در مسابقات بیشتر از چه ضرباتی استفاده می‌کنی؟
در تکواندو هر کدام از ضربات کاربرد خاصی دارد. من زمانی که از حریف جلو هستم، بیشتر از ضربه‌های صورت استفاده می‌کنم و زمانی که حریف می‌دود، بیشتر ضربه موندولیاچاگی که یک ضربه 3 امتیازی است، می‌زنم.
آیا قبول دارید که استفاده از این تکنیک، ریسک زیادی دارد و در صورت زمین خوردن شما به ضررتان تمام می‌شود؟
بله، دقیقا همینطور است که شما می‌گویید. اگر در هنگام ضربه زدن به زمین بخورم داورها اخطار می‌دهند ولی باید مطمئن ضربه بزنی و من هم بیشتر ضربه‌ها را زمانی می‌زنم که از حریف جلو هستم.
از آنالیز حریفانت قبل از مسابقات برای‌مان بگو.
قبل از شروع مسابقات فیلم بازی 3-2 تا از آنها را که خیلی قدر بودند نگاه کردم و بازی آنها را به دقت آنالیز کرده و مورد بررسی قرار دادم. این کار در بهبود بازی‌های من تاثیرگذار بود.
شبیه‌سازی در اردوهای قبل از مسابقات به چه شکلی اجرا می‌شد؟
همانطور که مطلع هستید، ما نزدیک به 14 ماه در اردو بودیم، قبل از این هم مسابقات دیگری داشتیم که خیلی‌ها آمدند و خط خوردند. در کل ما 21 نفر بودیم که بعد از خط خوردن 16 نفر، در آخر 8 نفر شدیم که تیم اصلی برای مسابقات جهانی دانمارک را تشکیل می‌دادند. 2 نفر (شیخی و عسکری) از بچه ها هم که عملکرد خوبی داشتند در اردوی تیم ملی ماندند، همین نفرات بودیم که برای شبیه‌سازی با هم تمرین می‌کردیم.
مطلع هستید قبل از اینکه تیم شما به مسابقات جهانی اعزام شود مردم و کارشناسان امیدی نداشتند که این تیم بتواند در مسابقات عملکرد قابل توجه و خوبی داشته باشد؛ آیا شما خودتان فکر می‌کردید بدرخشید؟
مربیان این باور را در ما به وجود آورده بودند که این تیم لایق قهرمانی است اما نباید فراموش کنیم که 7 نفر از تیم ما برای نخستین بار در مسابقات جهانی حضور داشتند، آنان در مسابقه‌های دیگری شرکت داشتند و این نبود که تجربه‌ای نیاندوخته باشند. در مجموع جوان‌های باتجربه‌ای بودند. میدان‌های دیگری هم دیده بودند. در مسابقات ورلد کاپ، جام جهانی و قهرمانی آسیا هم حضور داشتند. با همین تجارب توانستیم قهرمان آسیا بشویم، آن هم بعد از 36 سال. حالا این دیگر نظر مردم و کارشناسان بود که به این تیم امید نداشتند ولی ما خیلی در این مدت تمرین کردیم و به لطف خدا نتیجه این زحمات را گرفتیم، ما لایق قهرمانی هم بودیم که روز آخر بدشانسی آوردیم و نتوانستیم قهرمان جهان شویم.
خیلی‌ها اعتقاد دارند در مسابقات جهانی که یک سال بعد از المپیک برگزار می‌شود، معمولا تیم‌ها با ترکیب جوان در مسابقات حاضر می‌شوند؛ همانطور که تیم ملی ایران این کار را انجام داد، آیا کره هم با ترکیب جوان در این رقابت‌ها حضور پیدا کرده بود یا اینکه تیم اصلی خودشان را فرستاده بودند؟
کره‌ای‌ها با تیم اصلی‌شان پای در این آوردگاه جهانی گذاشته بودند. این تیم ما است که هر دوره تغییر می‌کند؛ تیم‌های دیگر سعی می‌کنند تا زمانی که عمر قهرمانی یک ورزشکار به پایان نرسیده از آنها استفاده کنند.
به نظر شما مسابقات دانمارک نسبت به مسابقات گذشته از سطح بالاتری برخوردار بود؟
در دوره قبل 80 کشور شرکت کرده بودند ولی در این دوره 142 کشور حضور داشتند و تیم‌ها هم سرمایه‌گذاری بسیاری کرده بودند. این مسابقات یک سال بعد از المپیک بود و همه کشورها می‌خواستند تیم‌های خود را در این مسابقات محک بزنند تا برای مسابقات بعدی آماده‌تر باشند. در این رقابت‌ها تعداد بازی‌ها خیلی بیشتر از مسابقات دیگر بود و همین موجب شده بود تا مسابقات از کیفیت بالایی برخوردار باشد.
نقش مجید افلاکی به عنوان مربی‌ای که ورزش قهرمانی را خیلی زود کنار گذاشت، در نایب قهرمانی ایران چقدر تاثیرگذار بود؟
آقامجید متاسفانه ورزش قهرمانی را خیلی زود کنار گذاشت. الان هم خیلی پشیمان است. زمانی که مسابقات را از نزدیک تماشا می‌کند خیلی متاثر می‌شود که چرا اینقدر زود این ورزش را کنار گذاشت. نقش ایشان در نایب قهرمانی تیم بسیار زیاد بود. در کل این کادر فنی، نسبت به دوره قبل قوی‌تر ظاهر شد و آقامجید هم خیلی دلسوزانه هر کاری که از دستش برمی‌آمد برای بچه‌ها هم در اردو و هم زندگی شخصی انجام داد.
آیا به نظر شما فاصله ما با تیم کره پرشدنی است؟ هرچه باشد کره مهد تکواندو است. ما تا آخرین روز اول بودیم ولی باز هم در لحظه آخر کم آوردیم.
ببینید! ما در آسیا توانستیم از کره‌ای‌ها بعد از 36سال پیشی بگیریم و قهرمان آسیا شدیم و در قهرمانی جام جهانی هم خوب بودیم ولی ما نایب قهرمان شدیم و با کمی چاشنی بدشانسی قهرمانی را به ترکیه واگذار کردیم. در این مسابقات هم ما می‌توانستیم قهرمان جهان شویم یعنی ما خیلی راحت‌تر از دوره‌های قبل می‌توانستیم به قهرمانی دست پیدا کنیم اما دلیل این نایب قهرمانی فکر می‌کنم این بود که کره‌جنوبی را دست‌کم گرفته بودیم.
چرا باید روند اینطور باشد که ما از چشم بادامی‌ها عقب باشیم؟
به این دلیل که ما در دوره‌های گذشته کره‌جنوبی را با سیستم جدید (هوگوهای الکترونیکی) کنار زده بودیم و فکر می‌کردیم که کشورهای دیگر از کره‌ای‌ها بهتر شده‌اند و این تفکر موجب شد چشم‌بادامی‌ها را دست‌کم بگیریم و به کشورهایی مثل ترکیه، مکزیک و ایتالیا بیشتر فکر کنیم.
دلیل اینکه ما در 4 دوره از مسابقات جهانی درجا زدیم چه بود، آیا دلیل فنی و ضعف فنی داریم یا اینکه معادلات غیرقابل پیش‌بینی موجب شد ما قهرمان نشویم؟
ببینید! این نیست که ما باید حتما در هر دوره قهرمان شویم، تیم‌های دیگر هم کار می‌کنند.
اکثر رسانه‌ها بعد از نایب قهرمانی تیم ملی طوری عکس‌العمل نشان دادند که انگار این نایب قهرمانی برای‌شان تکراری شده است.
ما دست به کار بزرگی زدیم چون بیش از 90 تا 100درصد تیم ما تغییر کرده بود. در ضمن میدان جهانی خیلی سخت‌تر از المپیک است، ما در این رقابت‌ها با ناداوری‌ها روبه‌رو شدیم که حق بچه‌ها را نادیده گرفتند. به‌طور مثال همین فرزاد عبداللهی در طول مبارزه با لوپز آمریکایی به‌طور عجیبی از داور مسابقه 8 اخطار دریافت کرد که اگر به کل این مسابقات نگاه کنیم، اصلا کسی را پیدا نمی‌کنیم که این همه اخطار داشته باشد. داوران می‌خواستند به اجبار لوپز را باز قهرمان مسابقات کنند. همه شاهد بودند که چقدر در حق بچه‌ها اجحاف شد. البته من معتقدم که چیزی از شایستگی بچه‌ها کم نشد.
با وجود اینکه هوگوهای الکترونیکی در این دوره از مسابقات اعمال شده بود، ولی باز هم اعتراض‌ها بود.
به هر حال آقای ساعی هم ناظر این مسابقات بودند و خیلی پرفشار بودند در قضیه نادریان اینقدر حق‌خوری شد؛ آقای لوپز هم حالا با حیله‌ای که داشت توانست قهرمان این دوره شود. اگر ما با کمی بدشانسی روبه‌رو نمی‌شدیم بویژه روز آخر که همه نگاه‌ها روی نصر آزادانی بود می‌توانستیم قهرمان جهان شویم اما این اتفاق بد افتاد و نصر هم به دلیل این فشار کاذب بازی را به حریف کانادایی خود واگذار کرد. امیدواریم در دوره‌های بعد جبران کنیم.
شما تنها طلایی مسابقات دانمارک بودید. در فاصله زمانی 3 ساله تا المپیک لندن شما چه برنامه‌ای دارید.
کسی که به المپیک فکر می‌کند باید یک برنامه 4ساله داشته باشد. من هم با طلایی که در این مسابقات کسب کردم باید تلاش خودم را بیشتر کنم تا از این عنوان قهرمانی دفاع کنم و در مسابقات بعدی هم که مسابقات گوانگجو است به امید خدا بتوانم بر سکوی قهرمانی قرار بگیرم که امیدوارم یک راهی باشد به المپیک لندن!
الان شما 24 سال سن دارید و 8 سال هم هست که در تیم ملی حضور دارید. فکر می‌کنید تا چند سالگی روی شیاپ‌چانگ حضور داشته باشید؟
حادثه که خبر نمی‌کند بویژه در ورزش حرفه‌ای و در همه رشته‌ها احتمال آسیب‌دیدگی وجود دارد و ما هم باید با این اتفاق‌ها کنار بیاییم اما امیدوارم بتوانم با برنامه‌هایی که خودم و مربیان برایم در نظر گرفته‌اند در 2 المپیک دیگر حضور پیدا کنم و مدال‌آور باشم.
یک قهرمان برای رسیدن به سکوهای بزرگ باید ذهنش باز باشد و لازمه رسیدن به سکوی المپیک نداشتن مشغله ذهنی است. شما از لحاظ کار و تحصیل در چه مرحله‌ای قرار دارید چون این مقولات در ورزش قهرمانی بسیار تاثیرگذار است و در صورت فراهم نبودن چه بسا موجب مشکلات فزاینده‌تری شود.
من در منطقه 19 تهران زندگی می‌کنم و این موجب افتخار من است. من باید از لحاظ مالی تامین باشم تا در همه اردوها فکرم باز باشد ولی تا به امروز (با حالت ناراحتی) از هیچ‌جا به من تبریک هم نگفتند و فقط فدراسیون تکواندو قول‌هایی داده است. به هر حال من باید تامین باشم تا بتوانم در مسابقه‌های بعدی انگیزه داشته باشم و روند کاری من هم رو به رشد باشد. در حال حاضر هیچ شغلی ندارم. من به دلیل اردوهای فشرده‌ای که داشتم تحصیل در دانشگاه اسلامشهر را نیمه‌کاره رها و ترک تحصیل کردم و این ورزش حرفه‌ای بود که موجب شد من از ادامه تحصیل در مقطع کاردانی انصراف دهم و حالا هم مجبور شدم از اول در رشته تربیت‌بدنی در دانشگاه تهران ادامه تحصیل بدهم.
ما مصاحبه‌ای را از شما خواندیم که از آقای سعیدلو خواسته بودید به مشکلات شما گوش بدهد، آیا وقت شده که با هم صحبت کنید یا نه.
متاسفانه هنوز وقت نشده که آقای سعیدلو را ببینم. امیدوارم فرصتی فراهم شود تا با ایشان ملاقات حضوری داشته باشم و از دغدغه‌های خود و تیم ملی بگویم.
شنیدیم مدال طلای خود را به بارگاه حضرت زینب(س) هدیه کردید.
من قبل از اردوی جهانی به زیارت حرم حضرت زینب(س) رفته بودم و نذر کردم که اگر پیروز میدان باشم این مدال را به بارگاه ایشان تقدیم کنم. امیدوارم فرصتی مهیا شود تا دینم را ادا کنم.
شما مسابقات جهانی و گوانگجو را پله‌های صعود به المپیک لندن می‌دانستید، حالا با پیروزی در مسابقات جهانی دانمارک و کسب مدال طلا فکر می‌کنید چقدر به المپیک لندن نزدیک شده‌اید؟
3 سال تا المپیک لندن مانده و تا این المپیک ما 2 مسابقه سخت در پیش رو داریم؛ یکی بازی‌های آسیا‌یی است و دیگری هم مسابقات قهرمانی جهان. ناگفته نماند که من هم باید عملکرد خوبی داشته باشم تا کادر فنی تیم ملی و فدراسیون تکواندو از همه لحاظ به من اطمینان کنند. امیدوارم بتوانم جزو 2 نفر سهمیه المپیک باشم و افتخار بزرگی را برای کشورم ایران کسب کنم.قهرمانی در لندن سقف آرزوهایم است.
چطور توانستی در مسابقات اخیر در بازی چهارم حریف کوبایی را که دارنده مدال طلای جهانی است شکست دهی؟
حریف کوبایی من در دوره قبل توانسته بود مدال طلای این وزن را بگیرد و در فینال آن مسابقات هم توانسته بود غلام‌زاده را شکست دهد و من هم از تجربه غلام‌زاده استفاده کردم؛ شناخت زیادی از او داشتم. همانطور که باخبر هستید کوبایی‌ها از قدرت بدنی بالایی برخوردارند و این حریف کوبایی جزو حریف‌های خوب من بود.
از شرایط سخت خود در فینال برای‌مان بگو.
من برای برتری در این دیدار یک برنامه‌ریزی دقیق داشتم. حریف مکزیکی من در فینال بسیار سرحال و شاداب بود و این کار را برای من دشوار و سخت می‌کرد اما من با خسته کردن این حریف قدرتمند در 2 راند اول با نتیجه صفر بر صفر و با 3 امتیاز که در راند سوم به دست آوردم توانستم وی را شکست بدهم.
شرایط روحی‌ات قبل از فینال چطور بود؟
من قبل از فینال فشار زیادی را تحمل کردم و همین شرایط برای نادریان هم پیش آمده بود. جو سالن، طرز نگاه‌ها و... همه و همه طور دیگری بود. اینها همه به کنار، تازه سختی کار اینجا بود که در فینال حریفی انتظار مرا می‌کشید که خیلی راحت و بدون دغدغه به فینال راه یافته بود.
فکر می‌کنی سخت‌ترین مبارزه‌ای که داشتی کدام بود؟
تقریبا همه حریف‌های من در این رقابت‌ها از آمادگی روحی - روانی بالایی برخوردار بودند. اصلا میدان جهانی اینگونه نیست که کسی را بخواهی کوچک بشماری و با دلخوش کردن به جدول و قرعه خوب همه چیز را راحت بگیری و فکر کنی که خیلی آسان می‌توانی به فینال راه پیدا کنی. نه! اصلا اینطور نیست اما سخت‌ترین حریف من از کشور ترکیه بود که هم باتجربه و هم خیلی زیرک بود و با تمام این زیرکی خیلی هم با احتیاط مبارزه می‌کرد اما با تمام این وجود من توانستم او را که دارنده مدال برنز المپیک پکن بود در راند طلایی شکست دهم.
با توجه به درخشش تیم ملی ترکیه و قهرمانی آنها در مسابقات جهانی باکو به نظر شما آیا آنها در این چند ساله پیشرفت کرده‌اند یا اینکه کشورهای دیگر ضعیف شده‌اند که ترکیه توانسته از این فرصت برای قهرمانی نهایت بهره را ببرد؟
در رقابت‌های جهانی باکو، مسابقات به این شکل بود که تیم‌ها به صورت تیم به تیم با هم مبارزه می‌کردند و این برای نخستین بار بود که مسابقات به این صورت برگزار می‌شد. در نتیجه اگر یک نفر یا 2 نفر نتوانند در تیم عملکرد خوبی داشته باشند ضربه سنگینی به تیم وارد می‌شود و در نهایت این اتفاق رخ می‌دهد که کشوری همانند ترکیه با تکیه بر اشتباهات فردی حریف‌های خود براحتی سکوی قهرمانی را از آن خود می‌کند، البته ناگفته نماند که ترک‌ها در مسابقات جهانی باکو هماهنگ‌تر از مسابقات جهانی دانمارک بودند.
به نظر شما آیا کادر فنی با اینکه یکباره دست به جوانگرایی زد، آیا توانست جواب این جوانگرایی را در این رقابت‌ها بگیرد؟
این جوانگرایی صددرصد در این رقابت‌ها جواب داد به این دلیل که یکباره یک پتانسیل جدید به ترکیب تیم تزریق شد. قدیمی‌های تیم ملی هم در انتخابی‌ها شرکت کردند و در آخر تیم با ترکیبی کاملا جوان به مسابقات اعزام شد. به نظر من تیم ملی می‌تواند با همین نفرات تا 9 سال دیگر هم در آسیا و هم در جهان حرفی برای گفتن داشته باشد.
لحظه‌ای که شما به‌عنوان یک قهرمان بالای سکو قرار داشتی پرچم کشورمان به اهتزاز درآمد و سرود ملی کشورمان نواخته شد، آن لحظه به چه چیزی فکر می‌کردی؟
به این فکر می‌کردم که بعد از اهدای مدال، وقتی که از سکو پایین بیایم این قهرمانی نیز به پایان می‌رسد اما من باید چه‌کاری انجام دهم که این مهم برای من تکرار شود تا بتوانم در آینده نیز قهرمان شوم، به همین دلیل بالای سکو با خودم عهد کردم با تمام تلاشم به همه ثابت کنم که این قهرمانی یک اتفاق نبوده بلکه با پشتکار خود توانستم به این سکو برسم و با تکرار آن برگ زرینی در تاریخ ورزش کشورم باشم.
برای رسیدن به سکوی قهرمانی چقدر باید تلاش کرد. آیا محمد باقری‌معتمد فکر می‌کرد روزگاری مرد اول وزن چهارم در تکواندوی جهان باشد؟
آرزوی هر ورزشکاری این است که روزی بر سکوی قهرمانی قرار بگیرد اما کسب عنوان قهرمانی هم کار آسانی نیست؛ باید سختی‌های فراوانی را تحمل کنی تا به خواسته‌های خود برسی. من هم از این سختی‌ها به دور نبودم بلکه 11 ماه از ناحیه کشاله ران زجر می‌کشیدم اما همیشه صحبت‌های مربیان خود را به یاد می‌آوردم که به ما گفته بودند، یک ورزشکار هر چه بیشتر تلاش کند به همان میزان هم بخت و اقبال او را یاری می‌کند و همان هم شد که استخوان‌خردکرده‌های تکواندو به ما آموخته بودند اما اینکه فکر می‌کردم آیا روزی قهرمان می‌شوم یا نه باید بگویم هر آنچه را که در ذهن خود به آن فکر می‌کنی می‌توانی یک روز به واقعیت تبدیل کنی و تنها راه رسیدن به آرزوها تلاش و همت است که با تلاش کردن بدون شک می‌توانی به آن براحتی برسی.
به‌عنوان یک جوان مسلمان ایرانی از پایبندی خود به ارزش‌ها و اعتقادات برای‌مان بگو؛ این اصول چه تاثیری در موفقیت تو داشته است؟
همه ما در زندگی شخصی خود همیشه با تکیه به اهل بیت و ائمه اطهار (ع) گام برمی‌داریم. همیشه ما در طول زندگی خود به این اعتقادات ایمان داشته و داریم و در حال حاضر هم اگر من به این جایگاه رسیده‌ام خواست خدا بوده و اگر غیر از این بود، اصلا من نمی‌توانستم قهرمان شوم.
اصلا چرا تکواندو، چرا فوتبال نه؟
سوق به هر رشته ورزشی بستگی به این دارد که مشوق اصلی چه کسی باشد و به کدام سمت باشد؛ من هم الفبای تکواندو را از سن 6 سالگی از پدرم آموختم.
دلیل سوال من این بود که تمام ورزشکاران غیر از فوتبالیست‌ها گله‌ای دارند از تبعیضی که مسؤولان، مردم و رسانه‌ها میان فوتبال و مابقی رشته‌ها قائل می‌شوند ولی با توجه به اینکه شما سن کمی داشتید ولی در مقابل پدرتان باتجربه‌تر بود، چطور شد شما را به این رشته رزمی سوق داد و چرا شما را به سمت فوتبال هدایت نکرد؟
من فکر می‌کنم دلیل اصلی این موضوع این باشد که آن زمان به اندازه حالا به ورزش فوتبال توجه اینچنینی نمی‌شد. ببینید داستان شروع ورزش من دست‌کم به 18 سال قبل برمی‌گردد و آن زمان فوتبال ما قدرتی مثل حالا نداشت و شاید هم خیلی کم با ورزش‌های دیگر فاصله داشت اما در حال حاضر شما ببینید که چه فاصله‌ای بین فوتبال و رشته‌های دیگر افتاده است. دستمزدها چه اندازه با هم متفاوت است. اصلا به هیچ عنوان فوتبال و تکواندو را نمی‌توان با هم مقایسه کرد و این از دغدغه‌های بزرگ ورزشکاران دیگر رشته‌هاست اما موضوع اصلی اینکه من چرا تکواندوکار شدم این است که برادر بزرگ‌تر و پدرم رزمی‌کار بوده‌اند و من هم نسبت به این ورزش از کودکی علاقه فراوانی داشتم.
در مصاحبه‌ای که در گذشته با ساعی داشتیم، او اعتقاد داشت افرادی که در رشته‌های مختلف عنوان قهرمانی را دارند داعیه قهرمانی در رشته‌های دیگر را هم دارند آیا شما فکر می‌کنید واقعا همینطور است؟
به نظر من کسی که در هر رشته‌ای قهرمان می‌شود این قهرمانی در خون او وجود دارد؛ البته شاید نتواند در همه ورزش‌ها موفق باشد اما در رشته‌های دیگر که استعداد دارد شاید بتواند حرفی برای گفتن داشته باشد. نمونه بارز همین هادی ساعی که هم در اسب‌سواری و هم در تنیس واقعا استعداد فراوانی دارد و اگر بخواهد می‌تواند به‌طور حرفه‌ای در این رقابت‌ها نیز حضور داشته باشد.
فدراسیون جهانی شما را برای مسابقات جایزه بزرگ مکزیک به همراه آقای مهماندوست دعوت کرده، شما قول چه مدالی را به ما می‌دهید؟
من قبل از برگزاری مسابقات دانمارک به همه قول مدال طلا را داده بودم و حالا هم خوشحالم که به قول خودم عمل کردم. در حال حاضر من به‌عنوان تنها نماینده ایران از طرف فدراسیون جهانی به مسابقات جایزه بزرگ مکزیک دعوت شده‌ام و امیدوارم در این رقابت‌ها که برگزیده‌های ورزش تکواندو حضور خواهند داشت، بتوانم با دست پر از این رقابت‌ها برگردم.
افشین قطبی، سرمربی تیم ملی فوتبال کشورمان استدلالی برای خود دارد و آن هم این است که می‌گوید، من وقتی هدفم را می‌گذارم روی سقف آسمان، اگر به آسمان نرسم ستاره‌ها را می‌چینم یعنی وقتی هدفت را بگذاری روی المپیک صددرصد یک مقام جهانی را کسب می‌کنی، آیا شما هم به این موضوع اعتقاد داری؟
ببینید! صدالبته که من برای المپیک لندن برنامه‌ریزی کرده‌ام اما باید پله‌ها را یکی پس از دیگری پیمود چون از 8 ملی‌پوش 2 نماینده بیشتر در این مسابقات حضور ندارند و در این دوره از مسابقات خیلی هم سخت است انتخاب شدن بویژه در ایران چون رقابت‌ها در ایران خیلی سنگین است و با توجه به اولویت وارد اردو می‌شوند، یعنی کسانی که مدال جهانی دارند مستقیم وارد اردو می‌شوند تا در انتخابی شرکت کنند و کسانی که مدال ندارند با یک مرحله تاخیر به انتخابی به اردو وارد می‌شوند تا در انتخابی برای تیم ملی شرکت کنند. در آخر هم کسی راه المپیک را در پیش می‌گیرد که در طول این 3 سال که به المپیک مانده بیشتر تلاش کرده باشد.
حالا که قهرمان جهان شدی فکر می‌کنی نگاه اطرافیان شما نسبت به گذشته تغییر کرده؟
بله، من در این 8 سالی که در تیم ملی بودم عنوان‌های زیادی را کسب کردم ولی از روزی که عنوان قهرمانی جهان را با خود به یدک می‌کشم نگاه مردم نسبت به من تغییر کرده و من هم از این پس با احساس مسؤولیت بیشتری در مسابقات شرکت می‌کنم.
با وجود اینکه هوگوهای الکترونیکی برای نخستین بار بود که در این رقابت‌ها استفاده می‌شد آیا در جلوگیری از نفوذ داورها تاثیر داشت؟
با توجه به اینکه ما تمرین با هوگوهای الکترونیکی را به لطف فدراسیون از سال گذشته در لیگ آغاز کردیم، این اتفاق در روند رو به رشد ما خیلی تاثیرگذار بود، به‌طور‌‌ی که ما نسبت به تیم‌های دیگر از نظر فنی جلو بودیم و کاملا از طریق امتیازدهی و روش استفاده آن باخبر بودیم و باید ممنون فدراسیون بود که علم استفاده از این سیستم جدید را خیلی زودتر از دیگر کشورها در اختیار ما قرار داد. اما درباره داوری با این سیستم جدید باید بگویم عدالت برای همه کشورها به طور یکسان بود فقط یکی، دو مورد ناداوری در حق ما شد که همین ناداوری‌ها نیز موجب نایب قهرمانی ما شد.
به نظر شما دلیل اینکه یوسف کرمی در هر مسابقاتی که حضور دارد عنوان سومی را به دست می‌آورد، چیست؟
دلیل اینکه حالا یوسف مدال برنز مسابقات دانمارک را در کلکسیون خود به یادگار دارد این است که فقط اشتباهات فردی خودش موجب شد این اتفاق رخ دهد اما ناگفته نماند که در این دوره از رقابت‌ها یوسف از قدرت بالایی برخوردار بود و باید این را هم یادآور شد که یوسف کرمی در دنیا شناخته شده است و فقط این بدشانسی بود که ورق را به ضرر او برگرداند.
اما سوال آخر ما از یک قهرمان که با دست پر از مسابقات دانمارک آمده این است؛ حالا که شما در دانمارک پرچم کشورمان را به اهتزاز درآوردی چه خواسته‌ای از مسؤولان داری؟
من هیچگونه درخواستی برای خودم ندارم و حضور خود را در رسانه‌ها به‌عنوان یک نماینده از طرف همه تکواندوکارها می‌دانم و همین‌جا از مسؤولان درخواست می‌کنم کمی نگاه تیزبینانه‌تر به تکواندو داشته باشند و نگاه‌شان به ما هم به نسبت ورزش‌های دیگر باشد، هر چه باشد تکواندو یک رشته مدال‌آور المپیکی است. ما هم دوست داریم مسؤولان به مشکلات بچه‌های تیم ملی رسیدگی کنند تا همه در آرامش کامل در همه رقابت‌ها حضور داشته باشیم. در آخر هم از تمام اعضای کادر فنی و رئیس فدراسیون به خاطر زحمات شبانه‌روزی تشکر و قدردانی می‌کنم. تنها طلایی تکواندوی ایران در مسابقات جهانی دانمارک:
قهرمانی در المپیک سقف آرزوهایم است
در مسابقات بیشتر از چه ضرباتی استفاده می‌کنی؟
در تکواندو هر کدام از ضربات کاربرد خاصی دارد. من زمانی که از حریف جلو هستم، بیشتر از ضربه‌های صورت استفاده می‌کنم و زمانی که حریف می‌دود، بیشتر ضربه موندولیاچاگی که یک ضربه 3 امتیازی است، می‌زنم.
آیا قبول دارید که استفاده از این تکنیک، ریسک زیادی دارد و در صورت زمین خوردن شما به ضررتان تمام می‌شود؟
بله، دقیقا همینطور است که شما می‌گویید. اگر در هنگام ضربه زدن به زمین بخورم داورها اخطار می‌دهند ولی باید مطمئن ضربه بزنی و من هم بیشتر ضربه‌ها را زمانی می‌زنم که از حریف جلو هستم.
از آنالیز حریفانت قبل از مسابقات برای‌مان بگو.
قبل از شروع مسابقات فیلم بازی 3-2 تا از آنها را که خیلی قدر بودند نگاه کردم و بازی آنها را به دقت آنالیز کرده و مورد بررسی قرار دادم. این کار در بهبود بازی‌های من تاثیرگذار بود.
شبیه‌سازی در اردوهای قبل از مسابقات به چه شکلی اجرا می‌شد؟
همانطور که مطلع هستید، ما نزدیک به 14 ماه در اردو بودیم، قبل از این هم مسابقات دیگری داشتیم که خیلی‌ها آمدند و خط خوردند. در کل ما 21 نفر بودیم که بعد از خط خوردن 16 نفر، در آخر 8 نفر شدیم که تیم اصلی برای مسابقات جهانی دانمارک را تشکیل می‌دادند. 2 نفر (شیخی و عسکری) از بچه ها هم که عملکرد خوبی داشتند در اردوی تیم ملی ماندند، همین نفرات بودیم که برای شبیه‌سازی با هم تمرین می‌کردیم.
مطلع هستید قبل از اینکه تیم شما به مسابقات جهانی اعزام شود مردم و کارشناسان امیدی نداشتند که این تیم بتواند در مسابقات عملکرد قابل توجه و خوبی داشته باشد؛ آیا شما خودتان فکر می‌کردید بدرخشید؟
مربیان این باور را در ما به وجود آورده بودند که این تیم لایق قهرمانی است اما نباید فراموش کنیم که 7 نفر از تیم ما برای نخستین بار در مسابقات جهانی حضور داشتند، آنان در مسابقه‌های دیگری شرکت داشتند و این نبود که تجربه‌ای نیاندوخته باشند. در مجموع جوان‌های باتجربه‌ای بودند. میدان‌های دیگری هم دیده بودند. در مسابقات ورلد کاپ، جام جهانی و قهرمانی آسیا هم حضور داشتند. با همین تجارب توانستیم قهرمان آسیا بشویم، آن هم بعد از 36 سال. حالا این دیگر نظر مردم و کارشناسان بود که به این تیم امید نداشتند ولی ما خیلی در این مدت تمرین کردیم و به لطف خدا نتیجه این زحمات را گرفتیم، ما لایق قهرمانی هم بودیم که روز آخر بدشانسی آوردیم و نتوانستیم قهرمان جهان شویم.
خیلی‌ها اعتقاد دارند در مسابقات جهانی که یک سال بعد از المپیک برگزار می‌شود، معمولا تیم‌ها با ترکیب جوان در مسابقات حاضر می‌شوند؛ همانطور که تیم ملی ایران این کار را انجام داد، آیا کره هم با ترکیب جوان در این رقابت‌ها حضور پیدا کرده بود یا اینکه تیم اصلی خودشان را فرستاده بودند؟
کره‌ای‌ها با تیم اصلی‌شان پای در این آوردگاه جهانی گذاشته بودند. این تیم ما است که هر دوره تغییر می‌کند؛ تیم‌های دیگر سعی می‌کنند تا زمانی که عمر قهرمانی یک ورزشکار به پایان نرسیده از آنها استفاده کنند.
به نظر شما مسابقات دانمارک نسبت به مسابقات گذشته از سطح بالاتری برخوردار بود؟
در دوره قبل 80 کشور شرکت کرده بودند ولی در این دوره 142 کشور حضور داشتند و تیم‌ها هم سرمایه‌گذاری بسیاری کرده بودند. این مسابقات یک سال بعد از المپیک بود و همه کشورها می‌خواستند تیم‌های خود را در این مسابقات محک بزنند تا برای مسابقات بعدی آماده‌تر باشند. در این رقابت‌ها تعداد بازی‌ها خیلی بیشتر از مسابقات دیگر بود و همین موجب شده بود تا مسابقات از کیفیت بالایی برخوردار باشد.
نقش مجید افلاکی به عنوان مربی‌ای که ورزش قهرمانی را خیلی زود کنار گذاشت، در نایب قهرمانی ایران چقدر تاثیرگذار بود؟
آقامجید متاسفانه ورزش قهرمانی را خیلی زود کنار گذاشت. الان هم خیلی پشیمان است. زمانی که مسابقات را از نزدیک تماشا می‌کند خیلی متاثر می‌شود که چرا اینقدر زود این ورزش را کنار گذاشت. نقش ایشان در نایب قهرمانی تیم بسیار زیاد بود. در کل این کادر فنی، نسبت به دوره قبل قوی‌تر ظاهر شد و آقامجید هم خیلی دلسوزانه هر کاری که از دستش برمی‌آمد برای بچه‌ها هم در اردو و هم زندگی شخصی انجام داد.
آیا به نظر شما فاصله ما با تیم کره پرشدنی است؟ هرچه باشد کره مهد تکواندو است. ما تا آخرین روز اول بودیم ولی باز هم در لحظه آخر کم آوردیم.
ببینید! ما در آسیا توانستیم از کره‌ای‌ها بعد از 36سال پیشی بگیریم و قهرمان آسیا شدیم و در قهرمانی جام جهانی هم خوب بودیم ولی ما نایب قهرمان شدیم و با کمی چاشنی بدشانسی قهرمانی را به ترکیه واگذار کردیم. در این مسابقات هم ما می‌توانستیم قهرمان جهان شویم یعنی ما خیلی راحت‌تر از دوره‌های قبل می‌توانستیم به قهرمانی دست پیدا کنیم اما دلیل این نایب قهرمانی فکر می‌کنم این بود که کره‌جنوبی را دست‌کم گرفته بودیم.
چرا باید روند اینطور باشد که ما از چشم بادامی‌ها عقب باشیم؟
به این دلیل که ما در دوره‌های گذشته کره‌جنوبی را با سیستم جدید (هوگوهای الکترونیکی) کنار زده بودیم و فکر می‌کردیم که کشورهای دیگر از کره‌ای‌ها بهتر شده‌اند و این تفکر موجب شد چشم‌بادامی‌ها را دست‌کم بگیریم و به کشورهایی مثل ترکیه، مکزیک و ایتالیا بیشتر فکر کنیم.
دلیل اینکه ما در 4 دوره از مسابقات جهانی درجا زدیم چه بود، آیا دلیل فنی و ضعف فنی داریم یا اینکه معادلات غیرقابل پیش‌بینی موجب شد ما قهرمان نشویم؟
ببینید! این نیست که ما باید حتما در هر دوره قهرمان شویم، تیم‌های دیگر هم کار می‌کنند.
اکثر رسانه‌ها بعد از نایب قهرمانی تیم ملی طوری عکس‌العمل نشان دادند که انگار این نایب قهرمانی برای‌شان تکراری شده است.
ما دست به کار بزرگی زدیم چون بیش از 90 تا 100درصد تیم ما تغییر کرده بود. در ضمن میدان جهانی خیلی سخت‌تر از المپیک است، ما در این رقابت‌ها با ناداوری‌ها روبه‌رو شدیم که حق بچه‌ها را نادیده گرفتند. به‌طور مثال همین فرزاد عبداللهی در طول مبارزه با لوپز آمریکایی به‌طور عجیبی از داور مسابقه 8 اخطار دریافت کرد که اگر به کل این مسابقات نگاه کنیم، اصلا کسی را پیدا نمی‌کنیم که این همه اخطار داشته باشد. داوران می‌خواستند به اجبار لوپز را باز قهرمان مسابقات کنند. همه شاهد بودند که چقدر در حق بچه‌ها اجحاف شد. البته من معتقدم که چیزی از شایستگی بچه‌ها کم نشد.
با وجود اینکه هوگوهای الکترونیکی در این دوره از مسابقات اعمال شده بود، ولی باز هم اعتراض‌ها بود.
به هر حال آقای ساعی هم ناظر این مسابقات بودند و خیلی پرفشار بودند در قضیه نادریان اینقدر حق‌خوری شد؛ آقای لوپز هم حالا با حیله‌ای که داشت توانست قهرمان این دوره شود. اگر ما با کمی بدشانسی روبه‌رو نمی‌شدیم بویژه روز آخر که همه نگاه‌ها روی نصر آزادانی بود می‌توانستیم قهرمان جهان شویم اما این اتفاق بد افتاد و نصر هم به دلیل این فشار کاذب بازی را به حریف کانادایی خود واگذار کرد. امیدواریم در دوره‌های بعد جبران کنیم.
شما تنها طلایی مسابقات دانمارک بودید. در فاصله زمانی 3 ساله تا المپیک لندن شما چه برنامه‌ای دارید.
کسی که به المپیک فکر می‌کند باید یک برنامه 4ساله داشته باشد. من هم با طلایی که در این مسابقات کسب کردم باید تلاش خودم را بیشتر کنم تا از این عنوان قهرمانی دفاع کنم و در مسابقات بعدی هم که مسابقات گوانگجو است به امید خدا بتوانم بر سکوی قهرمانی قرار بگیرم که امیدوارم یک راهی باشد به المپیک لندن!
الان شما 24 سال سن دارید و 8 سال هم هست که در تیم ملی حضور دارید. فکر می‌کنید تا چند سالگی روی شیاپ‌چانگ حضور داشته باشید؟
حادثه که خبر نمی‌کند بویژه در ورزش حرفه‌ای و در همه رشته‌ها احتمال آسیب‌دیدگی وجود دارد و ما هم باید با این اتفاق‌ها کنار بیاییم اما امیدوارم بتوانم با برنامه‌هایی که خودم و مربیان برایم در نظر گرفته‌اند در 2 المپیک دیگر حضور پیدا کنم و مدال‌آور باشم.
یک قهرمان برای رسیدن به سکوهای بزرگ باید ذهنش باز باشد و لازمه رسیدن به سکوی المپیک نداشتن مشغله ذهنی است. شما از لحاظ کار و تحصیل در چه مرحله‌ای قرار دارید چون این مقولات در ورزش قهرمانی بسیار تاثیرگذار است و در صورت فراهم نبودن چه بسا موجب مشکلات فزاینده‌تری شود.
من در منطقه 19 تهران زندگی می‌کنم و این موجب افتخار من است. من باید از لحاظ مالی تامین باشم تا در همه اردوها فکرم باز باشد ولی تا به امروز (با حالت ناراحتی) از هیچ‌جا به من تبریک هم نگفتند و فقط فدراسیون تکواندو قول‌هایی داده است. به هر حال من باید تامین باشم تا بتوانم در مسابقه‌های بعدی انگیزه داشته باشم و روند کاری من هم رو به رشد باشد. در حال حاضر هیچ شغلی ندارم. من به دلیل اردوهای فشرده‌ای که داشتم تحصیل در دانشگاه اسلامشهر را نیمه‌کاره رها و ترک تحصیل کردم و این ورزش حرفه‌ای بود که موجب شد من از ادامه تحصیل در مقطع کاردانی انصراف دهم و حالا هم مجبور شدم از اول در رشته تربیت‌بدنی در دانشگاه تهران ادامه تحصیل بدهم.
ما مصاحبه‌ای را از شما خواندیم که از آقای سعیدلو خواسته بودید به مشکلات شما گوش بدهد، آیا وقت شده که با هم صحبت کنید یا نه.
متاسفانه هنوز وقت نشده که آقای سعیدلو را ببینم. امیدوارم فرصتی فراهم شود تا با ایشان ملاقات حضوری داشته باشم و از دغدغه‌های خود و تیم ملی بگویم.
شنیدیم مدال طلای خود را به بارگاه حضرت زینب(س) هدیه کردید.
من قبل از اردوی جهانی به زیارت حرم حضرت زینب(س) رفته بودم و نذر کردم که اگر پیروز میدان باشم این مدال را به بارگاه ایشان تقدیم کنم. امیدوارم فرصتی مهیا شود تا دینم را ادا کنم.
شما مسابقات جهانی و گوانگجو را پله‌های صعود به المپیک لندن می‌دانستید، حالا با پیروزی در مسابقات جهانی دانمارک و کسب مدال طلا فکر می‌کنید چقدر به المپیک لندن نزدیک شده‌اید؟
3 سال تا المپیک لندن مانده و تا این المپیک ما 2 مسابقه سخت در پیش رو داریم؛ یکی بازی‌های آسیا‌یی است و دیگری هم مسابقات قهرمانی جهان. ناگفته نماند که من هم باید عملکرد خوبی داشته باشم تا کادر فنی تیم ملی و فدراسیون تکواندو از همه لحاظ به من اطمینان کنند. امیدوارم بتوانم جزو 2 نفر سهمیه المپیک باشم و افتخار بزرگی را برای کشورم ایران کسب کنم.قهرمانی در لندن سقف آرزوهایم است.
چطور توانستی در مسابقات اخیر در بازی چهارم حریف کوبایی را که دارنده مدال طلای جهانی است شکست دهی؟
حریف کوبایی من در دوره قبل توانسته بود مدال طلای این وزن را بگیرد و در فینال آن مسابقات هم توانسته بود غلام‌زاده را شکست دهد و من هم از تجربه غلام‌زاده استفاده کردم؛ شناخت زیادی از او داشتم. همانطور که باخبر هستید کوبایی‌ها از قدرت بدنی بالایی برخوردارند و این حریف کوبایی جزو حریف‌های خوب من بود.
از شرایط سخت خود در فینال برای‌مان بگو.
من برای برتری در این دیدار یک برنامه‌ریزی دقیق داشتم. حریف مکزیکی من در فینال بسیار سرحال و شاداب بود و این کار را برای من دشوار و سخت می‌کرد اما من با خسته کردن این حریف قدرتمند در 2 راند اول با نتیجه صفر بر صفر و با 3 امتیاز که در راند سوم به دست آوردم توانستم وی را شکست بدهم.
شرایط روحی‌ات قبل از فینال چطور بود؟
من قبل از فینال فشار زیادی را تحمل کردم و همین شرایط برای نادریان هم پیش آمده بود. جو سالن، طرز نگاه‌ها و... همه و همه طور دیگری بود. اینها همه به کنار، تازه سختی کار اینجا بود که در فینال حریفی انتظار مرا می‌کشید که خیلی راحت و بدون دغدغه به فینال راه یافته بود.
فکر می‌کنی سخت‌ترین مبارزه‌ای که داشتی کدام بود؟
تقریبا همه حریف‌های من در این رقابت‌ها از آمادگی روحی - روانی بالایی برخوردار بودند. اصلا میدان جهانی اینگونه نیست که کسی را بخواهی کوچک بشماری و با دلخوش کردن به جدول و قرعه خوب همه چیز را راحت بگیری و فکر کنی که خیلی آسان می‌توانی به فینال راه پیدا کنی. نه! اصلا اینطور نیست اما سخت‌ترین حریف من از کشور ترکیه بود که هم باتجربه و هم خیلی زیرک بود و با تمام این زیرکی خیلی هم با احتیاط مبارزه می‌کرد اما با تمام این وجود من توانستم او را که دارنده مدال برنز المپیک پکن بود در راند طلایی شکست دهم.
با توجه به درخشش تیم ملی ترکیه و قهرمانی آنها در مسابقات جهانی باکو به نظر شما آیا آنها در این چند ساله پیشرفت کرده‌اند یا اینکه کشورهای دیگر ضعیف شده‌اند که ترکیه توانسته از این فرصت برای قهرمانی نهایت بهره را ببرد؟
در رقابت‌های جهانی باکو، مسابقات به این شکل بود که تیم‌ها به صورت تیم به تیم با هم مبارزه می‌کردند و این برای نخستین بار بود که مسابقات به این صورت برگزار می‌شد. در نتیجه اگر یک نفر یا 2 نفر نتوانند در تیم عملکرد خوبی داشته باشند ضربه سنگینی به تیم وارد می‌شود و در نهایت این اتفاق رخ می‌دهد که کشوری همانند ترکیه با تکیه بر اشتباهات فردی حریف‌های خود براحتی سکوی قهرمانی را از آن خود می‌کند، البته ناگفته نماند که ترک‌ها در مسابقات جهانی باکو هماهنگ‌تر از مسابقات جهانی دانمارک بودند.
به نظر شما آیا کادر فنی با اینکه یکباره دست به جوانگرایی زد، آیا توانست جواب این جوانگرایی را در این رقابت‌ها بگیرد؟
این جوانگرایی صددرصد در این رقابت‌ها جواب داد به این دلیل که یکباره یک پتانسیل جدید به ترکیب تیم تزریق شد. قدیمی‌های تیم ملی هم در انتخابی‌ها شرکت کردند و در آخر تیم با ترکیبی کاملا جوان به مسابقات اعزام شد. به نظر من تیم ملی می‌تواند با همین نفرات تا 9 سال دیگر هم در آسیا و هم در جهان حرفی برای گفتن داشته باشد.
لحظه‌ای که شما به‌عنوان یک قهرمان بالای سکو قرار داشتی پرچم کشورمان به اهتزاز درآمد و سرود ملی کشورمان نواخته شد، آن لحظه به چه چیزی فکر می‌کردی؟
به این فکر می‌کردم که بعد از اهدای مدال، وقتی که از سکو پایین بیایم این قهرمانی نیز به پایان می‌رسد اما من باید چه‌کاری انجام دهم که این مهم برای من تکرار شود تا بتوانم در آینده نیز قهرمان شوم، به همین دلیل بالای سکو با خودم عهد کردم با تمام تلاشم به همه ثابت کنم که این قهرمانی یک اتفاق نبوده بلکه با پشتکار خود توانستم به این سکو برسم و با تکرار آن برگ زرینی در تاریخ ورزش کشورم باشم.
برای رسیدن به سکوی قهرمانی چقدر باید تلاش کرد. آیا محمد باقری‌معتمد فکر می‌کرد روزگاری مرد اول وزن چهارم در تکواندوی جهان باشد؟
آرزوی هر ورزشکاری این است که روزی بر سکوی قهرمانی قرار بگیرد اما کسب عنوان قهرمانی هم کار آسانی نیست؛ باید سختی‌های فراوانی را تحمل کنی تا به خواسته‌های خود برسی. من هم از این سختی‌ها به دور نبودم بلکه 11 ماه از ناحیه کشاله ران زجر می‌کشیدم اما همیشه صحبت‌های مربیان خود را به یاد می‌آوردم که به ما گفته بودند، یک ورزشکار هر چه بیشتر تلاش کند به همان میزان هم بخت و اقبال او را یاری می‌کند و همان هم شد که استخوان‌خردکرده‌های تکواندو به ما آموخته بودند اما اینکه فکر می‌کردم آیا روزی قهرمان می‌شوم یا نه باید بگویم هر آنچه را که در ذهن خود به آن فکر می‌کنی می‌توانی یک روز به واقعیت تبدیل کنی و تنها راه رسیدن به آرزوها تلاش و همت است که با تلاش کردن بدون شک می‌توانی به آن براحتی برسی.
به‌عنوان یک جوان مسلمان ایرانی از پایبندی خود به ارزش‌ها و اعتقادات برای‌مان بگو؛ این اصول چه تاثیری در موفقیت تو داشته است؟
همه ما در زندگی شخصی خود همیشه با تکیه به اهل بیت و ائمه اطهار (ع) گام برمی‌داریم. همیشه ما در طول زندگی خود به این اعتقادات ایمان داشته و داریم و در حال حاضر هم اگر من به این جایگاه رسیده‌ام خواست خدا بوده و اگر غیر از این بود، اصلا من نمی‌توانستم قهرمان شوم.
اصلا چرا تکواندو، چرا فوتبال نه؟
سوق به هر رشته ورزشی بستگی به این دارد که مشوق اصلی چه کسی باشد و به کدام سمت باشد؛ من هم الفبای تکواندو را از سن 6 سالگی از پدرم آموختم.
دلیل سوال من این بود که تمام ورزشکاران غیر از فوتبالیست‌ها گله‌ای دارند از تبعیضی که مسؤولان، مردم و رسانه‌ها میان فوتبال و مابقی رشته‌ها قائل می‌شوند ولی با توجه به اینکه شما سن کمی داشتید ولی در مقابل پدرتان باتجربه‌تر بود، چطور شد شما را به این رشته رزمی سوق داد و چرا شما را به سمت فوتبال هدایت نکرد؟
من فکر می‌کنم دلیل اصلی این موضوع این باشد که آن زمان به اندازه حالا به ورزش فوتبال توجه اینچنینی نمی‌شد. ببینید داستان شروع ورزش من دست‌کم به 18 سال قبل برمی‌گردد و آن زمان فوتبال ما قدرتی مثل حالا نداشت و شاید هم خیلی کم با ورزش‌های دیگر فاصله داشت اما در حال حاضر شما ببینید که چه فاصله‌ای بین فوتبال و رشته‌های دیگر افتاده است. دستمزدها چه اندازه با هم متفاوت است. اصلا به هیچ عنوان فوتبال و تکواندو را نمی‌توان با هم مقایسه کرد و این از دغدغه‌های بزرگ ورزشکاران دیگر رشته‌هاست اما موضوع اصلی اینکه من چرا تکواندوکار شدم این است که برادر بزرگ‌تر و پدرم رزمی‌کار بوده‌اند و من هم نسبت به این ورزش از کودکی علاقه فراوانی داشتم.
در مصاحبه‌ای که در گذشته با ساعی داشتیم، او اعتقاد داشت افرادی که در رشته‌های مختلف عنوان قهرمانی را دارند داعیه قهرمانی در رشته‌های دیگر را هم دارند آیا شما فکر می‌کنید واقعا همینطور است؟
به نظر من کسی که در هر رشته‌ای قهرمان می‌شود این قهرمانی در خون او وجود دارد؛ البته شاید نتواند در همه ورزش‌ها موفق باشد اما در رشته‌های دیگر که استعداد دارد شاید بتواند حرفی برای گفتن داشته باشد. نمونه بارز همین هادی ساعی که هم در اسب‌سواری و هم در تنیس واقعا استعداد فراوانی دارد و اگر بخواهد می‌تواند به‌طور حرفه‌ای در این رقابت‌ها نیز حضور داشته باشد.
فدراسیون جهانی شما را برای مسابقات جایزه بزرگ مکزیک به همراه آقای مهماندوست دعوت کرده، شما قول چه مدالی را به ما می‌دهید؟
من قبل از برگزاری مسابقات دانمارک به همه قول مدال طلا را داده بودم و حالا هم خوشحالم که به قول خودم عمل کردم. در حال حاضر من به‌عنوان تنها نماینده ایران از طرف فدراسیون جهانی به مسابقات جایزه بزرگ مکزیک دعوت شده‌ام و امیدوارم در این رقابت‌ها که برگزیده‌های ورزش تکواندو حضور خواهند داشت، بتوانم با دست پر از این رقابت‌ها برگردم.
افشین قطبی، سرمربی تیم ملی فوتبال کشورمان استدلالی برای خود دارد و آن هم این است که می‌گوید، من وقتی هدفم را می‌گذارم روی سقف آسمان، اگر به آسمان نرسم ستاره‌ها را می‌چینم یعنی وقتی هدفت را بگذاری روی المپیک صددرصد یک مقام جهانی را کسب می‌کنی، آیا شما هم به این موضوع اعتقاد داری؟
ببینید! صدالبته که من برای المپیک لندن برنامه‌ریزی کرده‌ام اما باید پله‌ها را یکی پس از دیگری پیمود چون از 8 ملی‌پوش 2 نماینده بیشتر در این مسابقات حضور ندارند و در این دوره از مسابقات خیلی هم سخت است انتخاب شدن بویژه در ایران چون رقابت‌ها در ایران خیلی سنگین است و با توجه به اولویت وارد اردو می‌شوند، یعنی کسانی که مدال جهانی دارند مستقیم وارد اردو می‌شوند تا در انتخابی شرکت کنند و کسانی که مدال ندارند با یک مرحله تاخیر به انتخابی به اردو وارد می‌شوند تا در انتخابی برای تیم ملی شرکت کنند. در آخر هم کسی راه المپیک را در پیش می‌گیرد که در طول این 3 سال که به المپیک مانده بیشتر تلاش کرده باشد.
حالا که قهرمان جهان شدی فکر می‌کنی نگاه اطرافیان شما نسبت به گذشته تغییر کرده؟
بله، من در این 8 سالی که در تیم ملی بودم عنوان‌های زیادی را کسب کردم ولی از روزی که عنوان قهرمانی جهان را با خود به یدک می‌کشم نگاه مردم نسبت به من تغییر کرده و من هم از این پس با احساس مسؤولیت بیشتری در مسابقات شرکت می‌کنم.
با وجود اینکه هوگوهای الکترونیکی برای نخستین بار بود که در این رقابت‌ها استفاده می‌شد آیا در جلوگیری از نفوذ داورها تاثیر داشت؟
با توجه به اینکه ما تمرین با هوگوهای الکترونیکی را به لطف فدراسیون از سال گذشته در لیگ آغاز کردیم، این اتفاق در روند رو به رشد ما خیلی تاثیرگذار بود، به‌طور‌‌ی که ما نسبت به تیم‌های دیگر از نظر فنی جلو بودیم و کاملا از طریق امتیازدهی و روش استفاده آن باخبر بودیم و باید ممنون فدراسیون بود که علم استفاده از این سیستم جدید را خیلی زودتر از دیگر کشورها در اختیار ما قرار داد. اما درباره داوری با این سیستم جدید باید بگویم عدالت برای همه کشورها به طور یکسان بود فقط یکی، دو مورد ناداوری در حق ما شد که همین ناداوری‌ها نیز موجب نایب قهرمانی ما شد.
به نظر شما دلیل اینکه یوسف کرمی در هر مسابقاتی که حضور دارد عنوان سومی را به دست می‌آورد، چیست؟
دلیل اینکه حالا یوسف مدال برنز مسابقات دانمارک را در کلکسیون خود به یادگار دارد این است که فقط اشتباهات فردی خودش موجب شد این اتفاق رخ دهد اما ناگفته نماند که در این دوره از رقابت‌ها یوسف از قدرت بالایی برخوردار بود و باید این را هم یادآور شد که یوسف کرمی در دنیا شناخته شده است و فقط این بدشانسی بود که ورق را به ضرر او برگرداند.
اما سوال آخر ما از یک قهرمان که با دست پر از مسابقات دانمارک آمده این است؛ حالا که شما در دانمارک پرچم کشورمان را به اهتزاز درآوردی چه خواسته‌ای از مسؤولان داری؟
من هیچگونه درخواستی برای خودم ندارم و حضور خود را در رسانه‌ها به‌عنوان یک نماینده از طرف همه تکواندوکارها می‌دانم و همین‌جا از مسؤولان درخواست می‌کنم کمی نگاه تیزبینانه‌تر به تکواندو داشته باشند و نگاه‌شان به ما هم به نسبت ورزش‌های دیگر باشد، هر چه باشد تکواندو یک رشته مدال‌آور المپیکی است. ما هم دوست داریم مسؤولان به مشکلات بچه‌های تیم ملی رسیدگی کنند تا همه در آرامش کامل در همه رقابت‌ها حضور داشته باشیم. در آخر هم از تمام اعضای کادر فنی و رئیس فدراسیون به خاطر زحمات شبانه‌روزی تشکر و قدردانی می‌کنم. ارسال نظر
پربیننده