باربد بهراد: فیلم را عقب می‌بریم و صحنه‌ها را مجددا می‌بینیم. الاتحاد با آرامش عجیب و بدون کریم بنزما به اصفهان آمد. بی‌هیچ مشکلی روز یکشنبه در ورزشگاه نقش جهان تمرین کرد اما ناگهان در فاصله ۳۰ دقیقه مانده به شروع بازی، نقشه اصلی‌اش را پیاده کرد. آنها پیش از دیدار و در روزهای قبل به راحتی این فرصت را داشتند تا همین بهانه را عنوان کنند اما ترجیح دادند در فاصله ۳۰ دقیقه مانده به بازی، برگ خود را رو کنند. مشخص بود قرار نیست به همین زودی کسی خواسته آنها را اجابت کند.
حتی ۲۴ ساعت هم نخواستند در اصفهان بمانند و قبل از اینکه ساعت ۱۰ شب شود، با جت خصوصی به عربستان برگشتند!
حالا فقط این کنفدراسیون فوتبال آسیاست که باید در این مورد رای نهایی را بدهد، اما کنار هم قرار دادن پازل‌ها حکایت از این دارد کنفدراسیونی که تحت لوای شیخ سلمان بحرینی اداره می‌شود، بعید است علیه سعودی‌ها رای صادر کند.
آنها شهید حاج‌قاسم سلیمانی، قهرمان ملی ایران را یک فرد سیاسی می‌دانند. شهیدی که 4 سال قبل در فرودگاه عراق توسط دولت آمریکا ترور شد.
این رفتار سعودی‌ها دست‌کم در حوزه سیاسی برای ما تازگی ندارد، فقط لازم است به خرداد ۱۴۰۲ بازگردید و وقایع حضور وزیر خارجه سعودی در تهران را مرور کنید. آنها یک بار دیگر نشان دادند حتی از عکس قهرمان ملی ایران هم هراس دارند. با توجه به از سر‌گیری مجدد روابط 2 کشور، آن روز دستگاه دیپلماسی ما با انعطاف و تغییر اتاق، سعی در مدیریت بحران داشت اما متاسفانه این بار در زمین ورزش، مسؤولان الاتحاد با حربه، وارد کارزار شدند تا اینچنین نبود بنزما را جبران کنند.
در اینکه رای AFC چیست، نمی‌خواهیم پیشداوری کنیم اما با توجه به نزدیکی عجیب شیخ سلمان و سعودی‌ها، خیلی بعید است دست‌کم ما برنده این بازی شویم.
شاید بهتر بود در این کارزار ما به کمپین کره‌جنوبی و ژاپن می‌پیوستیم. به نوشته گاردین، چند باشگاه این ۲ کشور شکایتی را علیه شیخ سلمان به فیفا برده‌اند. برای نخستین‌بار در فوتبال مدرن جهان، در تورنمنت مطرحی چون لیگ قهرمانان آسیا ۳ تیم سعودی با مالکیت مشترک(!) در حال رقابت هستند، یادمان نرود به همین بهانه ۲ سال قبل استقلال و پرسپولیس از آسیا حذف شدند! صندوق سرمایه‌گذاری عمومی که به اختصار به آن «PIF» می‌گویند، بالای ۷۵ درصد سهام ۴ باشگاه سعودی را خریده که از این ۴ باشگاه منهای الاهلی، ۳ تیم الهلال، الاتحاد و النصر در لیگ قهرمانان آسیا حضور دارند و قطعا در مراحل حذفی این ۳ تیم با یک مالک مشترک با یکدیگر دیدار خواهند کرد. شیخ سلمان که به واسطه وعده‌های مالی داده شده از سوی عربستان که به صورت اشتباه پارسال در ایمیلی عمومی شد، به سعودی‌ها باج بی‌مرز می‌دهد، اینک با خطر شکایت شرقی‌ها مواجه شده است.
پرسش اساسی اما این است: چرا فدراسیون فوتبال ایران و باشگاه‌های ما برخلاف سعودی‌ها که به هیچ وجه رفتار دوستانه‌ای را بعد از آشتی در زمینه ورزش از خود بروز ندادند، کماکان محتاطانه رفتار می‌کنند؟ به بهانه حضور یک تندیس از قهرمان ملی یک کشور، حاضر به حضور در زمین مسابقه نمی‌شوند و به‌راحتی با چراغ سبز کنفدراسیون فوتبال آسیا به کشورشان باز می‌گردند و عجیب‌تر اینکه از هواداران خود خواستند برای استقبال از تیمی که شهامت حضور در چمن را نداشت، در فرودگاه حاضر شوند!
خب! حالا توپ در زمین کنفدراسیون فوتبال آسیاست. اگر آنها نتیجه را ۳ بر صفر به سود الاتحاد اعلام کنند یا در ادامه میزبانی را به بهانه حضور تندیس شهید حاج‌قاسم سلیمانی در ورزشگاه نقش جهان از سپاهان بگیرند، پس زنده‌باد همان قهر ۷ ساله، درود به شرف بازی در زمین بی‌طرف.
مصالح سیاسی شاید ایجاب کند رابطه 2 کشور در سطح سیاسی عادی باقی بماند اما در حوزه ورزش ما باید دقیقا همانند خودشان رفتار کنیم. سعودی‌ها دست‌کم در حوزه ورزش، فعلا قصد دوستی ندارند و بهتر است ما همان مسیری را پیش بگیریم که حفظ عزت‌مان در گرو آن است. اگر کمیته مسابقات قصد 3 بر صفر کردن بازی به ضرر نماینده کشورمان را داشته باشد یا مجازات‌های دیگری را برای سپاهان در نظر بگیرد، آن وقت باید فدراسیون فوتبال ایران یک بار برای همیشه تکلیفش را با شیخ سلمان مشخص کند. دست‌کم در احکام احتمالی مشخص می‌شود او برخلاف گفته مهدی تاج، دوست استراتژیک ما نیست.
اگر حکمی علیه ما صادر شود باید سریعا به واسطه مالکیت مشترک ۳ تیم سعودی، شکایت تازه‌ای را علیه شیخ سلمان و کمیته مسابقات لیگ قهرمانان آسیا نزد فیفا یا دیگر نهادهای بالادستی ورزش ببریم تا نشان دهیم در این کارزار با هیچ کشور و فردی، عهد دوستی یک‌طرفه نبسته‌ایم.