رقابت نفرت به خارطوم كشيده شد

دفاع الجزایر برای رسیدن به جام‌جهانی 95 دقیقه تمام تاب آورد اما این دفاع جانانه هم برای آنها سودی نداشت. «عماد مطعب» با گلی که در دقیقه 95 بازی برای حاشیه‌نشینان نیل زد، رویای حضور آنها در جام‌جهانی را زنده نگه داشت. رویایی که دست‌کم تا چهارشنبه همین هفته می‌تواند زنده بماند. رقابت‌های انتخابی جام‌جهانی شنبه‌شب در تمام نقاط جهان در جریان بود، اما هیچ‌یک از رقابت‌های انجام شده حساسیت بازی مصر و الجزایر را نداشت. مسابقه‌ای که فراتر از یک رقابت ورزشی بود و به بیرون ورزشگاه هم کشیده شد. از همان لحظه‌ای که الجزایری‌ها وارد خاک کشور همسایه شدند، وجود تنش را در مصر احساس می‌کردند. جدی‌ترین «آلارم» زمانی بود که هولیگان‌های مصری(!) در جلوی دیدگان گارد ویژه با سنگ از میهمانان الجزایری استقبال کردند و از فاصله 50 متری بازیکنان تیم رقیب را هدف قرار دادند تا همه چیز از رقابتی جوانمردانه میان 2 تیم حکایت داشته باشد! شاید همین جو روانی ایجاد شده بود که باعث شد مقاومت الجزایری‌ها پیش از به صدا در آمدن سوت شروع مسابقه درهم بشکند؛ مقاومت جانانه‌ای که 95 دقیقه دوام آورد اما کافی نبود. به هر حال مصر به همان چیزی که پیش از مسابقه دنبالش بود، یعنی پیروزی 2 بر صفر رسید و اکنون سرنوشت 2 تیم به دیدار پلی‌آف چهارشنبه در خارطوم، پایتخت سودان کشیده شد. رقابت نفرت سرانجام «رقابت نفرت» به پایان رسید؛ مسابقه‌ای که از یک ماه پیش از برگزاری‌اش نه‌تنها نیروهای امنیتی و پلیس مصر که کارشناسان انضباطی فیفا را هم حسابی به خود مشغول کرده بود. پس از آنکه مصری‌ها ماه گذشته با تنها یک گل از زمین استخوانی چیلیلا بومبوه در شمال زامبیا پیروز بازگشتند پیدا بود که واپسین دیدار گروه بین 2 دشمن حقیقی فوتبال شمال آفریقا - مصر و الجزایر- نه‌تنها فینالی نفسگیر برای صعود به جام‌جهانی بلکه تکرار «رقابت نفرت» بین 2 تیم خواهد بود، نفرتی که یادآور جهنمی است که در 1989 در حاشیه دیدار پلی‌آف صعود به جام‌جهانی بین مصر و الجزایر برپا شد. وقتی حسنی با گل دقیقه 69 خود در زامبیا میلیون‌ها مصری را به آسمان فرستاد همه آنها در عین حال می‌دانستند که در پس جشن‌های خیابانی 21 اکتبر، باید به انتظار جنگی حقیقی در ورزشگاه ملی قاهره بنشینند. این جنگ از 1989 شروع شد و دامنه‌های آن تا امروز ادامه دارد. تازه بهار سال 2009 بود که «اینترپل» اعلامیه دستگیری یکی از بزرگ‌ترین قهرمانان فوتبال قاره آفریقا یعنی لخدر بلومی را به حالت تعلیق درآورد. بلومی همان کسی است که در جریان پیروزی تاریخی 1-2 الجزایر برابر آلمان غربی در جام جهانی 1982 گل دوم کشورش را وارد دروازه شوماخر گلر نامی ژرمن‌ها کرد. رفع تعقیب بلومی توسط اینترپل بدین معنی بود که او می‌توانست برای تماشای یک «رقابت نفرت» دیگر که شنبه برگزار شد سرانجام از الجزایر خارج شود و به قاهره پرواز کند اما او چنان خاطرات شومی از این مسابقه داشت که ترجیح داد ریسک نکند. در واقع همین که حالا زنده است و نفس‌ می‌کشد از بخت بلند او است. در آن نبرد سال 1989 تنها یک امتیاز می‌توانست مصر را به جام جهانی 90 ایتالیا بفرستد. مصری‌ها بی‌تاب صعود به سومین جام جهانی تاریخ فوتبالشان آن هم پس از نیم قرن وقفه بودند. از چند روز مانده به مسابقه حساس و سرنوشت‌ساز بین 2 تیم مصر و الجزایر در قاهره، عقده‌های بین 2 ملت که به لحاظ تاریخی نیز با هم مشکل داشتند کم‌کم سر باز می‌کردند. در روز مسابقه دستوری از سوی فدراسیون فوتبال مصر به معدود خبرنگاران خارجی حاضر در قاهره رسید: «خودتان را زودتر از موعد به آنجا برسانید!» خبرنگاران را سوار اتوبوسی کردند و ساعت 10:30 صبح روانه ورزشگاه قاهره ساختند در حالی که بازی راس ساعت 3 بعدازظهر آغاز می‌شد، اما خبرنگاران در عین ناباوری مشاهده کردند که 120 هزار نفر در فاصله 4 ساعت تمام سکوها را پر کردند که فقط 20 هزار نفرشان لباس‌های متحدالشکل نظامی بر تن داشتند. این ارتش 20 هزار نفری با ورودشان جوی کاملا نظامی شبیه یک رژه را بر فضای ورزشی حاکم کردند. آنها قبل از مستقر شدن در جایگاه‌هایشان دور تا دور پیست رژه رفتند و همزمان سرودهای حماسی از بلندگوهای غول‌پیکر ورزشگاه پخش می‌شد. این فضاسازی که نوعی اعلان جنگ در قالب فوتبال از سوی مصر مبارک به الجزایر نزدیک به فرانسوا میتران محسوب می‌شد وقتی با شکست یک بر صفر میهمان و عدم راهیابی الجزایر، قدرت آن روزهای آفریقا به ایتالیا 90 همراه شد واکنش‌هایی را از سوی میهمانان الجزایری به دنبال داشت که موجب انفجار دیگ خروشان 120 هزار نفری مصری‌ها شد.حسام میدو، ستاره این روزهای فوتبال مصر 20 سال بعد خاطرات آن روز را به زبان می‌آورد: «نخستین باری بود که پدرم مرا برای تماشای یک مسابقه فوتبال می‌برد. شاید 125 هزار نفر دور زمین بودند و ما هم پشت دروازه نشسته بودیم. من فقط 6 سالم بود و هنوز گل حسام حسن را به یاد می‌آورم. واقعا جالب بود».الجزایری‌ها آن روز این احساس را داشتند که داوری جهت‌دار و به نفع میزبان است و وقتی سوت پایان بازی به صدا درآمد داوران مسابقه توسط بازیکنان، مربیان و خلاصه همه کاروان خشمگین الجزایری احاطه شدند و با وجود همه تمهیدات پلیس امنیت مصر 8دقیقه طول کشید تا داوران از آن جهنم خلاصی یابند و به رختکن برسند. الجزایری‌ها برای شکستشان به دنبال مقصر می‌گشتند پس به سمت جایگاه ویژه حمله کردند و درختان و گلدان‌‌های تزئینی و خاک و سنگ اطراف جایگاه را بر سر هواداران ریختند. حتی بعد‌ها در گزارش خشونت‌های پس از مسابقه فاش شد که بلومی، دکتر تیم مصر را با بطری مضروب ساخته و اين حادثه یک چشم دکتر بیچاره را برای همیشه نابینا کرد. بلومی همراه کاروان تیمش به الجزیره بازگشت در حالی که یک دادگاه مصری او را غیاباً به زندان و پرداخت جریمه محکوم کرد و این حکم به دست اینترپل رسید. روابط 2 کشور که به‌خاطر رقابت سیاسی مصر و الجزایر در حوزه‌های نفوذ ابرقدرت‌های جهانی از سال‌ها پیش به کدورت گراییده بود با این اتفاقات تیره‌تر از هر زمان دیگری شد و حتی جنگ فوتبال به جنگ دیپلماتیک 2 کشور انجامید. 2 سال بعد مصر از فرستادن تیمش به جام‌ملت‌های 1991 الجزایر خودداری کرد ولی وقتی فیفا آنها را تهدید به محرومیت از همه مسابقات کرد مصری‌ها تیم ملی جوانانشان را به جای تیم ملی بزرگسالان گسیل کردند. البته یان هاوکی، نویسنده کتاب «فوتبال آفریقایی» که یک سرفصل مهم را به جنگ فوتبالی مصر و الجزایر اختصاص داده، ریشه‌های رقابت نفرت را به هیچ‌وجه فوتبالی نمی‌داند و آن را به‌خاطر شکل‌گیری نفرت سیاسی الجزایری‌ها در بحبوحه استقلال این کشور از فرانسه در دهه 50 می‌داند که هربار اعلام استقلال الجزایری‌ها در میادین و عرصه‌های بین‌المللی با دهن‌کجی مصر مواجه می‌شد. ششمين حضور شيرهاي رام‌نشدني نیجریه و کامرون آخرین تیم‌های قاره سیاه بودند که توانستند خود را در جمع 32 تیم حاضر در جام‌جهانی نوزدهم جای دهند. کامرون با گل‌های «وبو» و «اتوئو» مراکش را برد و مسافر آفریقای جنوبی شد. نیجریه هم در کنیا 3 بر 2 به پیروزی رسید و چهارمین نماینده قاره سیاه در نخستین جام‌جهانی فوتبال به میزبانی همین قاره لقب گرفت. آفریقا 6 سهمیه در جام‌جهانی دارد. آفریقای جنوبی (میزبان)، غنا، ساحل‌عاج، نیجریه و کامرون هم‌اکنون منتظر یکی از 2 تیم مصر یا الجزایر هستند تا پرونده رقابت‌های انتخابی در قاره سیاه بسته شود. در اروپا فرانسه بهترين بود در رقابت‌های پلی‌آف در قاره اروپا هم پرتغال، فرانسه و روسیه اگر چه در دیدار رفت موفق بودند اما این برتری نمی‌تواند خیال آنها را برای بازی برگشت آسوده کند. نیکولا آنلکا باعث شد تا مردان ریموند دومنک در دوبلین ایرلند را ببرند. فرانسه در بازی برگشت اگر چه در خانه خودش بازی می‌کند و از پشتیبانی تماشاگران خودی برخوردار است اما تنها یک گل می‌تواند مردان جووانی تراپاتونی را به آرامش برساند. سرمربی ایتالیایی ایرلند و مردانش به خوبی می‌دانند که فرانسه دومنک روی لبه تیغ راه می‌رود. انتقادها از دومنک هیچ وقت تمام‌شدنی نیست. روبرت پیرس، ملی‌پوش پیشین فرانسه درست پیش از بازی رفت ایرلند – فرانسه او را مقصر حضور خروس‌ها در رقابت‌های پلی‌آف دانست و پیش‌بینی کرد، دومنک بزودی از کارش برکنار می‌شود. پیرس که این روزها در ویا‌رئال توپ می‌زند، گفت: «هیچ وقت تیم ملی را ترک نکردم و این دومنک بود که من را اخراج کرد. از او انتقاد کردم و او هم من را کنار گذاشت».ماندن یا نماندن دومنک به 90 دقیقه بازی برگشت و رخدادهای آن بستگی دارد. هرچند نباید بازی خوب مردان او را در دوبلین آن هم بدون فرانک ریبری آسیب‌دیده نادیده گرفت. ایتالیاي قهرمان جهان نه در ایرلند و نه در خاک خودش نتوانست مردان «تراپ» را در رقابت‌های دور گروهی شکست دهد اما «دومنکی ها» چرا. روسیه و گاس هیدینک در مسکو 2 بر یک اسلوونی را بردند اما تک‌گلی که دریافت کردند، به حریف در بازی برگشت امیدواری زیادی خواهد بخشید. پرتغال در خانه تنها با یک گل از سد مردان میروسلاو بلاژویچ گذشت. مردان باانگیزه «چیرو» در سارایوو می‌توانند برای کارلوس کرش و شاگردانش شب سختی را رقم بزنند. دیرک دروازه در این مسابقه 3 بار به نجات پرتغالی‌های میزبان آمد. یونان و اوکراین هم در بازی رفت در آتن نتوانستند دروازه همدیگر را بازکنند. گره این بازی چهارشنبه در سرمای کی‌یف، پایتخت اوکراین باز مي‌شود. در پلی‌آف آمریکا هم کاستاریکا با مربی آشنایش رنه رودریگس سیموئز نتوانست برابر اروگوئه کاری از پیش ببرد و در خانه یک بر صفر از این تیم شکست خورد. 2 تیم چهارشنبه در مونته ویدئو برگزار‌کننده بازی برگشت خواهند بود. در پلی‌آف آسیا – اقیانوسیه هم نیوزیلند با یک گل بحرین را برد و برای دومین‌بار جهانی شد. دیدارهای دوستانه مردان کارلوس دونگا همچنان روی نوار برد گام برمی‌دارند. انگلیس به رهبری فابیو کاپلو تازه‌ترین قربانی سلسائو بود؛ هر چند «دن فابیو» برابر برزیل نه فرانک لمپارد را داشت و نه استیون جرارد و دیوید بکام را. دیدار تماشایی 2 تیم با تک گل «نیلمار» به سود برزیل پایان یافت. اسپانیا، قهرمان یورو 2008 هم قدرتمندانه آرژانتین را برد. ماتادورها با گل‌هایی که چابی آلونسو به ثمر رساند، نشان دادند در جام نوزدهم مدعی قهرمانی هستند. مسی تنها از پس یکی از گل‌های اسپانیا بر‌آمد. ایتالیا و هلند هم در دیگر دیدار دوستانه میان بزرگان فوتبال به تساوی بدون گل بسنده کردند. آفریقای جنوبی هم در بازگشت کارلوس آلبرتو پریرا برابر ژاپن به میدان رفت و با تساوی بدون گل به کار خود پایان داد. نتیجه دیگر دیدارها هندوراس 2 لتونی یک بلژیک 3 مجارستان صفر سوییس صفر نروژ یک لهستان صفر رومانی یک ولز 3 اسکاتلند صفر اسلواکی یک آمریکا صفر