زندگی روی صندلی چرخدار می‌چسبد
آقای «ب» روی صندلی که نشست، احساس قشنگی به او دست داد. تا امروز روی هر صندلی‌ای که نشسته بود یا پایه‌هایش شکسته بود یا تکیه‌گاه نداشت یا از جایی از آن میخی زده بود بیرون، اما این صندلی فرق داشت؛ نرم و راحت و گردان. همانطور که روی آن نشسته بود خودش را هل داد به سمت پنجره و بعد با خرسندی و کمی غرور نگاه کرد به چرخ‌های صندلی و بعد تکیه داد به آن و چشم‌ها را بست و گفت: خلاصه رسیدم. رسیدم به آرزوی چندین ساله‌ام. من کجا و این اتاق و صندلی و دم و دستگاه کجا؟ عجب روزگاری! چند لحظه که گذشت فکرش رفت به چند سال پیش؛ درست دوره‌ای که با تمام تلاش و بیداری شبانه‌روزی و آن همه امید نتوانست رأی بیاورد تا به صندلی نمایندگی تکیه بدهد. رقیب سرسخت و پرطرفداری داشت. با نفوذهای مالی و کلامی و سابقه شناخته شده‌اش موفق شده بود در آن رقابت پیروز شود و گاه چنان با چهره‌ای مغرور و فاتح به آقای «ب» نگاه می‌کرد که گویی به دشمن درجه یکش نگاه می‌کند اما قلبش صاف بود و هیچ منظوری نداشت. دوره رقیب که تمام شد دوباره آقای «ب» کاندیدا شد و این بار با توجه به تبلیغات گسترده و چهره نسبتا شناخته‌شده‌اش موفق شد و الان که روی صندلی در دفترش نشسته دارد فکر می‌کند که خدا کند روزی با رقیب گذشته‌اش روبه‌رو شود تا پاسخ آن رفتارها و غرورها را یکجا حواله‌اش کند. منشی که وارد اتاق شد و چای را گذاشت روی میز گفت: آقای مهندس! چند نفر بیرون نشسته‌اند که شما را ببینند. اجازه می‌دهید بیایند خدمت‌تان؟ مهندس یعنی همان آقای «ب» قدیم گفت: «فعلا نه!» یک ساعت بعد زنگ اخبار منشی را زد و نهایتا افتخار داد چند نفری از آنها را ببیند. اولی را به بهانه طرفداری از کاندیداهای دیگر سردواند، با دومی که از طرفدارانش بود نیم‌ساعتی خلوت کرد و او را به‌عنوان نماینده‌اش در شهر بزرگ‌تر پذیرفت و خواست هر اتفاقی که می‌افتد به او خبر برساند. سومی، چهارمی و... و چند نفر دیگر فقط با گل و شیرینی آمدند جهت تبریک. مهندس دیگر خسته شده بود و به منشی‌اش تلفنی گفت، دیگر کسی را نمی‌پذیرد تا هفته بعد، اما منشی گفت: فقط یک نفر مانده که می‌خواهد شما را حتما ببیند و چند لحظه بعد وارد شد. مهندس در حالی که سرش پایین بود جواب سلام او را داد. سرش را که بالا آورد، ناخودآگاه مثل اینکه روی صندلی‌اش ذغال گر گرفته ریخته باشند مثل اسپند از جایش بلند شد و شکسته و متواضعانه گفت: سلام استاد! شما کجا، اینجا کجا؟ بفرمایید بنشینید. استاد با لبخند و عرض تبریک آرام روی مبل راحتی نشست. پس از نیم ساعت که حرف‌های زیادی میان آنها رد و بدل شد، استاد در حالی که به سمت در خروجی می‌رفت دستش را گذاشت روی شانه آقای «ب»و تاکید کرد که این بیت سعدی را هرگز فراموش نکند: به نوبتند ملوک اندرین سپنج سرای/ کنون که نوبت تست ای ملک به عدل گرای.
و او را بوسید و آرزوی موفقیت کرد و در گوش مهندس هم بیت دیگری از سعدی خواند: اگر زباغ رعیت ملک خورد سیبی/ برآورند غلامان او
درخت از بیخ.
و بعد سنگین و نگران آنجا را ترک کرد.
کدام شعار، کدام جنبش؟
ادامه از صفحه اول
... رهبران، مطالبات خود را دنبال می‌کنند. آیا رفتار عده‌ای موسوم به «سبزی‌ها» بر این مختصات ابتدایی انطباق دارد؟ در واقع باید گفت، در فضای هیجانی پس از انتخابات، عده‌ای با زمینه‌سازی‌های گذشته، مدعی تقلب در انتخابات شدند و به این بهانه طرفداران خود را در محدوده‌ای خاص گردهم آورده و اقدام به رفتارهای غیرقانونی کردند. اینک به فاصله 5 ماه پس از این حادثه و با فروکش کردن هیجانات و احساسات، هم «دروغ» بودن ادعا ثابت شده هم با ریزش وحشتناک طرفداران مدعی اصلی، عقبه اجتماعی واقعی وی آشکار شده است به گونه‌ای که اینک رفتارهای عجیب و غریب این افراد موجبات انزجار مردم را باعث شده است. از سوی دیگر سران این غائله در لایه‌های بالایی به دنبال رایزنی برای «بخشش» هستند.
در چنین شرایطی به نظر می‌رسد «مقابله به مثل» در برابر اقدامات پراکنده و منزجرکننده اندک طرفداران حامی ادعای کذب، چه بسا در پاره‌ای موارد موجب حصول نتیجه عکس شود.
3- به نظر می‌رسد بهترین و عاقلانه‌ترین اقدام طرفداران جمهوری‌اسلامی و ولایت‌فقیه در این برهه، به کار بستن همه تلاش‌ها در جهت فروکش کردن التهابات و حکمفرما شدن فضای عقلانیت و گفت‌و‌گو درباره حوادث اخیر و بویژه مبدأ این حوادث است. ایجاد چنین شرایطی قطعا همه سلایق سیاسی را مجاب به تفکر و کاوش در باب چرایی حوادث پس از انتخابات در تهران و در نتیجه برجسته شدن ادعای تقلب می‌کند. بنابراین شایسته و بایسته است که پیروان حقیقت و عقلانیت چنین رویدادی را در تقابل با فتنه پیشه کنند.
4- مشاهده برخی شعار‌ها و حرف‌های ساختارشکنانه که این روز‌ها توسط اندک اطرافیان کاندیدای مدعی به شکل سازماندهی شده بر برخی معابر و اماکن نوشته شده، هرچند عمق کینه آنان از اسلام و جمهوری اسلامی ـ میراث امام خمینی (ره) ـ را نشان می‌دهد اما این موضوع مانع از آن نمی‌شود که وظیفه نهاد‌های خدماتی از جمله شهرداری تهران در قبال این اقدامات غیرقانونی فراموش شود. متأسفانه شهرداری تهران تاکنون اقدامات درخوری در این‌باره نداشته و انتظار آن است كه نسبت به رفتارهای مغایر قانون و ساختارشکنانه واکنش مقتضی اتخاذ کند. به هر حال در راستای تدارک تدابیر لازم برای زیباسازی شهر، باقی ماندن فحاشی به انقلاب و امام (ره) بر دیوار‌های شهر غیرقابل پذیرش و بعضا عامل ایجاد برخی شبهات است. یادداشت
زندگی روی صندلی چرخدار می‌چسبد
آقای «ب» روی صندلی که نشست، احساس قشنگی به او دست داد. تا امروز روی هر صندلی‌ای که نشسته بود یا پایه‌هایش شکسته بود یا تکیه‌گاه نداشت یا از جایی از آن میخی زده بود بیرون، اما این صندلی فرق داشت؛ نرم و راحت و گردان. همانطور که روی آن نشسته بود خودش را هل داد به سمت پنجره و بعد با خرسندی و کمی غرور نگاه کرد به چرخ‌های صندلی و بعد تکیه داد به آن و چشم‌ها را بست و گفت: خلاصه رسیدم. رسیدم به آرزوی چندین ساله‌ام. من کجا و این اتاق و صندلی و دم و دستگاه کجا؟ عجب روزگاری! چند لحظه که گذشت فکرش رفت به چند سال پیش؛ درست دوره‌ای که با تمام تلاش و بیداری شبانه‌روزی و آن همه امید نتوانست رأی بیاورد تا به صندلی نمایندگی تکیه بدهد. رقیب سرسخت و پرطرفداری داشت. با نفوذهای مالی و کلامی و سابقه شناخته شده‌اش موفق شده بود در آن رقابت پیروز شود و گاه چنان با چهره‌ای مغرور و فاتح به آقای «ب» نگاه می‌کرد که گویی به دشمن درجه یکش نگاه می‌کند اما قلبش صاف بود و هیچ منظوری نداشت. دوره رقیب که تمام شد دوباره آقای «ب» کاندیدا شد و این بار با توجه به تبلیغات گسترده و چهره نسبتا شناخته‌شده‌اش موفق شد و الان که روی صندلی در دفترش نشسته دارد فکر می‌کند که خدا کند روزی با رقیب گذشته‌اش روبه‌رو شود تا پاسخ آن رفتارها و غرورها را یکجا حواله‌اش کند. منشی که وارد اتاق شد و چای را گذاشت روی میز گفت: آقای مهندس! چند نفر بیرون نشسته‌اند که شما را ببینند. اجازه می‌دهید بیایند خدمت‌تان؟ مهندس یعنی همان آقای «ب» قدیم گفت: «فعلا نه!» یک ساعت بعد زنگ اخبار منشی را زد و نهایتا افتخار داد چند نفری از آنها را ببیند. اولی را به بهانه طرفداری از کاندیداهای دیگر سردواند، با دومی که از طرفدارانش بود نیم‌ساعتی خلوت کرد و او را به‌عنوان نماینده‌اش در شهر بزرگ‌تر پذیرفت و خواست هر اتفاقی که می‌افتد به او خبر برساند. سومی، چهارمی و... و چند نفر دیگر فقط با گل و شیرینی آمدند جهت تبریک. مهندس دیگر خسته شده بود و به منشی‌اش تلفنی گفت، دیگر کسی را نمی‌پذیرد تا هفته بعد، اما منشی گفت: فقط یک نفر مانده که می‌خواهد شما را حتما ببیند و چند لحظه بعد وارد شد. مهندس در حالی که سرش پایین بود جواب سلام او را داد. سرش را که بالا آورد، ناخودآگاه مثل اینکه روی صندلی‌اش ذغال گر گرفته ریخته باشند مثل اسپند از جایش بلند شد و شکسته و متواضعانه گفت: سلام استاد! شما کجا، اینجا کجا؟ بفرمایید بنشینید. استاد با لبخند و عرض تبریک آرام روی مبل راحتی نشست. پس از نیم ساعت که حرف‌های زیادی میان آنها رد و بدل شد، استاد در حالی که به سمت در خروجی می‌رفت دستش را گذاشت روی شانه آقای «ب»و تاکید کرد که این بیت سعدی را هرگز فراموش نکند: به نوبتند ملوک اندرین سپنج سرای/ کنون که نوبت تست ای ملک به عدل گرای.
و او را بوسید و آرزوی موفقیت کرد و در گوش مهندس هم بیت دیگری از سعدی خواند: اگر زباغ رعیت ملک خورد سیبی/ برآورند غلامان او
درخت از بیخ.
و بعد سنگین و نگران آنجا را ترک کرد.
کدام شعار، کدام جنبش؟
ادامه از صفحه اول
... رهبران، مطالبات خود را دنبال می‌کنند. آیا رفتار عده‌ای موسوم به «سبزی‌ها» بر این مختصات ابتدایی انطباق دارد؟ در واقع باید گفت، در فضای هیجانی پس از انتخابات، عده‌ای با زمینه‌سازی‌های گذشته، مدعی تقلب در انتخابات شدند و به این بهانه طرفداران خود را در محدوده‌ای خاص گردهم آورده و اقدام به رفتارهای غیرقانونی کردند. اینک به فاصله 5 ماه پس از این حادثه و با فروکش کردن هیجانات و احساسات، هم «دروغ» بودن ادعا ثابت شده هم با ریزش وحشتناک طرفداران مدعی اصلی، عقبه اجتماعی واقعی وی آشکار شده است به گونه‌ای که اینک رفتارهای عجیب و غریب این افراد موجبات انزجار مردم را باعث شده است. از سوی دیگر سران این غائله در لایه‌های بالایی به دنبال رایزنی برای «بخشش» هستند.
در چنین شرایطی به نظر می‌رسد «مقابله به مثل» در برابر اقدامات پراکنده و منزجرکننده اندک طرفداران حامی ادعای کذب، چه بسا در پاره‌ای موارد موجب حصول نتیجه عکس شود.
3- به نظر می‌رسد بهترین و عاقلانه‌ترین اقدام طرفداران جمهوری‌اسلامی و ولایت‌فقیه در این برهه، به کار بستن همه تلاش‌ها در جهت فروکش کردن التهابات و حکمفرما شدن فضای عقلانیت و گفت‌و‌گو درباره حوادث اخیر و بویژه مبدأ این حوادث است. ایجاد چنین شرایطی قطعا همه سلایق سیاسی را مجاب به تفکر و کاوش در باب چرایی حوادث پس از انتخابات در تهران و در نتیجه برجسته شدن ادعای تقلب می‌کند. بنابراین شایسته و بایسته است که پیروان حقیقت و عقلانیت چنین رویدادی را در تقابل با فتنه پیشه کنند.
4- مشاهده برخی شعار‌ها و حرف‌های ساختارشکنانه که این روز‌ها توسط اندک اطرافیان کاندیدای مدعی به شکل سازماندهی شده بر برخی معابر و اماکن نوشته شده، هرچند عمق کینه آنان از اسلام و جمهوری اسلامی ـ میراث امام خمینی (ره) ـ را نشان می‌دهد اما این موضوع مانع از آن نمی‌شود که وظیفه نهاد‌های خدماتی از جمله شهرداری تهران در قبال این اقدامات غیرقانونی فراموش شود. متأسفانه شهرداری تهران تاکنون اقدامات درخوری در این‌باره نداشته و انتظار آن است كه نسبت به رفتارهای مغایر قانون و ساختارشکنانه واکنش مقتضی اتخاذ کند. به هر حال در راستای تدارک تدابیر لازم برای زیباسازی شهر، باقی ماندن فحاشی به انقلاب و امام (ره) بر دیوار‌های شهر غیرقابل پذیرش و بعضا عامل ایجاد برخی شبهات است. ارسال نظر
پربیننده