چندی پیش، قبل از بازی منچستریونایتد و زسکا فرصتی دست داد تا با چند دوست و همکار عزیز، فیلمی سینمایی از کن لوچ، کارگردان بریتانیایی ببینم. نام فیلم «به‌دنبال اریک» بود. کن لوچ معمولا فیلم‌هایش را با حضور بازیگران آماتور می‌سازد. این بار هم چنین بود اما با یک تفاوت بزرگ. اریک کانتونا، بازیکن بزرگ و سابق منچستریونایتد ایفای نقش دوم فیلم را به‌عهده داشت. داستان فیلم نیز حول محور خود کانتونا می‌گشت. جدا از اینکه یاد و خاطرات بازی‌های درخشان کاپیتان سابق یونایتد در ذهن زنده می‌شد یا تسلط اریک بر نقش سینمایی‌اش جالب می‌نمود، آنچه بیشتر جذاب بود، شخصیت همیشه برنده اریک کانتوناست که در طول فیلم کمک حال کاراکتر اصلی داستان بود. قصه «به‌دنبال اریک» داستان مردی است که گرد و غبار سال‌ها تنهایی و مشکلات زندگی از وی انسانی سست‌عنصر و کم‌اراده ساخته. وی یکی از هواداران دوآتشه منچستریونایتد است و با دوستان مسن خود ساعت‌ها درباره تیم و بازیکنان محبوب خود سخنوری می‌کند. این مرد از همسر خود جدا شده و پسری جوان دارد که بخاطر غفلت پدر با باند خلافکاران مرتبط است. زندگی از هم پاشیده‌ای دارد و تنها دلخوشی وی تصاویر و یادبودهایی است که از زمان جوانی نگهداری کرده است. وی سال‌ها با هواداری منچستریونایتد و بازیکنانش زندگی کرده و بت دوران جوانی‌اش اریک کانتوناست. مرد تقریبا 10 سال است که دیگر به اولدترافورد نمی‌رود. شبی در اوج ناامیدی و توهمات گوناگون، اریک کانتونا به رویاهایش می‌آید، رویاهایی که حاصل استفاده از توهم مخدر است. اما همین توهم تخدیرگونه باعث تحولات عمیقی در وی می‌شود. مرد ناتوان و ناامیدی که همیشه در حاشیه بود تبدیل به کسی می‌شود که دیگران به او تکیه می‌کنند و با کمک کانتونا به پیروزی‌های بزرگی در زندگی خصوصی و اجتماعی دست پیدا می‌کند. در پایان او نیز مانند اریک کانتونا یقه پیراهنش را بالا می‌دهد و سر را بالا گرفته و سینه‌اش را جلو می‌دهد. اکنون او نیز یک کانتوناست. او هم می‌خواهد برنده باشد...
روح اریک
آنچه از دیدن این فیلم حاصل می‌شود، نگرش آن به فلسفه فوتبال است. به‌نظر من فوتبال عین زندگی است، جنگ است، امید است و یاس، تنازع بقاست، همکاری است، پیروزی است و شکست. تمام روزنه‌ها و اشکال کامل زندگی بشری در فوتبال متبلور می‌شود. شاید به همین دلیل است که پرطرفدارترین ورزش دنیاست. فوتبال مملو از بدی‌ها، خوبی‌ها، خطاها، جوانمردی‌ها، تقلب‌ها و پاک بازی‌هاست. فوتبال تمام فضایل و رذایل اخلاقی را در خود دارد و کافی است شما بخواهید از کدام جنبه آن را ببینید. می‌توان به اوج رفت و می‌توان به پستی ذلت تن داد. درست مانند زندگی حقیقی اما آنچه نمود بیشتری دارد حس برتری‌جویی است. خواستن و توانستن، سر را بالا گرفتن و یقه پیراهن را بالا زدن. گاه گل زدن و گاه دفاع کردن. گاهی پاس گل دادن و گاهی تکل زدن. همه اینها نمایانگر بالاترین احساسات بشری است یعنی جلو رفتن، عقب‌نشینی کردن، یاری گرفتن، کمک دادن و... و به هدف رسیدن (گل). حس برتری‌جویی و برنده بودن روح اریک است. همان چیزی است که در زندگی شخصی و نیز فوتبال برای پیروزی مورد نیاز است و درصورت شکست برای بازگشت دوباره به آن احتیاج داریم. این روحیه در تیم‌هایی که می‌خواهند همیشه قهرمان باشند وجود دارد. پس از دیدن این فیلم، بازی منچستریونایتد و زسکامسکو را دیدم. بازی با نتیجه 3 بر یک به سود روس‌ها پیش می‌رفت اما یونایتدها چنان عرصه را به زسکا تنگ کردند که روس‌ها مجبور شدند پیروزی را با تساوی 3-3 عوض کنند. اینجا بود که معنی داشتن روح اریک را فهمیدم و دانستم که همه ما باید به‌دنبال اریک بگردیم...
تیم‌های اریک
در انگلستان منچستریونایتد سال‌هاست که روح اریک را با خود یدک می‌کشد. شیاطین سرخ یا قهرمانند یا برای قهرمان شدن بازمی‌گردند. لیورپول بنیتس این ویژگی را سال‌هاست گم کرده. سرخ‌ها در دهه هفتاد و هشتاد روحیه قهرمانی داشتند. چلسی با آمدن مورینیو روحیه برتری‌طلبی را تجربه کرد اما با اسکولاری سقوط را حس کردند و با هیدینک بازگشتند. آیا آبی‌ها با آنچلوتی روح اریک را زنده می‌کنند؟ آرسنال ونگر فقط روحیه قهرمان شدن را کم دارد. توپچی‌ها درصورت داشتن روح اریک با قدرت مخوفی که جوانان آن دارند می‌توانند به سلطنت منچستریونایتد پایان دهند. در اسپانیا روحیه برتری‌طلبی فقط از آن بارسلونا و رئال‌مادرید است و بقیه تیم‌های لالیگا از این نعمت بی‌بهره‌اند. شاید گاهی یک باشگاه قدعلم کند ولی خیلی زود از میدان به در می‌شود. بزرگ‌ترین مشکل رئال‌مادرید حتی با داشتن بازیکنان بزرگی همچون رونالدو و کاکا همان روح اریک است که باید در کالبد تمام بازیکنان حلول کند تا بتوانند آنچه هواداران از آنها می‌خواهند را پاسخگو باشند. در آلمان همیشه روحیه برنده شدن و برتری‌طلبی وجود داشته است ولی با ازدیاد بازیکنان خارجی در بوندس‌لیگا و کمتر تکیه کردن باشگاه‌های آلمانی به بازیکنان بومی، روح اریک در آنجا کمرنگ شده است، طوری که دیگر از بایرن‌مونیخ بزرگ یا دورتموند مقتدر خبری نیست. اینتر با مورینیوی مغرور، میلان با لئوناردوی تازه‌کار و یوونتوس با فرارای جاه‌طلب؛ همه «به‌دنبال اریک» می‌گردند... اگر انسان و فوتبال «به‌دنبال اریک» خود بگردند، «روح اریک» را خواهند یافت و همیشه
برنده خواهند بود. نقدی کوتاه بر فیلم «به دنبال اریک»
یقه‌ات را بالا بده!
چندی پیش، قبل از بازی منچستریونایتد و زسکا فرصتی دست داد تا با چند دوست و همکار عزیز، فیلمی سینمایی از کن لوچ، کارگردان بریتانیایی ببینم. نام فیلم «به‌دنبال اریک» بود. کن لوچ معمولا فیلم‌هایش را با حضور بازیگران آماتور می‌سازد. این بار هم چنین بود اما با یک تفاوت بزرگ. اریک کانتونا، بازیکن بزرگ و سابق منچستریونایتد ایفای نقش دوم فیلم را به‌عهده داشت. داستان فیلم نیز حول محور خود کانتونا می‌گشت. جدا از اینکه یاد و خاطرات بازی‌های درخشان کاپیتان سابق یونایتد در ذهن زنده می‌شد یا تسلط اریک بر نقش سینمایی‌اش جالب می‌نمود، آنچه بیشتر جذاب بود، شخصیت همیشه برنده اریک کانتوناست که در طول فیلم کمک حال کاراکتر اصلی داستان بود. قصه «به‌دنبال اریک» داستان مردی است که گرد و غبار سال‌ها تنهایی و مشکلات زندگی از وی انسانی سست‌عنصر و کم‌اراده ساخته. وی یکی از هواداران دوآتشه منچستریونایتد است و با دوستان مسن خود ساعت‌ها درباره تیم و بازیکنان محبوب خود سخنوری می‌کند. این مرد از همسر خود جدا شده و پسری جوان دارد که بخاطر غفلت پدر با باند خلافکاران مرتبط است. زندگی از هم پاشیده‌ای دارد و تنها دلخوشی وی تصاویر و یادبودهایی است که از زمان جوانی نگهداری کرده است. وی سال‌ها با هواداری منچستریونایتد و بازیکنانش زندگی کرده و بت دوران جوانی‌اش اریک کانتوناست. مرد تقریبا 10 سال است که دیگر به اولدترافورد نمی‌رود. شبی در اوج ناامیدی و توهمات گوناگون، اریک کانتونا به رویاهایش می‌آید، رویاهایی که حاصل استفاده از توهم مخدر است. اما همین توهم تخدیرگونه باعث تحولات عمیقی در وی می‌شود. مرد ناتوان و ناامیدی که همیشه در حاشیه بود تبدیل به کسی می‌شود که دیگران به او تکیه می‌کنند و با کمک کانتونا به پیروزی‌های بزرگی در زندگی خصوصی و اجتماعی دست پیدا می‌کند. در پایان او نیز مانند اریک کانتونا یقه پیراهنش را بالا می‌دهد و سر را بالا گرفته و سینه‌اش را جلو می‌دهد. اکنون او نیز یک کانتوناست. او هم می‌خواهد برنده باشد...
روح اریک
آنچه از دیدن این فیلم حاصل می‌شود، نگرش آن به فلسفه فوتبال است. به‌نظر من فوتبال عین زندگی است، جنگ است، امید است و یاس، تنازع بقاست، همکاری است، پیروزی است و شکست. تمام روزنه‌ها و اشکال کامل زندگی بشری در فوتبال متبلور می‌شود. شاید به همین دلیل است که پرطرفدارترین ورزش دنیاست. فوتبال مملو از بدی‌ها، خوبی‌ها، خطاها، جوانمردی‌ها، تقلب‌ها و پاک بازی‌هاست. فوتبال تمام فضایل و رذایل اخلاقی را در خود دارد و کافی است شما بخواهید از کدام جنبه آن را ببینید. می‌توان به اوج رفت و می‌توان به پستی ذلت تن داد. درست مانند زندگی حقیقی اما آنچه نمود بیشتری دارد حس برتری‌جویی است. خواستن و توانستن، سر را بالا گرفتن و یقه پیراهن را بالا زدن. گاه گل زدن و گاه دفاع کردن. گاهی پاس گل دادن و گاهی تکل زدن. همه اینها نمایانگر بالاترین احساسات بشری است یعنی جلو رفتن، عقب‌نشینی کردن، یاری گرفتن، کمک دادن و... و به هدف رسیدن (گل). حس برتری‌جویی و برنده بودن روح اریک است. همان چیزی است که در زندگی شخصی و نیز فوتبال برای پیروزی مورد نیاز است و درصورت شکست برای بازگشت دوباره به آن احتیاج داریم. این روحیه در تیم‌هایی که می‌خواهند همیشه قهرمان باشند وجود دارد. پس از دیدن این فیلم، بازی منچستریونایتد و زسکامسکو را دیدم. بازی با نتیجه 3 بر یک به سود روس‌ها پیش می‌رفت اما یونایتدها چنان عرصه را به زسکا تنگ کردند که روس‌ها مجبور شدند پیروزی را با تساوی 3-3 عوض کنند. اینجا بود که معنی داشتن روح اریک را فهمیدم و دانستم که همه ما باید به‌دنبال اریک بگردیم...
تیم‌های اریک
در انگلستان منچستریونایتد سال‌هاست که روح اریک را با خود یدک می‌کشد. شیاطین سرخ یا قهرمانند یا برای قهرمان شدن بازمی‌گردند. لیورپول بنیتس این ویژگی را سال‌هاست گم کرده. سرخ‌ها در دهه هفتاد و هشتاد روحیه قهرمانی داشتند. چلسی با آمدن مورینیو روحیه برتری‌طلبی را تجربه کرد اما با اسکولاری سقوط را حس کردند و با هیدینک بازگشتند. آیا آبی‌ها با آنچلوتی روح اریک را زنده می‌کنند؟ آرسنال ونگر فقط روحیه قهرمان شدن را کم دارد. توپچی‌ها درصورت داشتن روح اریک با قدرت مخوفی که جوانان آن دارند می‌توانند به سلطنت منچستریونایتد پایان دهند. در اسپانیا روحیه برتری‌طلبی فقط از آن بارسلونا و رئال‌مادرید است و بقیه تیم‌های لالیگا از این نعمت بی‌بهره‌اند. شاید گاهی یک باشگاه قدعلم کند ولی خیلی زود از میدان به در می‌شود. بزرگ‌ترین مشکل رئال‌مادرید حتی با داشتن بازیکنان بزرگی همچون رونالدو و کاکا همان روح اریک است که باید در کالبد تمام بازیکنان حلول کند تا بتوانند آنچه هواداران از آنها می‌خواهند را پاسخگو باشند. در آلمان همیشه روحیه برنده شدن و برتری‌طلبی وجود داشته است ولی با ازدیاد بازیکنان خارجی در بوندس‌لیگا و کمتر تکیه کردن باشگاه‌های آلمانی به بازیکنان بومی، روح اریک در آنجا کمرنگ شده است، طوری که دیگر از بایرن‌مونیخ بزرگ یا دورتموند مقتدر خبری نیست. اینتر با مورینیوی مغرور، میلان با لئوناردوی تازه‌کار و یوونتوس با فرارای جاه‌طلب؛ همه «به‌دنبال اریک» می‌گردند... اگر انسان و فوتبال «به‌دنبال اریک» خود بگردند، «روح اریک» را خواهند یافت و همیشه
برنده خواهند بود. ارسال نظر
پربیننده