون سرمایه‌گذاری در PSG موفقیت‌آمیز نبوده است. این موضوع قابل بحث است. باید به خاطر داشت قطر پس از دیداری که سال ۲۰۱۰ بین رئیس‌جمهور اولاند، آل‌ثانی و رئیس وقت یوفا، میشل پلاتینی برگزار شد، میزبانی آخرین جام‌جهانی را به نام خود زد. آل‌ثانی قول داد در ازای حمایت یوفا، پاری‌سن‌ژرمن و تعداد زیادی از سخت‌افزارهای فرانسوی را بخرد. آل‌ثانی جام‌جهانی خود را پشت سر گذاشت. اکنون دیدار سال ۲۰۱۰ کاخ الیزه، توسط دادستان مالی ملی فرانسه به دلیل ظن به «فساد فعال و منفعل» و پولشویی در حال بررسی است. در نهایت چه اهمیتی دارد؛ هیچ مشکلی نیست و جام‌جهانی در نهایت آرامش برگزار شد! آخرین غول دلارهای نفتی هنوز وارد صحنه نشده بود که این اتفاق هم افتاد؛ عربستان سعودی که حالا آنها به روش شاهزاده محمد بن‌سلمان، ولیعهد این کشور وارد بازی شده‌اند. پول پول است، بنابراین منطقی است که این همه فوتبالیست معتبر، خود را به آغوش عربستان بیندازند! کریستیانو رونالدو 4.5 میلیون دلار در هفته درآمد دارد، جردن هندرسون یکی از کاپیتان‌های تیم انگلیس هفته‌ای ۹۰۰ هزار دلار، کیلیان امباپه روزانه 2 میلیون دلار پیشنهاد داشت. چه کسی این حقوق شگفت‌انگیز را ارائه می‌دهد؟ در حرف، 4 تیم بزرگ در لیگ عربستان؛ الاتحاد (بنزما، کانته و فابینیو)، الهلال (نیمار، کولیبالی) ، الاهلی (محرز، کسیه، مندی و فیرمینو) و النصر (مانه و فوفانا). در عمل اما این بن‌سلمان است که از طریق PIF عربستان (صندوق سرمایه‌گذاری عمومی) پرداخت می‌کند. PIF مالک این 4 تیم است. PIF همچنین از سال ۲۰۲۱ مالک نیوکاسل انگلیس است. لیگ عربستان، لیگ چین- آن سراب کوتاه چند سال پیش- نیست. از نظر دولت پکن هزینه کردن
برای فوتبال کاری بیهوده بود و همین موضوع باعث شد خیلی زود این لیگ از رده خارج شود. از سوی دیگر، موضوع بن‌سلمان یک پروژه سیاسی با هدف بهبود وجهه بین‌المللی کشورش است. طبق نظر ولیعهد نیازی نیست تیم‌های آنها فیرپلی مالی را رعایت کنند و می‌توانند حداکثر ۸ بازیکن خارجی در تیم‌شان داشته باشند. با توجه به اسامی موجود در ترکیب، می‌توان حدس زد که به تماشای فوتبال عربستان عادت خواهیم کرد. شاید دور از انتظار نباشد تا چند سال آینده یوفا و لیگ قهرمانان اروپا به درخواست سعودی‌ها جواب مثبت دهند و ورود تیم‌های عربستانی را به این رقابت‌ها آزاد کنند و حتی اعطای میزبانی جام‌جهانی در سال‌های آینده به عربستان سعودی دور از انتظار نباشد. نمی‌دانیم پروژه عربستانی‌ها چند سال دوام خواهد آورد اما چیزی که واضح است هر زمان پول یا به نوعی پول بسیار زیاد از در وارد می‌شود، بازی جوانمردانه از پنجره بیرون خواهد رفت.