گروه بین‌الملل: رسانه‌های زنجیره‌ای نظام سلطه در آستانه یک بی‌آبرویی گسترده به خاطر دروغ‌پردازی درباره هواپیمای گمشده مالزیایی قرار گرفته‌اند. همچنین سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا «سیا» و شرکت بوئینگ به علت عدم انتشار اطلاعات‌شان درباره سرنوشت پرواز 370 MH که برای بیش از یک ماه غیب شده بود در مظان اتهام فریب افکار عمومی جهان و بازی با جان مسافران این هواپیما قرار دارند. یک منبع خبری نزدیک به سرویس امنیتی روسیه با افشای به گروگان گرفته شدن هواپیمای بوئینگ 777-200 متعلق به خطوط هوایی مالزی که روز 8 مارس در مسیر پرواز از کوالالامپور به پکن ناپدید شده بود، اعلام کرد این هواپیما در حال حاضر در منطقه‌ای در قلب افغانستان زیر چتر نیروهای ناتو قرار دارد. این در حالی است که جریان اصلی رسانه‌های جهان در حال سرگرم ساختن افکار عمومی بین‌المللی با داستان‌پردازی‌هایی دروغین درباره عملیات‌های روزانه اکتشاف لاشه هواپیمای مالزیایی در اعماق اقیانوس آرام آن هم به واسطه اطلاعاتی سطحی و مسخره هستند که عمدتا به طور مستقیم یا غیر مستقیم از منابع غربی یا چینی دریافت می‌کنند. روزنامه روسی «سکوفکسی کمسو مولیتس» بدون ذکر نام منابع امنیتی یادشده، نوشت: «هواپیمای ناپدید شده مالزی اکنون در نزدیکی قندهار است و یکی از بال‌های آن شکسته اما همه مسافران آن زنده هستند». ظاهرا این هواپیمای عظیم‌الجثه ساخت آمریکا در روستاهای اطراف قندهار روی یک جاده خاکی فرود آمده و همانجا باقی مانده است. یفجنی کازمینوف، کارشناس فنی هوانوردی روسیه نیز گفته است هواپیمای بوئینگ 777 می‌تواند روی باندهای خاکی با طول حدود 2000 متر هم فرود آید، هرچند چنین فرود اضطراری موجب تخریب برخی اجزای هواپیما می‌شود. در گزارش مربوط در سایت rk.ru متعلق به این روزنامه همچنین آمده است: «خوشبختانه همه مسافران زنده هستند اما حال آنها چندان خوب نیست. مسافران به 7 گروه تقسیم شده و در کلبه‌های گلی روستایی اسکان داده شده‌اند. تروریست‌های رباینده هواپیما نیز احتمالا قصد دارند با آمریکایی‌ها یا چینی‌ها وارد مذاکره شوند.» دلیل مذاکره با چین این است که از 239 مسافر این هواپیما 142 تن تبعه چین هستند. منابع اطلاعاتی که این خبر را فاش کرده‌اند از هویت گروگانگیرها پرده برنداشته‌اند اما می‌توان مطمئن بود این هواپیماربایی با افزایش تحرکات طالبان در ماه‌های اخیر بی‌ارتباط نیست که با تحریک عربستان‌سعودی و پاکستان و هدایت آمریکا به منظور ایجاد جو طالبان‌هراسی و زمینه‌چینی برای ابقای نیروهای نظامی آمریکا و ناتو در افغانستان صورت می‌گیرد. اهمیت این افشاگری از آن رو است که روزنامه روسی مزبور جزو جریان اصلی رسانه‌های این کشور است و مشهور است که ارتباطی نزدیک با کاخ کرملین و اطرافیان ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهوری روسیه دارد. افشاگری منابع نزدیک به پوتین در عین حال نوعی بازی اطلاعاتی به نفع متحد شرقی او یعنی پکن محسوب می‌شود که به احتمال زیاد در ماجرای گروگانگیری مزبور عملا مورد باجگیری گروه‌های تروریستی شناخته شده ساخته و پرداخته آمریکا و متحدانش قرار گرفته و به همین دلیل دولت چین همانند دولت مالزی برای در امان ماندن شهروندان ربوده شده‌اش نمی‌تواند رسما درباره سرنوشت هواپیما اطلاع‌رسانی کند. پیش از این هم «وطن امروز» در تحلیل‌های مرتبط با غیب شدن پرواز 370 MHسکوت مقامات پکن در این باره را مشکوک توصیف کرده بود. البته در این مورد انگشت اتهام متوجه شرکت بوئینگ است که امکان رصد موقعیت هواپیما را داشته اما در این مورد به مقامات مالزیایی و همچنین رسانه‌ها دروغ گفته است چرا که طبق معاهدات این شرکت با مشتریانش هنگام فروش هواپیما به آنها، بوئینگ به خاطر در اختیار داشتن سامانه ناوبری مخفی، نسبت به رصد هوایی محصولاتش متعهد شده است. به نوشته روزنامه «سکوفکسی کمسو مولیتس» پس از ربوده شدن هواپیما و اعلام اینکه مقصد نهایی هواپیماربایان پاکستان یا افغانستان خواهد بود، خلبان‌ها با چند پایگاه هوایی در اقیانوس هند تماس می‌گیرند تا امکان فرود و سوختگیری برایشان فراهم شود و به احتمال زیاد بوئینگ مالزیایی نخستین بار در یک پایگاه دریایی کوچک آمریکایی در جزیره بسیار کوچک «دیه‌گو گارسیا» فرود آمده است و پس از هماهنگی با مقامات نیروی هوایی پاکستان و ناتو آن را به مقصد قندهار ترک کرده است. «سازمان جهانی سلامت هوانوردی» متهم دیگر مخفی‌کاری درباره این هواپیماست چرا که هیچ خبری از پرواز 370 MH تا قلب افغانستان را تایید نکرده بود. همچنین مقامات تایلند، هند و پاکستان 21 مارس گذشته اعلام کرده بودند هواپیمای مالزی از آسمان کشورشان عبور نکرده است و رادارها عبور چنین هواپیمایی را ثبت نکرده‌اند. گفتنی است، 8 روز پس از غیب شدن هواپیمای خطوط هوایی مالزی روزنامه ایندیپندنت انگلیس از تماس مقامات اطلاعاتی مالزی با پاکستان درباره بازرسی از داده‌های راداری پایگاه‌های هوایی واقع در مناطق تحت کنترل طالبان خبر داده بود که در آن زمان تنها به عنوان یک فرض در نظر گرفته شد و در نهایت با اعلام رسمی خبر بی‌بازگشت بودن این پرواز توسط نجیب رزاق، نخست‌وزیر مالزی چنین احتمالی به فراموشی سپرده شد.
هزینه عملیات جست‌وجو
خبرگزاری رویترز نوشت: هزینه جست‌وجو برای یافتن هواپیمای مالزیایی طی یک ماه گذشته، 44 میلیون دلار بوده و این میزان تا پایان جست‌وجوها می‌تواند به صدها میلیون دلار برسد و این عملیات جست‌وجو را به پرهزینه‌ترین مورد در تاریخ هوانوردی تبدیل کند. این رقم 44 میلیون دلاری که مبنای آن برآورد خبرگزاری رویترز است، شامل هزینه‌هایی است که آمریکا، چین، استرالیا و ویتنام تامین کرده‌اند و 22 کشور دیگری که در عملیات جست‌وجو نقش داشته‌اند، هیچ هزینه‌ای پرداخت نکرده‌اند. بر اساس این گزارش، تاکنون استرالیا بیشترین بار هزینه‌ها را تحمل کرده چراکه این کشور هدایت عملیات جست‌وجو در سواحل غربی اقیانوس هند جنوبی را برعهده داشته است. وزارت دفاع استرالیا نیز اعلام کرد، هزینه مستقیم استفاده از یک کشتی هرروز بیش از ۵۰۰ هزار دلار است. وزارت دفاع ژاپن آمار دقیقی ارائه نکرده ولی به نظر می‌رسد هزینه مشارکت در این مأموریت به بیش از ۸/۸ میلیون دلار رسیده است. برخی کشورها مثل چین نیز تاکنون چندین فروند کشتی و هواپیما را برای این عملیات اختصاص داده‌اند. هزینه ۴۴ میلیون دلاری برای یافتن این هواپیما معادل پولی است که برای جست‌وجوی هواپیمای متعلق به شرکت ایرفرانس در سال ۲۰۰۹ میلادی هزینه شد.