ایران مهد کاریکاتور دنیا شد
91کشوردنیا در دوسالانه تهران
نشست مطبوعاتی نهمین دوسالانه بین‌المللی کاریکاتور تهران با حضور دبیر دوسالانه و مدیرکل مرکز هنرهای تجسمی با هدف تشریح برنامه‌های دوسالانه کاریکاتور در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد. در این نشست، محمود شالویی سرپرست موزه هنرهای معاصر و مدیرکل مرکز هنرهای تجسمی با اشاره به اینکه سال 88 مثل سال گذشته دوران پرباری را در حیطه هنرهای تجسمی طی کرده است، گفت: نهمین دوسالانه کاریکاتور در حالی برگزار می‌شود که 91 کشور معتبر از سراسر جهان در آن حضور خواهند داشت. بی‌تردید این دوسالانه به‌تبع سال‌های گذشته از اعتبار جهانی مطلوبی برخوردار است. وی افزود: در سال گذشته دوسالانه عکس علاوه براینکه در تهران برگزار شد، در استان یزد نیز به شکل همزمان افتتاح شد. اتفاق خوبی که در این میان به وجود آمد، شکل‌گیری تاسیس موزه در این شهر بود. امسال نیز نهمین دوسالانه کاریکاتور در حالی برگزار می‌شود که افتتاح آن همزمان در اهواز نیز اتفاق می‌افتد. مسعود شجاعی‌طباطبایی، رئیس خانه کاریکاتور و دبیر نهمین دوسالانه کاریکاتور نیز در این نشست گفت: ایران امروز به مهد کاریکاتور دنیا تبدیل شده است و شواهد ما مؤید این ادعاست. وی تصریح کرد: نخستین دوسالانه کاریکاتور در سال 1372 شکل گرفت. آن زمان ما اصرار داشتیم این دوسالانه در ابعاد بین‌المللی برگزار شود اما برای خیلی‌ها این مساله جا نیفتاده بود. به هرحال ما از طریق کیهان کاریکاتور توانستیم به انتشار فراخوان بپردازیم. هرچند در دهه 70 امکانات اینترنتی به اندازه این دهه پررنگ نبود اما توانستیم آن را به شکل مطلوب برگزار کنیم. وی در ادامه خاطرنشان کرد: در سال 72، 43 کشور در دوسالانه حضور یافتند و ما شاهد نمایش 11 اثر از هنرمندان ایرانی بودیم، درحالی که در دوسالانه سال گذشته بیش از 70 درصد از هنرمندان ایرانی در دوسالانه شرکت کرده بودند که این نشان از چهره پرفروغ هنرمندان ایرانی در این دوسالانه بین‌المللی دارد. نکته دیگر اینکه در پنجمین دوسالانه، خانه کاریکاتور به دبیرخانه دائمی تبدیل شد که این امر نیز مرهون تعامل هنرمندان داخلی و خارجی بود. همین‌طور توانستیم در دوسالانه ششم به گنجاندن یک جایزه 8 هزار دلاری نیز بپردازیم. در این میان تنها مسابقه‌ای که از منظر اهدای جایزه این‌چنینی با ما رقابت می‌کرد، جایزه آیدین دوغان ترکیه بود. نهمین دوسالانه کاریکاتور اول آذرماه با 750 اثر به طور همزمان در مرکز فرهنگی- هنری صبا و موزه‌ای در اهواز در 3 بخش کارتون، کاریکاتور چهره و کمیک استریپ به معرض نمایش گذاشته می‌شود و تا 25 آذرماه نیز ادامه خواهد داشت.
مصاحبه مشترك عباس كيارستمي
و پرويز تناولي با روزنامه اماراتي
نشريه «نشنال» امارات به بهانه برگزاري نمايشگاه مشترك عباس كيارستمي و پرويز تناولي در دوبي، پاي صحبت اين 2 هنرمند ايراني نشست. ابتدا عباس كيارستمي صحبت را آغاز كرد و گفت: «فكر مي‌كنم چون نمي‌توانستم نقاشي كنم به ساخت فيلم رو آوردم. نقاشي من خيلي بد بود، طوري كه دوره 4 ساله را در 13 سال در دانشكده هنرهاي زيبا دانشگاه تهران به پايان رساندم! معمولا تناولي را آنجا زياد مي‌ديدم. گرچه او خيلي بزرگ‌تر از من نيست اما به دلايلي كه من هيچ‌وقت متوجه نشدم وقتي من دانشجو بودم، او آنجا تدريس مي‌كرد». تناولي در اين‌باره گفت: «كيارستمي حتي در آن زمان هم به فيلمسازي علاقه زيادي داشت. من آن زمان مجسمه‌ساز بودم و همديگر را مي‌شناختيم اما بعد از وقوع انقلاب از هم جدا شديم». عباس كيارستمي در بخش ديگري از اين گفت‌وگو يادآور شد: «بعد از آنكه از دانشگاه فارغ‌التحصيل شدم، شروع به كار روي فيلم‌هاي تجاري كردم كه مرا با مكانيزم فيلمسازي و دوربين آشنا كرد. از آنجا بود كه ساخت فيلم‌هاي كوتاه براي كودكان را آغاز كردم و پس از آن به مطالعه عكاسي پرداختم». اين كارگردان ادامه داد: «بيشتر اين عكس‌ها را زماني گرفتم كه به‌دنبال پيدا كردن لوكيشن براي ساخت فيلم‌هايم بودم. من اين روند را مديون ناآگاهي‌ام از دوربين، لنز و فيلتر مي‌دانم. هنگام ساخت فيلم‌هايم، فيلمبرداري كه پشت دوربين نشسته، يك فيلمبردار حرفه‌اي است اما وقتي عكاسي مي‌كنم به‌خاطر نداشتن اين فن و آگاهي، فقط عكس مي‌گيرم و بدون آنكه از فيلتر استفاده كنم، واقعا نمي‌دانم كه عكس چه از آب درخواهد آمد. طبيعتي كه من به‌تصوير مي‌كشم، دقيقا آن چيزي كه يك عكاس حرفه‌اي مي‌گيرد، نيست بويژه درباره صحنه‌هاي برفي كه به نظر من اين عكس‌ها بسيار شبيه تصاوير آبرنگ در آثار هنري ژاپن است». تناولي در ادامه مصاحبه با «نشنال» درباره اثر مشهورش «شاعر و هيچ» گفت: «به‌نظر من شاعر، يك انسان آزاد است. به هرجا كه بخواهد مي‌تواند پرواز كند، به هرچيزي كه بخواهد مي‌تواند فكر كند و هيچ مرز و محدوده‌اي در افكارش ندارد. در عين حال، شاعر در جامعه‌اي زندگي مي‌كند كه بايد با اين محدوديت‌ها مبارزه كند. اينجا ديگر او آزاد نيست و نمي‌تواند هركاري كه مي‌خواهد انجام دهد. پس بعضي از اين سمبل‌ها، مثل قفل‌ها و قفس‌ها چيزهايي هستند كه او با آنها مي‌جنگد». تناولي در تمجيد از آثار هنري كيارستمي اظهار كرد: «از آثار هنري كيارستمي واقعا لذت مي‌برم و گاهی آنها يك منبع الهام براي من بوده‌اند. آثار او بسيار ساده‌اند، اما مردم نمي‌دانند چقدر براي به ثمر رساندن آنها تلاش شده است تا در عين سادگي و آساني، قابل فهم و لذتبخش باشند. من هم مي‌خواهم در همين راه قدم بگذارم، اما كار ساده‌اي نيست و نمي‌دانم به آن خواهم رسيد يا خير. من عاشق اين سادگي هستم». گزارش
ایران مهد کاریکاتور دنیا شد
91کشوردنیا در دوسالانه تهران
نشست مطبوعاتی نهمین دوسالانه بین‌المللی کاریکاتور تهران با حضور دبیر دوسالانه و مدیرکل مرکز هنرهای تجسمی با هدف تشریح برنامه‌های دوسالانه کاریکاتور در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد. در این نشست، محمود شالویی سرپرست موزه هنرهای معاصر و مدیرکل مرکز هنرهای تجسمی با اشاره به اینکه سال 88 مثل سال گذشته دوران پرباری را در حیطه هنرهای تجسمی طی کرده است، گفت: نهمین دوسالانه کاریکاتور در حالی برگزار می‌شود که 91 کشور معتبر از سراسر جهان در آن حضور خواهند داشت. بی‌تردید این دوسالانه به‌تبع سال‌های گذشته از اعتبار جهانی مطلوبی برخوردار است. وی افزود: در سال گذشته دوسالانه عکس علاوه براینکه در تهران برگزار شد، در استان یزد نیز به شکل همزمان افتتاح شد. اتفاق خوبی که در این میان به وجود آمد، شکل‌گیری تاسیس موزه در این شهر بود. امسال نیز نهمین دوسالانه کاریکاتور در حالی برگزار می‌شود که افتتاح آن همزمان در اهواز نیز اتفاق می‌افتد. مسعود شجاعی‌طباطبایی، رئیس خانه کاریکاتور و دبیر نهمین دوسالانه کاریکاتور نیز در این نشست گفت: ایران امروز به مهد کاریکاتور دنیا تبدیل شده است و شواهد ما مؤید این ادعاست. وی تصریح کرد: نخستین دوسالانه کاریکاتور در سال 1372 شکل گرفت. آن زمان ما اصرار داشتیم این دوسالانه در ابعاد بین‌المللی برگزار شود اما برای خیلی‌ها این مساله جا نیفتاده بود. به هرحال ما از طریق کیهان کاریکاتور توانستیم به انتشار فراخوان بپردازیم. هرچند در دهه 70 امکانات اینترنتی به اندازه این دهه پررنگ نبود اما توانستیم آن را به شکل مطلوب برگزار کنیم. وی در ادامه خاطرنشان کرد: در سال 72، 43 کشور در دوسالانه حضور یافتند و ما شاهد نمایش 11 اثر از هنرمندان ایرانی بودیم، درحالی که در دوسالانه سال گذشته بیش از 70 درصد از هنرمندان ایرانی در دوسالانه شرکت کرده بودند که این نشان از چهره پرفروغ هنرمندان ایرانی در این دوسالانه بین‌المللی دارد. نکته دیگر اینکه در پنجمین دوسالانه، خانه کاریکاتور به دبیرخانه دائمی تبدیل شد که این امر نیز مرهون تعامل هنرمندان داخلی و خارجی بود. همین‌طور توانستیم در دوسالانه ششم به گنجاندن یک جایزه 8 هزار دلاری نیز بپردازیم. در این میان تنها مسابقه‌ای که از منظر اهدای جایزه این‌چنینی با ما رقابت می‌کرد، جایزه آیدین دوغان ترکیه بود. نهمین دوسالانه کاریکاتور اول آذرماه با 750 اثر به طور همزمان در مرکز فرهنگی- هنری صبا و موزه‌ای در اهواز در 3 بخش کارتون، کاریکاتور چهره و کمیک استریپ به معرض نمایش گذاشته می‌شود و تا 25 آذرماه نیز ادامه خواهد داشت.
مصاحبه مشترك عباس كيارستمي
و پرويز تناولي با روزنامه اماراتي
نشريه «نشنال» امارات به بهانه برگزاري نمايشگاه مشترك عباس كيارستمي و پرويز تناولي در دوبي، پاي صحبت اين 2 هنرمند ايراني نشست. ابتدا عباس كيارستمي صحبت را آغاز كرد و گفت: «فكر مي‌كنم چون نمي‌توانستم نقاشي كنم به ساخت فيلم رو آوردم. نقاشي من خيلي بد بود، طوري كه دوره 4 ساله را در 13 سال در دانشكده هنرهاي زيبا دانشگاه تهران به پايان رساندم! معمولا تناولي را آنجا زياد مي‌ديدم. گرچه او خيلي بزرگ‌تر از من نيست اما به دلايلي كه من هيچ‌وقت متوجه نشدم وقتي من دانشجو بودم، او آنجا تدريس مي‌كرد». تناولي در اين‌باره گفت: «كيارستمي حتي در آن زمان هم به فيلمسازي علاقه زيادي داشت. من آن زمان مجسمه‌ساز بودم و همديگر را مي‌شناختيم اما بعد از وقوع انقلاب از هم جدا شديم». عباس كيارستمي در بخش ديگري از اين گفت‌وگو يادآور شد: «بعد از آنكه از دانشگاه فارغ‌التحصيل شدم، شروع به كار روي فيلم‌هاي تجاري كردم كه مرا با مكانيزم فيلمسازي و دوربين آشنا كرد. از آنجا بود كه ساخت فيلم‌هاي كوتاه براي كودكان را آغاز كردم و پس از آن به مطالعه عكاسي پرداختم». اين كارگردان ادامه داد: «بيشتر اين عكس‌ها را زماني گرفتم كه به‌دنبال پيدا كردن لوكيشن براي ساخت فيلم‌هايم بودم. من اين روند را مديون ناآگاهي‌ام از دوربين، لنز و فيلتر مي‌دانم. هنگام ساخت فيلم‌هايم، فيلمبرداري كه پشت دوربين نشسته، يك فيلمبردار حرفه‌اي است اما وقتي عكاسي مي‌كنم به‌خاطر نداشتن اين فن و آگاهي، فقط عكس مي‌گيرم و بدون آنكه از فيلتر استفاده كنم، واقعا نمي‌دانم كه عكس چه از آب درخواهد آمد. طبيعتي كه من به‌تصوير مي‌كشم، دقيقا آن چيزي كه يك عكاس حرفه‌اي مي‌گيرد، نيست بويژه درباره صحنه‌هاي برفي كه به نظر من اين عكس‌ها بسيار شبيه تصاوير آبرنگ در آثار هنري ژاپن است». تناولي در ادامه مصاحبه با «نشنال» درباره اثر مشهورش «شاعر و هيچ» گفت: «به‌نظر من شاعر، يك انسان آزاد است. به هرجا كه بخواهد مي‌تواند پرواز كند، به هرچيزي كه بخواهد مي‌تواند فكر كند و هيچ مرز و محدوده‌اي در افكارش ندارد. در عين حال، شاعر در جامعه‌اي زندگي مي‌كند كه بايد با اين محدوديت‌ها مبارزه كند. اينجا ديگر او آزاد نيست و نمي‌تواند هركاري كه مي‌خواهد انجام دهد. پس بعضي از اين سمبل‌ها، مثل قفل‌ها و قفس‌ها چيزهايي هستند كه او با آنها مي‌جنگد». تناولي در تمجيد از آثار هنري كيارستمي اظهار كرد: «از آثار هنري كيارستمي واقعا لذت مي‌برم و گاهی آنها يك منبع الهام براي من بوده‌اند. آثار او بسيار ساده‌اند، اما مردم نمي‌دانند چقدر براي به ثمر رساندن آنها تلاش شده است تا در عين سادگي و آساني، قابل فهم و لذتبخش باشند. من هم مي‌خواهم در همين راه قدم بگذارم، اما كار ساده‌اي نيست و نمي‌دانم به آن خواهم رسيد يا خير. من عاشق اين سادگي هستم». ارسال نظر
پربیننده