کاپلو؛ تصویری از یک برنده
ادامه قسمت چهارم: یوونتوس، تیم دهه 70
10 دقیقه بعد از نیمکت یووه خبر رسید: میلان 5 بر یک از ورونا عقب است! اگر نتایج تغییر نمی‌کردند بازهم باید یک بازی پلی‌آف برگزار می‌شد، با این تفاوت که این بار تیم‌های یوونتوس و لاتزیو که هنوز بازی خود مقابل ناپولی را با تساوی بدون گل دنبال می‌کرد باید به مصاف یکدیگر می‌رفتند.
همه چیز خیلی سریع رخ داد. 3دقیقه مانده به پایان بازی، آنتونلو کوچوردو توپ را وارد دروازه رم کرد. کمتر از یک دقیقه بعد، اسکار دامیانی (بازیکنی که در تابستان سال 1974 به یوونتوس پیوست) گل پیروزی بخش ناپولی را مقابل لاتزیو به ثمر رساند.
این حقیقت که میلان توانست 2 گل دیگر مقابل ورونا به ثمر برساند اثر خود را کاملاً از دست داد. یووه بازهم قهرمان سری A شده بود و این بار آنها در شرایطی کاملاً دراماتیک قهرمانی را از آن خود کرده بودند. قولی که بازیکنان یوونتوس به خودشان و همدیگر داده بودند عملی شد. آنها دست از مبارزه نکشیده و قهرمان شدند اما خوشحالی یوونتوسی‌ها چندان به طول نینجامید.
آنها به تورین برگشته و 2 روز بعد عازم یوگسلاوی شدند. یوونتوس که اسکودتو را فتح کرده بود باید برای قهرمانی در اروپا خود را آماده مصاف با تیم قدرتمند آژاکس می‌کرد؛ دیداری که قرار بود در ورزشگاه شهر بلگراد برگزار شود. یوونتوس یک باشگاه سنتی بود و در آن روزها، تیم‌های ایتالیایی به ritrio که نوعی عزلت‌نشینی رهبانی پیش از بازی‌های بزرگ بود اعتقاد داشتند؛ روشی که هلنیو هررا در دهه 60 و دوران حضورش در اینتر ابداع کرده بود. بازیکنان یووه در هتلی در دامنه‌های شهر نووی‌ساد مستقر شده و تحت شرایط نظامی به تمرین پرداختند. بازیکنان باید شب‌ها زود خوابیده و صبح‌ها هم زود از خواب بیدار می‌شدند. تمرین‌ها بلند و دشوار بود و بازیکنان حق داشتند یک بار در روز با خانواده خود تماس بگیرند. هیچ‌کس به هیچ وجه حق خارج شدن از هتل و حضور در شهر را نداشت و مهم‌تر از همه، بازیکنان باید ساعت‌ها به بازی مقابل آژاکس فکر می‌کردند.
آلفاتینی در این‌باره می‌گوید: «تمام هفته را درست مثل حضور در یک پناهگاه آنجا به سر بردیم. ما در هتل گرفتار شده بودیم و برای خروج از آن لحظه شماری می‌کردیم».
کاسیو شرایط آن روزها را همانند جهنم توصیف کرده و می‌گوید: «انگار دوست داشتم سر خودم را به دیوار بکوبم. به خاطر دارم که یک بار حوصله‌ام حسابی سر رفته بود و از نظر فیزیکی و روحی به ستوه آمده بودم».
اسپینوزی هم در این‌باره می‌گوید: «من آسیب دیده بودم اما با این حال همراه با تیم به یوگسلاوی سفر کردم. هتلی که در آن مستقر بودیم مثل یک کابوس بود. هتل مثل یک دژ بود و اتاق‌های کوچک تک نفره‌ای داشت که درست مثل سلول‌های زندان بودند. ما آنجا گرفتار شده بودیم. حتی نمی‌توانستیم با همدیگر صحبت کنیم چرا که مقررات سفت و سختی درباره ساعت خواب شبانه وجود داشت و هرکدام از ما در اتاق‌های خودمان حبس شده بودیم که این مساله احساس تنهایی بیشتری به همه می‌بخشید. هفته واقعاً وحشتناکی بود».
پس از آن بود که یووه باید به مصاف آژاکس می‌رفت. بازیکنان آژاکس قدبلند، با موهای بور و مصمم بودند. آنها موهای بلند و فر (برعکس باشگاه یوونتوس که تا اوایل دهه 90 بازیکنانش را به داشتن موهای کوتاه مجبور می‌کرد) و همچنین خط ریش‌های بلندی داشتند. بازیکنان آژاکس از همراهی همسران خود برخوردار بودند.
یوونتوسی‌ها به همتایان خود در تیم مقابل حسودی کرده و با دقت به آنها خیره شده بودند. آنها مدت زمان زیادی را به دور از خانواده خود سپری کرده و حالا بازیکنان آژاکس از راه رسیده بودند که به نظر می‌رسید شب قبل از بازی به میهمانی رفته و از زمان خود لذت برده بودند. نکته دیگر اینکه برای بازیکنان آژاکس خبری از سلول‌های انفرادی نبود و آنها در یک هتل پنج ستاره مستقر بودند.
آژاکس 2 سال پیاپی لیگ قهرمان اروپا را فتح کرده بود و آنها به دنبال هت‌تریک خود در این رقابت‌ها بودند. ترکیب تیم آنها بسیاری از ستارگان بزرگ که یک سال بعد در جام‌جهانی خوش درخشیدند را شامل می‌شد. هلندی‌ها نه تنها ابداع‌گر فوتبال جامع بودند بلکه بیشترین صادرات بازیکن از آن آنها بود و با داشتن بازیکنانی همچون رودي کرول، جانی رپ، یوهان نیسکنز، آری هان و البته یوهان کرویف؛ هلندی‌ها متخصص این کار بودند.
آن شب بود که یوونتوس درس خوبی در فوتبال گرفت. پس از گذشت تنها 4 دقیقه از زمان بازی، دینو زوف نتوانست ضربه سر رپ را مهار کند و تقریباً همان موقع بود که بازی برای یووه تمام شده بود. بازیکنان آژاکس یوونتوسی‌ها را بازی داده و بازی از نظر تکنیکی، تاکتیکی و فیزیکی کاملاً در اختیار آنها بود.
ترجمه: رشید سعدلو
بیوگرافی
کاپلو؛ تصویری از یک برنده
ادامه قسمت چهارم: یوونتوس، تیم دهه 70
10 دقیقه بعد از نیمکت یووه خبر رسید: میلان 5 بر یک از ورونا عقب است! اگر نتایج تغییر نمی‌کردند بازهم باید یک بازی پلی‌آف برگزار می‌شد، با این تفاوت که این بار تیم‌های یوونتوس و لاتزیو که هنوز بازی خود مقابل ناپولی را با تساوی بدون گل دنبال می‌کرد باید به مصاف یکدیگر می‌رفتند.
همه چیز خیلی سریع رخ داد. 3دقیقه مانده به پایان بازی، آنتونلو کوچوردو توپ را وارد دروازه رم کرد. کمتر از یک دقیقه بعد، اسکار دامیانی (بازیکنی که در تابستان سال 1974 به یوونتوس پیوست) گل پیروزی بخش ناپولی را مقابل لاتزیو به ثمر رساند.
این حقیقت که میلان توانست 2 گل دیگر مقابل ورونا به ثمر برساند اثر خود را کاملاً از دست داد. یووه بازهم قهرمان سری A شده بود و این بار آنها در شرایطی کاملاً دراماتیک قهرمانی را از آن خود کرده بودند. قولی که بازیکنان یوونتوس به خودشان و همدیگر داده بودند عملی شد. آنها دست از مبارزه نکشیده و قهرمان شدند اما خوشحالی یوونتوسی‌ها چندان به طول نینجامید.
آنها به تورین برگشته و 2 روز بعد عازم یوگسلاوی شدند. یوونتوس که اسکودتو را فتح کرده بود باید برای قهرمانی در اروپا خود را آماده مصاف با تیم قدرتمند آژاکس می‌کرد؛ دیداری که قرار بود در ورزشگاه شهر بلگراد برگزار شود. یوونتوس یک باشگاه سنتی بود و در آن روزها، تیم‌های ایتالیایی به ritrio که نوعی عزلت‌نشینی رهبانی پیش از بازی‌های بزرگ بود اعتقاد داشتند؛ روشی که هلنیو هررا در دهه 60 و دوران حضورش در اینتر ابداع کرده بود. بازیکنان یووه در هتلی در دامنه‌های شهر نووی‌ساد مستقر شده و تحت شرایط نظامی به تمرین پرداختند. بازیکنان باید شب‌ها زود خوابیده و صبح‌ها هم زود از خواب بیدار می‌شدند. تمرین‌ها بلند و دشوار بود و بازیکنان حق داشتند یک بار در روز با خانواده خود تماس بگیرند. هیچ‌کس به هیچ وجه حق خارج شدن از هتل و حضور در شهر را نداشت و مهم‌تر از همه، بازیکنان باید ساعت‌ها به بازی مقابل آژاکس فکر می‌کردند.
آلفاتینی در این‌باره می‌گوید: «تمام هفته را درست مثل حضور در یک پناهگاه آنجا به سر بردیم. ما در هتل گرفتار شده بودیم و برای خروج از آن لحظه شماری می‌کردیم».
کاسیو شرایط آن روزها را همانند جهنم توصیف کرده و می‌گوید: «انگار دوست داشتم سر خودم را به دیوار بکوبم. به خاطر دارم که یک بار حوصله‌ام حسابی سر رفته بود و از نظر فیزیکی و روحی به ستوه آمده بودم».
اسپینوزی هم در این‌باره می‌گوید: «من آسیب دیده بودم اما با این حال همراه با تیم به یوگسلاوی سفر کردم. هتلی که در آن مستقر بودیم مثل یک کابوس بود. هتل مثل یک دژ بود و اتاق‌های کوچک تک نفره‌ای داشت که درست مثل سلول‌های زندان بودند. ما آنجا گرفتار شده بودیم. حتی نمی‌توانستیم با همدیگر صحبت کنیم چرا که مقررات سفت و سختی درباره ساعت خواب شبانه وجود داشت و هرکدام از ما در اتاق‌های خودمان حبس شده بودیم که این مساله احساس تنهایی بیشتری به همه می‌بخشید. هفته واقعاً وحشتناکی بود».
پس از آن بود که یووه باید به مصاف آژاکس می‌رفت. بازیکنان آژاکس قدبلند، با موهای بور و مصمم بودند. آنها موهای بلند و فر (برعکس باشگاه یوونتوس که تا اوایل دهه 90 بازیکنانش را به داشتن موهای کوتاه مجبور می‌کرد) و همچنین خط ریش‌های بلندی داشتند. بازیکنان آژاکس از همراهی همسران خود برخوردار بودند.
یوونتوسی‌ها به همتایان خود در تیم مقابل حسودی کرده و با دقت به آنها خیره شده بودند. آنها مدت زمان زیادی را به دور از خانواده خود سپری کرده و حالا بازیکنان آژاکس از راه رسیده بودند که به نظر می‌رسید شب قبل از بازی به میهمانی رفته و از زمان خود لذت برده بودند. نکته دیگر اینکه برای بازیکنان آژاکس خبری از سلول‌های انفرادی نبود و آنها در یک هتل پنج ستاره مستقر بودند.
آژاکس 2 سال پیاپی لیگ قهرمان اروپا را فتح کرده بود و آنها به دنبال هت‌تریک خود در این رقابت‌ها بودند. ترکیب تیم آنها بسیاری از ستارگان بزرگ که یک سال بعد در جام‌جهانی خوش درخشیدند را شامل می‌شد. هلندی‌ها نه تنها ابداع‌گر فوتبال جامع بودند بلکه بیشترین صادرات بازیکن از آن آنها بود و با داشتن بازیکنانی همچون رودي کرول، جانی رپ، یوهان نیسکنز، آری هان و البته یوهان کرویف؛ هلندی‌ها متخصص این کار بودند.
آن شب بود که یوونتوس درس خوبی در فوتبال گرفت. پس از گذشت تنها 4 دقیقه از زمان بازی، دینو زوف نتوانست ضربه سر رپ را مهار کند و تقریباً همان موقع بود که بازی برای یووه تمام شده بود. بازیکنان آژاکس یوونتوسی‌ها را بازی داده و بازی از نظر تکنیکی، تاکتیکی و فیزیکی کاملاً در اختیار آنها بود.
ترجمه: رشید سعدلو
ارسال نظر
پربیننده