گروه سیاسی: دوگانگی و تضاد موجود در «حرف و عمل» رئیس‌جمهور آمریکا اخیرا تا اندازه‌‌ای رو به افزایش نهاده که بیش از پیش موجب تداعی رویکرد سلف خود، جورج بوش در قبال جمهوری اسلامی ایران شده است تا جایی که با قیاس مواضع این دو، تشابه خط فکری و سیاسی آنها که در پشت ادبیات نرم یکی و لحن تند دیگری پنهان شده به وضوح قابل رویت است. در واقع تفاوت جورج بوش با باراک اوباما در این موضوع است که وی همزمان با قرار دادن ایران در محور شرارت، آشکارا برای ترغیب سایر کشورها به تحریم کشورمان تلاش می‌کرد اما رئیس‌جمهور دموکرات ایالات متحده تاکنون کوشیده با توسل به ژست‌های دیپلماتیک و تاکید مکرر بر این ادعا که دیپلماسی بر دیگر گزینه‌های پیش روی این کشور ارجحیت دارد، صرفا خوراک تبلیغاتی برای توجیه افکار عمومی جامعه بین‌المللی درباره سیاست‌های ناکام آمریکا فراهم کند اما برآیند اقدامات و اظهارنظرهای وی بویژه در هفته‌های اخیر به وضوح نشان می‌دهد که سیاست‌های وی در قبال ایران نیز تنها دنباله‌رو جورج بوش بوده است که با کنار هم قرار دادن پیام نوروزی اوباما به ملت و دولت ایران و سخنان وی درباره حوادث پس از انتخابات ریاست‌جمهوری می‌توان به نخستین گزاره در این باره دست یافت. رئیس‌جمهور آمریکا در پیام خود به مناسبت فرا رسیدن سال نو شمسی خطاب به مسؤولان کشورمان با اشاره به بروز و رشد اختلافات جدی 2 کشور گفت: «دولت من اینک به اقدامات دیپلماتیک برای رسیدگی به همه مسائل بین ما و پیگیری ارتباط‌های سازنده میان ایالات متحده، ایران و جامعه بین‌المللی متعهد است». وی در ادامه توسل به تهدید را مانع پیشبرد چنین روندی دانست و تاکید کرد که آمریکا در پی ارتباطی مبتنی بر «صداقت» و «احترام متقابل» با ایران است اما آنچه در موضع‌گیری‌های اوباما درباره رویدادهای پس از انتخابات ریاست‌جمهوری در ایران، حمایت علنی وی از میرحسین موسوی و پشتیبانی از آشوبگران و اغتشاشگران بروز کرد، مصداق بارز دخالت در امور داخلی کشور مستقلی مانند ایران و در عین حال نقض 2 گزینه ادعایی وی بود؛ یعنی «صداقت» و «احترام متقابل». از دیگر گزاره‌های عدم تغییر سیاست‌های آمریکا در قبال ایران می‌توان به اعمال فشار این کشور بر مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی پیش از انتشار بیستمین گزارش این نهاد نظارتی اشاره کرد که در راستای ترغیب چین و روسیه برای پیوستن و حمایت از اعمال دور جدید تحریم‌ها علیه ایران آغاز شده بود که البته با انتشار گزارش محمد البرادعی و تاکید وی درباره روند
رو به رشد همکاری ایران با آژانس ناکام ماند؛ موضوعی که مدیرکل آژانس را وادار کرد پیش از پایان دوران مسؤولیت حساس خود زبان به انتقاد باز کند و از موضوعی سخن به میان آورد که صریح‌تر از همیشه از فشار غرب بر او بر سر برنامه هسته‌ای ایران پرده برداشت. البرادعی با اشاره به برخورد دوگانه برخی کشورها در قبال موضوع هسته‌ای ایران گفت: «زمانی که بحث ایران به میان می‌آید به من می‌گویند، سرت به کار خودت باشد، تو یک کارشناس فنی هستی. اما درباره موضوعات دیگر می‌گویند، تو حافظ پیمان منع گسترش تسلیحات هسته‌ای هستی». این سخنان البرادعی به وضوح ناظر بر اتهاماتی است که هم پیش از انتشار گزارش و هم پس از آن، وی و نهاد زیر نظر او را هدف قرار داد؛ اتهاماتی مبنی بر اینکه آژانس شواهدی درباره برنامه هسته‌ای ایران را پنهان کرده است.
از دیگر مصداق‌های بارز عدم حسن نیت دولتمردان کاخ سفید می‌توان به اقدام آنها به اختصاص بودجه 55 میلیون دلاری برای جنگ نرم علیه ایران اشاره کرد که مدتی پس از رخدادهای بعد از انتخابات ریاست‌جمهوری در ایران به فکر انجام آن افتادند؛ لایحه‌ای که 2 هفته پیش باراک اوباما در مراسمی در کاخ سفید آن را به امضا رساند. طبق این لایحه که اکنون به قانون تبدیل شده و «قانون قربانیان سانسور در ایران» نام گرفته، بودجه‌ای معادل 55 میلیون دلار برای نفوذ در ایران، مقابله با فیلترینگ سایت‌های ضدایرانی، تحریک قربانیان سانسور در ایران، آموزش الکترونیکی ایرانیان مخالف نظام برای براندازی نرم، شبکه‌سازی اینترنتی برای اغتشاشگران بعد از انتخابات ریاست‌جمهوری و ارائه آموزش‌های لازم رسانه‌ای و کامپیوتری برای راه‌اندازی سایت‌ها جهت اطلاع‌رسانی در بودجه پنتاگون گنجانده شده است. دقیقا یک روز بعد از امضای این لایحه که نمود دخالت آمریکا در امور داخلی ایران است، باراک اوباما به مناسبت سی‌امین سالگرد تسخیر لانه جاسوسی بیانیه‌ای صادر و اعلام کرد: «آمریکا به دنبال رابطه با جمهوری اسلامی ایران است؛ رابطه‌ای که بر پایه منافع متقابل و احترام دو جانبه باشد». وی سپس با اشاره به اینکه تسخیر لانه جاسوسی در 13 آبان سال 58، ایران و آمریکا را برای مدت‌های طولانی در مسیر شک و تردید و بدگمانی و مقابله قرار داده است، تصریح کرد که آمریکا می‌خواهد فراتر از این «گذشته» رفته و به دنبال رابطه با جمهوری اسلامی ایران است. رئیس‌جمهور آمریکا در حالی بر تمایل کشورش برای عبور از گذشته سخن به میان آورد که یک هفته پس از این بیانیه بر مبنای همین «گذشته» تحریم‌های 30 ساله آمریکا علیه ایران را تمدید کرد، آنهم با استناد به اینکه «روابط آمریکا با ایران به وضع عادی باز نگشته است». این سخن در حالی بیان شد که بدیهی‌ترین رکن برای رفع تنش و فراهم کردن شرایط برقراری رابطه میان 2 کشور که روابط آنها سال‌هاست دستخوش بدبینی بوده، برداشتن گام‌هایی است که به ترمیم رابطه گسسته منجر شود، نه اینکه به بی‌اعتمادی موجود دامن زند. علاوه بر مجموعه رویکردهای متناقض فوق، رئیس‌جمهور آمریکا در حالی که همواره تاکید می‌کند به دنبال حل مساله هسته‌ای ایران از راه دیپلماسی است، لایحه‌ای را به امضا رسانده و وزیر دفاع خود را موظف کرده است تا گزارشی از دکترین دفاعی ایران و برآوردی از استراتژی امنیتی و نظامی ایران و نیز کارآیی نیروهای نظامی ایران در مصاف با نیروهای آمریکا ارائه کند و همزمان راه‌های مقابله با دکترین نظامی جمهوری اسلامی ایران بویژه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را طراحی کند. موضوع تامین سوخت رآکتور تحقیقاتی تهران نیز از دیگر مسائلی است که شرایطی را فراهم کرده تا سیاست خصمانه سران آمریکا در قبال ایران بیش از پیش نمایان شود. در حالی که ایران طبق قوانین آژانس اتمی برای دریافت سوخت رآکتور تحقیقاتی تهران اعلام نیاز کرد تا علاوه بر تامین نیاز، حسن نیت خود را برای حل موضوع هسته‌ای نشان دهد، آمریکا به عنوان کشور داوطلب برای تامین سوخت با غنای 20 درصد، درصدد برآمده در پوشش توافق پیشنهادی آژانس اقدام به تخلیه ذخیره اورانیوم ایران کند. از این رو بود که باراک اوباما در دیدار با دیمیتری مدودف، رئیس‌جمهور روسیه در سنگاپور ضمن تاکید بر لزوم پذیرش این توافقنامه از سوی ایران تاکید کرد که زمان برای قبول معامله هسته‌ای با ایران رو به پایان است؛ توافقی که طبق آن آنها مصر هستند اورانیوم با غنای 5/3 درصد ایران را به شکل یکجا از ایران خارج کنند و سپس سوخت 20 درصدی را در اختیار ایران قرار دهند؛ در حالی که به گفته برخی کارشناسان، صادرات مواد هسته‌ای کم غنی‌شده به بیرون به معنای خالی شدن ذخیره اورانیوم ایران است و این موضوع عواقب امنیتی دارد. علاوه بر این، به گفته آنها هیچ تضمینی وجود ندارد که وقتی مواد هسته‌ای ما از کشورمان خارج شد، دوباره بازگردد، چراکه مجموعه مقررات بین‌المللی کفایت لازم برای تضمین این موضوع را ندارد و هیچ مکانیسم تضمین شده‌ای وجود ندارد. اما از دیگر موضوعاتی که شعار «تغییر» باراک اوباما به ذهن متبادر می‌کرد، احتمال تغییر رویکرد آمریکا در قبال رژیم صهیونیستی و متوقف کردن حمایت‌های بی‌دریغ و چشم بسته این کشور از اقدامات و جنایات تل‌آویو، به‌عنوان بزرگ‌ترین تهدید تهران در منطقه بود. اما در 10 ماه گذشته یعنی درست از زمان ریاست اوباما بر کاخ سفید نه تنها کوچک‌ترین تغییری در رویکرد سیاسی واشنگتن در قبال تل‌آویو مشاهده نشده بلکه گزارش‌ها و اظهارنظر برخی مقامات آمریکایی نشان می‌دهد دولتمردان آمریکایی در موضوع هسته‌ای ایران تحت نفوذ شدید لابی‌های صهیونیستی قرار دارند. حمایت بی‌چون و چرای سران کاخ سفید تا جایی پیش رفته که ریچارد گلدستون، رئیس يهودي کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل پس از اثبات جنایات رژیم صهیونیستی در طول جنگ 22 روزه غزه در گزارش خود به آمریکا هشدار داد که از حمایت کورکورانه از این رژیم دست بردارد. به نظر می‌رسد هشدار گلدستون به واشنگتن با نگرانی‌های وی درباره احتمال وتوی این گزارش در شورای امنیت توسط آمریکا بی‌ارتباط نباشد، چراکه مجلس نمایندگان آمریکا پس از ارائه این گزارش در اقدامی مغرضانه و در حمایت از جنایات رژیم صهیونیستی در جنگ غزه، در قطعنامه‌ای با تایید اقدام باراک اوباما در رد گزارش گلدستون مدعی شد این گزارش چهره‌ای تحریف شده از جنگ غزه را به نمایش می‌گذارد.
در حالی که سران کشورمان قصد داشتند بدون هیچ گونه پیش داوری، در عمل شعار «تغییر» را ملاحظه کنند، سخنان باراک اوباما و پیام‌های مکرر کتبی و شفاهی وی در حد همان حرف باقی ماند و هر چه در عمل دیده شد، خلاف سخنانی بود که بر زبان جاری شده بود؛ موضوعی که رهبر معظم انقلاب اسلامی با اشاره به آنها از تعبیر «دستکش مخملی روی پنجه چدنی» استفاده کردند و به نظر می‌رسد این تعبیر تاریخی اینک به فاصله 8 ماه به وضوح آشکار شده و نیات پنهان ایالات متحده را در قبال ایران هویدا کرده است. از سوی دیگر اینک همگان این واقعیت را درک کرده‌اند که تصمیم‌گیران اصلی در ایالات متحده هیچگاه دچار تغییر نشده و سیاست‌های کلان آنها در قبال ایران همیشه ثابت است. اگرچه هرازگاه مجبور به شناساندن چهره‌هایی چون باراک اوباما، آنهم به دلیل تاثیر بر افکار عمومی به خاطر ترمیم وجهه خود در دنیا می‌شوند. اکنون دیگر ثابت شده که جورج بوش و باراک اوباما 2 روی یک سکه هستند. سکه‌ای که قدرت حرکت آن در اختیار هیچکدام از این 2 گزینه نیست. در واقع از برآیند مجموعه رویکردهای متناقض سران آمریکا در قبال ایران به نظر می‌رسد آنها مجالی برای ایجاد اعتماد و برقراری ارتباط با جمهوری اسلامی ایران باقی نگذاشته‌اند و رفتار اوباما نیز نشان داد پرونده رابطه با آمریکا پرونده‌ای
مختومه است.
توانمندی ایران در تولید سوخت هسته‌ای با غنای 20 درصد
در حالی که غرب بویژه آمریکا در موضوع تامین سوخت رآکتور تحقیقاتی تهران درصدد است با اعمال فشار بر ایران، دولتمردان کشورمان را به پذیرش انتقال کامل و یکجای اورانیوم غنی شده با غلظت 5/3 درصد و در عوض دریافت اورانیوم با غنای 20 درصد ترغیب کند، کارشناسان و مقامات بلندپایه هسته‌ای کشورمان با تاکید بر توانمندی غنی‌سازی ایران 2 راه را پیش روی غرب قرار داده‌اند؛ نخست اینکه 3 کشور داوطلب برای تامین سوخت ایران، ابتدا سوخت 20 درصدی را در اختیار ایران قرار دهند و سپس اورانیوم کم غنی شده ایران را دریافت کنند؛ موضوعی که در سخنان مشاور عالی رئیس‌جمهور کشورمان مورد تایید قرار گرفت. پرویز داوودی در گفت‌وگو با ایرنا گفت: «دولت در مبادله سوخت، منافع ملی را در نظر می‌گیرد و در صورتی که در این باره توافقی شود، ابتدا سوخت 20 درصد را می‌گیریم و بعد سوخت 5/3درصد را می‌دهیم». وی در ادامه افزود: «قطعا ما با سرنوشتی که سال‌ها قبل فرانسه به سرمان آورد و سهم ایران را در کارخانه‌های غنی‌سازی سوخت و کارخانه‌های تولید اورانیوم غنی شده ندادند، روبه‌رو نخواهیم شد. در واقع تجربه عملکرد فرانسه در این زمینه تجربه خوبی است که ما اعتماد کامل به غربی‌ها نداشته باشیم و سعی کنیم زمینه را طوری بچینیم که اگر قرار شد چنین مبادله‌ای انجام شود با تضمین و تدریجی باشد». دومین راه حل پیشنهادی ایران تولید سوخت با غنای 20 درصد در داخل ایران است. با توجه به همین توانمندی بود که حجت‌الاسلام حسین ابراهیمی، نماينده مجلس، مبادله اورانیوم 5/3 درصد ایران را با اورانیوم 20 درصد طرف غربی منتفی دانست و گفت: «معتقدیم که جمهوری اسلامی ایران توان غنی‌سازی اورانیوم تا حد 20 درصد را دارد».
البته وی نیز افزود: «اگر کشورهایی حاضر شدند که سوخت اورانیوم 20 درصد خود را به ما بفروشند ما هم حاضریم که آن را خریداری کنیم». در همین راستا، ابراهیم متقی، عضو هیات علمی دانشگاه حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران نیز گفت: «فرآیندی که جمهوری اسلامی ایران در سال‌های گذشته طی کرده نشان می‌دهد که روز به روز قابلیت‌های فنی‌اش در حال افزایش است و از همه مهم‌تر اینکه ایران با وجود قابلیت‌های غنی‌سازی‌اي که تاکنون ایجاد کرده، بازهم توانایی ارتقا دارد، از این رو ایران تا سال 1390 قابلیت دستیابی به سوخت 20 درصد
را دارد». «وطن امروز» از روند عقب نشيني اوباما از شعار تغيير و اتخاذ سياست هاي بوش در قبال ایران گزارش می‌دهد
پرونده مختومه
گروه سیاسی: دوگانگی و تضاد موجود در «حرف و عمل» رئیس‌جمهور آمریکا اخیرا تا اندازه‌‌ای رو به افزایش نهاده که بیش از پیش موجب تداعی رویکرد سلف خود، جورج بوش در قبال جمهوری اسلامی ایران شده است تا جایی که با قیاس مواضع این دو، تشابه خط فکری و سیاسی آنها که در پشت ادبیات نرم یکی و لحن تند دیگری پنهان شده به وضوح قابل رویت است. در واقع تفاوت جورج بوش با باراک اوباما در این موضوع است که وی همزمان با قرار دادن ایران در محور شرارت، آشکارا برای ترغیب سایر کشورها به تحریم کشورمان تلاش می‌کرد اما رئیس‌جمهور دموکرات ایالات متحده تاکنون کوشیده با توسل به ژست‌های دیپلماتیک و تاکید مکرر بر این ادعا که دیپلماسی بر دیگر گزینه‌های پیش روی این کشور ارجحیت دارد، صرفا خوراک تبلیغاتی برای توجیه افکار عمومی جامعه بین‌المللی درباره سیاست‌های ناکام آمریکا فراهم کند اما برآیند اقدامات و اظهارنظرهای وی بویژه در هفته‌های اخیر به وضوح نشان می‌دهد که سیاست‌های وی در قبال ایران نیز تنها دنباله‌رو جورج بوش بوده است که با کنار هم قرار دادن پیام نوروزی اوباما به ملت و دولت ایران و سخنان وی درباره حوادث پس از انتخابات ریاست‌جمهوری می‌توان به نخستین گزاره در این باره دست یافت. رئیس‌جمهور آمریکا در پیام خود به مناسبت فرا رسیدن سال نو شمسی خطاب به مسؤولان کشورمان با اشاره به بروز و رشد اختلافات جدی 2 کشور گفت: «دولت من اینک به اقدامات دیپلماتیک برای رسیدگی به همه مسائل بین ما و پیگیری ارتباط‌های سازنده میان ایالات متحده، ایران و جامعه بین‌المللی متعهد است». وی در ادامه توسل به تهدید را مانع پیشبرد چنین روندی دانست و تاکید کرد که آمریکا در پی ارتباطی مبتنی بر «صداقت» و «احترام متقابل» با ایران است اما آنچه در موضع‌گیری‌های اوباما درباره رویدادهای پس از انتخابات ریاست‌جمهوری در ایران، حمایت علنی وی از میرحسین موسوی و پشتیبانی از آشوبگران و اغتشاشگران بروز کرد، مصداق بارز دخالت در امور داخلی کشور مستقلی مانند ایران و در عین حال نقض 2 گزینه ادعایی وی بود؛ یعنی «صداقت» و «احترام متقابل». از دیگر گزاره‌های عدم تغییر سیاست‌های آمریکا در قبال ایران می‌توان به اعمال فشار این کشور بر مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی پیش از انتشار بیستمین گزارش این نهاد نظارتی اشاره کرد که در راستای ترغیب چین و روسیه برای پیوستن و حمایت از اعمال دور جدید تحریم‌ها علیه ایران آغاز شده بود که البته با انتشار گزارش محمد البرادعی و تاکید وی درباره روند
رو به رشد همکاری ایران با آژانس ناکام ماند؛ موضوعی که مدیرکل آژانس را وادار کرد پیش از پایان دوران مسؤولیت حساس خود زبان به انتقاد باز کند و از موضوعی سخن به میان آورد که صریح‌تر از همیشه از فشار غرب بر او بر سر برنامه هسته‌ای ایران پرده برداشت. البرادعی با اشاره به برخورد دوگانه برخی کشورها در قبال موضوع هسته‌ای ایران گفت: «زمانی که بحث ایران به میان می‌آید به من می‌گویند، سرت به کار خودت باشد، تو یک کارشناس فنی هستی. اما درباره موضوعات دیگر می‌گویند، تو حافظ پیمان منع گسترش تسلیحات هسته‌ای هستی». این سخنان البرادعی به وضوح ناظر بر اتهاماتی است که هم پیش از انتشار گزارش و هم پس از آن، وی و نهاد زیر نظر او را هدف قرار داد؛ اتهاماتی مبنی بر اینکه آژانس شواهدی درباره برنامه هسته‌ای ایران را پنهان کرده است.
از دیگر مصداق‌های بارز عدم حسن نیت دولتمردان کاخ سفید می‌توان به اقدام آنها به اختصاص بودجه 55 میلیون دلاری برای جنگ نرم علیه ایران اشاره کرد که مدتی پس از رخدادهای بعد از انتخابات ریاست‌جمهوری در ایران به فکر انجام آن افتادند؛ لایحه‌ای که 2 هفته پیش باراک اوباما در مراسمی در کاخ سفید آن را به امضا رساند. طبق این لایحه که اکنون به قانون تبدیل شده و «قانون قربانیان سانسور در ایران» نام گرفته، بودجه‌ای معادل 55 میلیون دلار برای نفوذ در ایران، مقابله با فیلترینگ سایت‌های ضدایرانی، تحریک قربانیان سانسور در ایران، آموزش الکترونیکی ایرانیان مخالف نظام برای براندازی نرم، شبکه‌سازی اینترنتی برای اغتشاشگران بعد از انتخابات ریاست‌جمهوری و ارائه آموزش‌های لازم رسانه‌ای و کامپیوتری برای راه‌اندازی سایت‌ها جهت اطلاع‌رسانی در بودجه پنتاگون گنجانده شده است. دقیقا یک روز بعد از امضای این لایحه که نمود دخالت آمریکا در امور داخلی ایران است، باراک اوباما به مناسبت سی‌امین سالگرد تسخیر لانه جاسوسی بیانیه‌ای صادر و اعلام کرد: «آمریکا به دنبال رابطه با جمهوری اسلامی ایران است؛ رابطه‌ای که بر پایه منافع متقابل و احترام دو جانبه باشد». وی سپس با اشاره به اینکه تسخیر لانه جاسوسی در 13 آبان سال 58، ایران و آمریکا را برای مدت‌های طولانی در مسیر شک و تردید و بدگمانی و مقابله قرار داده است، تصریح کرد که آمریکا می‌خواهد فراتر از این «گذشته» رفته و به دنبال رابطه با جمهوری اسلامی ایران است. رئیس‌جمهور آمریکا در حالی بر تمایل کشورش برای عبور از گذشته سخن به میان آورد که یک هفته پس از این بیانیه بر مبنای همین «گذشته» تحریم‌های 30 ساله آمریکا علیه ایران را تمدید کرد، آنهم با استناد به اینکه «روابط آمریکا با ایران به وضع عادی باز نگشته است». این سخن در حالی بیان شد که بدیهی‌ترین رکن برای رفع تنش و فراهم کردن شرایط برقراری رابطه میان 2 کشور که روابط آنها سال‌هاست دستخوش بدبینی بوده، برداشتن گام‌هایی است که به ترمیم رابطه گسسته منجر شود، نه اینکه به بی‌اعتمادی موجود دامن زند. علاوه بر مجموعه رویکردهای متناقض فوق، رئیس‌جمهور آمریکا در حالی که همواره تاکید می‌کند به دنبال حل مساله هسته‌ای ایران از راه دیپلماسی است، لایحه‌ای را به امضا رسانده و وزیر دفاع خود را موظف کرده است تا گزارشی از دکترین دفاعی ایران و برآوردی از استراتژی امنیتی و نظامی ایران و نیز کارآیی نیروهای نظامی ایران در مصاف با نیروهای آمریکا ارائه کند و همزمان راه‌های مقابله با دکترین نظامی جمهوری اسلامی ایران بویژه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را طراحی کند. موضوع تامین سوخت رآکتور تحقیقاتی تهران نیز از دیگر مسائلی است که شرایطی را فراهم کرده تا سیاست خصمانه سران آمریکا در قبال ایران بیش از پیش نمایان شود. در حالی که ایران طبق قوانین آژانس اتمی برای دریافت سوخت رآکتور تحقیقاتی تهران اعلام نیاز کرد تا علاوه بر تامین نیاز، حسن نیت خود را برای حل موضوع هسته‌ای نشان دهد، آمریکا به عنوان کشور داوطلب برای تامین سوخت با غنای 20 درصد، درصدد برآمده در پوشش توافق پیشنهادی آژانس اقدام به تخلیه ذخیره اورانیوم ایران کند. از این رو بود که باراک اوباما در دیدار با دیمیتری مدودف، رئیس‌جمهور روسیه در سنگاپور ضمن تاکید بر لزوم پذیرش این توافقنامه از سوی ایران تاکید کرد که زمان برای قبول معامله هسته‌ای با ایران رو به پایان است؛ توافقی که طبق آن آنها مصر هستند اورانیوم با غنای 5/3 درصد ایران را به شکل یکجا از ایران خارج کنند و سپس سوخت 20 درصدی را در اختیار ایران قرار دهند؛ در حالی که به گفته برخی کارشناسان، صادرات مواد هسته‌ای کم غنی‌شده به بیرون به معنای خالی شدن ذخیره اورانیوم ایران است و این موضوع عواقب امنیتی دارد. علاوه بر این، به گفته آنها هیچ تضمینی وجود ندارد که وقتی مواد هسته‌ای ما از کشورمان خارج شد، دوباره بازگردد، چراکه مجموعه مقررات بین‌المللی کفایت لازم برای تضمین این موضوع را ندارد و هیچ مکانیسم تضمین شده‌ای وجود ندارد. اما از دیگر موضوعاتی که شعار «تغییر» باراک اوباما به ذهن متبادر می‌کرد، احتمال تغییر رویکرد آمریکا در قبال رژیم صهیونیستی و متوقف کردن حمایت‌های بی‌دریغ و چشم بسته این کشور از اقدامات و جنایات تل‌آویو، به‌عنوان بزرگ‌ترین تهدید تهران در منطقه بود. اما در 10 ماه گذشته یعنی درست از زمان ریاست اوباما بر کاخ سفید نه تنها کوچک‌ترین تغییری در رویکرد سیاسی واشنگتن در قبال تل‌آویو مشاهده نشده بلکه گزارش‌ها و اظهارنظر برخی مقامات آمریکایی نشان می‌دهد دولتمردان آمریکایی در موضوع هسته‌ای ایران تحت نفوذ شدید لابی‌های صهیونیستی قرار دارند. حمایت بی‌چون و چرای سران کاخ سفید تا جایی پیش رفته که ریچارد گلدستون، رئیس يهودي کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل پس از اثبات جنایات رژیم صهیونیستی در طول جنگ 22 روزه غزه در گزارش خود به آمریکا هشدار داد که از حمایت کورکورانه از این رژیم دست بردارد. به نظر می‌رسد هشدار گلدستون به واشنگتن با نگرانی‌های وی درباره احتمال وتوی این گزارش در شورای امنیت توسط آمریکا بی‌ارتباط نباشد، چراکه مجلس نمایندگان آمریکا پس از ارائه این گزارش در اقدامی مغرضانه و در حمایت از جنایات رژیم صهیونیستی در جنگ غزه، در قطعنامه‌ای با تایید اقدام باراک اوباما در رد گزارش گلدستون مدعی شد این گزارش چهره‌ای تحریف شده از جنگ غزه را به نمایش می‌گذارد.
در حالی که سران کشورمان قصد داشتند بدون هیچ گونه پیش داوری، در عمل شعار «تغییر» را ملاحظه کنند، سخنان باراک اوباما و پیام‌های مکرر کتبی و شفاهی وی در حد همان حرف باقی ماند و هر چه در عمل دیده شد، خلاف سخنانی بود که بر زبان جاری شده بود؛ موضوعی که رهبر معظم انقلاب اسلامی با اشاره به آنها از تعبیر «دستکش مخملی روی پنجه چدنی» استفاده کردند و به نظر می‌رسد این تعبیر تاریخی اینک به فاصله 8 ماه به وضوح آشکار شده و نیات پنهان ایالات متحده را در قبال ایران هویدا کرده است. از سوی دیگر اینک همگان این واقعیت را درک کرده‌اند که تصمیم‌گیران اصلی در ایالات متحده هیچگاه دچار تغییر نشده و سیاست‌های کلان آنها در قبال ایران همیشه ثابت است. اگرچه هرازگاه مجبور به شناساندن چهره‌هایی چون باراک اوباما، آنهم به دلیل تاثیر بر افکار عمومی به خاطر ترمیم وجهه خود در دنیا می‌شوند. اکنون دیگر ثابت شده که جورج بوش و باراک اوباما 2 روی یک سکه هستند. سکه‌ای که قدرت حرکت آن در اختیار هیچکدام از این 2 گزینه نیست. در واقع از برآیند مجموعه رویکردهای متناقض سران آمریکا در قبال ایران به نظر می‌رسد آنها مجالی برای ایجاد اعتماد و برقراری ارتباط با جمهوری اسلامی ایران باقی نگذاشته‌اند و رفتار اوباما نیز نشان داد پرونده رابطه با آمریکا پرونده‌ای
مختومه است.
توانمندی ایران در تولید سوخت هسته‌ای با غنای 20 درصد
در حالی که غرب بویژه آمریکا در موضوع تامین سوخت رآکتور تحقیقاتی تهران درصدد است با اعمال فشار بر ایران، دولتمردان کشورمان را به پذیرش انتقال کامل و یکجای اورانیوم غنی شده با غلظت 5/3 درصد و در عوض دریافت اورانیوم با غنای 20 درصد ترغیب کند، کارشناسان و مقامات بلندپایه هسته‌ای کشورمان با تاکید بر توانمندی غنی‌سازی ایران 2 راه را پیش روی غرب قرار داده‌اند؛ نخست اینکه 3 کشور داوطلب برای تامین سوخت ایران، ابتدا سوخت 20 درصدی را در اختیار ایران قرار دهند و سپس اورانیوم کم غنی شده ایران را دریافت کنند؛ موضوعی که در سخنان مشاور عالی رئیس‌جمهور کشورمان مورد تایید قرار گرفت. پرویز داوودی در گفت‌وگو با ایرنا گفت: «دولت در مبادله سوخت، منافع ملی را در نظر می‌گیرد و در صورتی که در این باره توافقی شود، ابتدا سوخت 20 درصد را می‌گیریم و بعد سوخت 5/3درصد را می‌دهیم». وی در ادامه افزود: «قطعا ما با سرنوشتی که سال‌ها قبل فرانسه به سرمان آورد و سهم ایران را در کارخانه‌های غنی‌سازی سوخت و کارخانه‌های تولید اورانیوم غنی شده ندادند، روبه‌رو نخواهیم شد. در واقع تجربه عملکرد فرانسه در این زمینه تجربه خوبی است که ما اعتماد کامل به غربی‌ها نداشته باشیم و سعی کنیم زمینه را طوری بچینیم که اگر قرار شد چنین مبادله‌ای انجام شود با تضمین و تدریجی باشد». دومین راه حل پیشنهادی ایران تولید سوخت با غنای 20 درصد در داخل ایران است. با توجه به همین توانمندی بود که حجت‌الاسلام حسین ابراهیمی، نماينده مجلس، مبادله اورانیوم 5/3 درصد ایران را با اورانیوم 20 درصد طرف غربی منتفی دانست و گفت: «معتقدیم که جمهوری اسلامی ایران توان غنی‌سازی اورانیوم تا حد 20 درصد را دارد».
البته وی نیز افزود: «اگر کشورهایی حاضر شدند که سوخت اورانیوم 20 درصد خود را به ما بفروشند ما هم حاضریم که آن را خریداری کنیم». در همین راستا، ابراهیم متقی، عضو هیات علمی دانشگاه حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران نیز گفت: «فرآیندی که جمهوری اسلامی ایران در سال‌های گذشته طی کرده نشان می‌دهد که روز به روز قابلیت‌های فنی‌اش در حال افزایش است و از همه مهم‌تر اینکه ایران با وجود قابلیت‌های غنی‌سازی‌اي که تاکنون ایجاد کرده، بازهم توانایی ارتقا دارد، از این رو ایران تا سال 1390 قابلیت دستیابی به سوخت 20 درصد
را دارد». ارسال نظر
پربیننده