رشید سعدلو: چقدر غم‌انگیز است وقتی هیچکس صدایت را نمی‌شنود، وقتی هیچکس به فریادت نمی‌رسد و همه به تو پشت می‌کنند. وقتی سایت رسمی فیفا و یوفا طوری از پیروزی فرانسه مقابل ایرلند می‌نویسند که انگار نه انگار تیری آنری توپ را با دست مقابل پای خود انداخت و بساط گلزنی ویلیام گالاس را فراهم کرد. دردناک‌تر این است که مهاجم فرانسوی برای این کار خود عذر بدتر از گناه آورده و بعدها می‌گوید: «بله، من از دستم استفاده کردم، اما این من نبودم که گل را صحیح اعلام کردم. من فقط بازی خودم را کردم و داور بود که گل را درست تشخیص داد». دقایقی بعد بازیکنان ایرلند درهم شکسته و با چشمانی اشک آلود زمین را ترک می‌کردند و«ریموند دومنک»، سرمربی تیم ملی فرانسه طوری دست روی شانه‌های «تیری آنری» انداخته بود که گویی به بازیکن شیاد خود افتخار می‌کند. البته حق هم دارد چرا که اگر تیم دومنک به جام‌جهانی نمی‌رفت تردیدی در برکناری او نبود. او پس از پیروزی تیمش برابر ایرلند (درمجموع 2بازی)گفت که اطمینان داشته تیمش به جام‌جهانی راه خواهد یافت و این مساله وضعیت را بیش از پیش وخیم کرد.
البته می‌توان از جنبه دیگری هم به این اتفاق نگاه کرد. به هرحال اگر بازیکنانی مانند«تیری آنری» نبودند که چنین حرکات ناجوانمردانه‌ای مرتکب شوند چه تفاوتی بین اسطوره‌های واقعی و بازیکنان معمولی وجود داشت؟
«رابی کین» کاپیتان تیم ملی ایرلند که پس از پایان بازی با فرانسه بشدت عصبانی و اندوهگین بود گفت: «فیفا و یوفا به خواسته خود رسیدند. لابد الان پلاتینی در حال ارسال پیامک به بلاتر است و هردوی آنها از اینکه موفق شدند فرانسه را به جام جهانی بفرستند خوشحال هستند. داور باید حداقل از روی واکنش‌های بازیکنان ما هم که شده می‌فهمید اتفاقی رخ داده است».
«جووانی تراپاتونی»، سرمربی ایتالیایی تیم ملی فوتبال ایرلند که در جام جهانی 2002 کره و ژاپن هم به اندازه کافی از ناداوری لطمه خورده بود، نمی‌دانست پس از پایان بازی برابر فرانسه به خبرنگاران چه بگوید. او به همین اشاره بسنده کرد که همه همواره از بازی جوانمردانه دم می‌زنند، اما در عمل خبری از بازی جوانمردانه نیست.
در واقع، حرکت آنری ثابت کرد در نهایت این بازیکنان حقه باز هستند که پیروز می‌شوند.
«فابیو کاناوارو»، مدافع ایتالیایی یوونتوس ضمن ابراز همدردی با هموطن خود «تراپاتونی» گفت: «پس از به ثمر رسیدن گل فرانسه، آنری باید آنقدر شرف داشت که خوشحالی نمی‌کرد. شاید بهتر بود او آرام می‌ایستاد».
«کاناوارو» همچنین گفت: «فرانسوی‌ها خوش اقبال بودند چرا که حریف آنها برخوردی کاملاً ورزشی با این مساله داشت. در غیر این صورت، ایرلندی‌ها می‌توانستند به نشانه اعتراض بازی را نیمه تمام بگذارند».
همه اینها به مساله وجدان مربوط می‌شود. وجدانی که گاهی بیدار کردن آن دشوارترین کار دنیا می‌شود. البته شاید اگر هر بازیکن دیگری هم بود به خطای خود اعتراف نمی‌کرد. گاهی از ترس اینکه دیگران درباره ما چه خواهند گفت از انجام یک کار درست امتناع می‌ورزیم.
«روبرت پیرس» هافبک فرانسوی ویارئال که سال‌ها در آرسنال هم‌تیمی آنری بود هم درباره این حرکت او گفت: «آنری یک حقه‌باز نیست، اما من نمی‌توانم راهیابی تیم خود به جام جهانی را به این شکل جشن بگیرم. چگونه می‌توان از به‌دست آوردن این پیروزی خوشحال بود؟»
پیرس خاطرنشان کرد: «من اعتقاد دارم این خطای آنری هرکجا که برود مانند سایه او را دنبال خواهد کرد».
به نظر می‌رسد تصویب قوانین در فیفا همواره باید یک قربانی داشته باشد و گویی این بار قربانی قانون استفاده فیفا از تصاویر ویدئویی ایرلندی‌ها هستند. درست همانطوری که چندی پیش باشگاه چلسی قربانی جریمه دزدیدن استعدادهای جوان شد.
فیفا همواره شعار بازی جوانمردانه را سر می‌دهد، اما به نظر می‌رسد بی عدالتی که همه ما از آن بیزار هستیم حتی در ورزش هم رخنه کرده و سناریوی عدم حضور ایرلند در جام جهانی 2010 سناریویی از پیش نوشته شده است. هرچه باشد حضور فرانسه در جام جهانی از نظر مالی به مراتب سود بیشتری برای فیفا به همراه دارد و سران فیفا هرگز تیمی همچون ایرلند که برای چهارمین حضور خود در جام جهانی تلاش می‌کرد را به خروس‌های آبی ترجیح نمی‌دهند. «تونی کاسارینو»، نویسنده روزنامه تایمز در مقایسه‌ای جالب می‌نویسد: «کدام جرم سنگین‌تر است؟ استفاده از داروهای نیروزا که به فرض عملکرد آنری را 2 تا 3 درصد بهبود می‌بخشند یا یک خطای دست واقعی که سرنوشت یک بازی حساس را رقم می‌زند؟ هردوی آنها به قداست بازی لطمه می‌زنند. فوتبال برای آنهایی که از دارو استفاده می‌کنند جریمه‌های سنگین درنظر می‌گیرد، اما در اصل از گناه بازیکنان حقه‌باز و تمارض کننده می‌گذرد». نیکولا سارکوزی، رئیس‌جمهور فرانسه هم ضمن عذرخواهی از ایرلندی‌ها تاکید کرده بازی مجددی بین تیم ملی کشورش و ایرلند برگزار نخواهد شد.
لحظه‌ای که آنری حیثیت فوتبال را خدشه‌دار کرد
گاهي از وجدان هم خبری نیست !
رشید سعدلو: چقدر غم‌انگیز است وقتی هیچکس صدایت را نمی‌شنود، وقتی هیچکس به فریادت نمی‌رسد و همه به تو پشت می‌کنند. وقتی سایت رسمی فیفا و یوفا طوری از پیروزی فرانسه مقابل ایرلند می‌نویسند که انگار نه انگار تیری آنری توپ را با دست مقابل پای خود انداخت و بساط گلزنی ویلیام گالاس را فراهم کرد. دردناک‌تر این است که مهاجم فرانسوی برای این کار خود عذر بدتر از گناه آورده و بعدها می‌گوید: «بله، من از دستم استفاده کردم، اما این من نبودم که گل را صحیح اعلام کردم. من فقط بازی خودم را کردم و داور بود که گل را درست تشخیص داد». دقایقی بعد بازیکنان ایرلند درهم شکسته و با چشمانی اشک آلود زمین را ترک می‌کردند و«ریموند دومنک»، سرمربی تیم ملی فرانسه طوری دست روی شانه‌های «تیری آنری» انداخته بود که گویی به بازیکن شیاد خود افتخار می‌کند. البته حق هم دارد چرا که اگر تیم دومنک به جام‌جهانی نمی‌رفت تردیدی در برکناری او نبود. او پس از پیروزی تیمش برابر ایرلند (درمجموع 2بازی)گفت که اطمینان داشته تیمش به جام‌جهانی راه خواهد یافت و این مساله وضعیت را بیش از پیش وخیم کرد.
البته می‌توان از جنبه دیگری هم به این اتفاق نگاه کرد. به هرحال اگر بازیکنانی مانند«تیری آنری» نبودند که چنین حرکات ناجوانمردانه‌ای مرتکب شوند چه تفاوتی بین اسطوره‌های واقعی و بازیکنان معمولی وجود داشت؟
«رابی کین» کاپیتان تیم ملی ایرلند که پس از پایان بازی با فرانسه بشدت عصبانی و اندوهگین بود گفت: «فیفا و یوفا به خواسته خود رسیدند. لابد الان پلاتینی در حال ارسال پیامک به بلاتر است و هردوی آنها از اینکه موفق شدند فرانسه را به جام جهانی بفرستند خوشحال هستند. داور باید حداقل از روی واکنش‌های بازیکنان ما هم که شده می‌فهمید اتفاقی رخ داده است».
«جووانی تراپاتونی»، سرمربی ایتالیایی تیم ملی فوتبال ایرلند که در جام جهانی 2002 کره و ژاپن هم به اندازه کافی از ناداوری لطمه خورده بود، نمی‌دانست پس از پایان بازی برابر فرانسه به خبرنگاران چه بگوید. او به همین اشاره بسنده کرد که همه همواره از بازی جوانمردانه دم می‌زنند، اما در عمل خبری از بازی جوانمردانه نیست.
در واقع، حرکت آنری ثابت کرد در نهایت این بازیکنان حقه باز هستند که پیروز می‌شوند.
«فابیو کاناوارو»، مدافع ایتالیایی یوونتوس ضمن ابراز همدردی با هموطن خود «تراپاتونی» گفت: «پس از به ثمر رسیدن گل فرانسه، آنری باید آنقدر شرف داشت که خوشحالی نمی‌کرد. شاید بهتر بود او آرام می‌ایستاد».
«کاناوارو» همچنین گفت: «فرانسوی‌ها خوش اقبال بودند چرا که حریف آنها برخوردی کاملاً ورزشی با این مساله داشت. در غیر این صورت، ایرلندی‌ها می‌توانستند به نشانه اعتراض بازی را نیمه تمام بگذارند».
همه اینها به مساله وجدان مربوط می‌شود. وجدانی که گاهی بیدار کردن آن دشوارترین کار دنیا می‌شود. البته شاید اگر هر بازیکن دیگری هم بود به خطای خود اعتراف نمی‌کرد. گاهی از ترس اینکه دیگران درباره ما چه خواهند گفت از انجام یک کار درست امتناع می‌ورزیم.
«روبرت پیرس» هافبک فرانسوی ویارئال که سال‌ها در آرسنال هم‌تیمی آنری بود هم درباره این حرکت او گفت: «آنری یک حقه‌باز نیست، اما من نمی‌توانم راهیابی تیم خود به جام جهانی را به این شکل جشن بگیرم. چگونه می‌توان از به‌دست آوردن این پیروزی خوشحال بود؟»
پیرس خاطرنشان کرد: «من اعتقاد دارم این خطای آنری هرکجا که برود مانند سایه او را دنبال خواهد کرد».
به نظر می‌رسد تصویب قوانین در فیفا همواره باید یک قربانی داشته باشد و گویی این بار قربانی قانون استفاده فیفا از تصاویر ویدئویی ایرلندی‌ها هستند. درست همانطوری که چندی پیش باشگاه چلسی قربانی جریمه دزدیدن استعدادهای جوان شد.
فیفا همواره شعار بازی جوانمردانه را سر می‌دهد، اما به نظر می‌رسد بی عدالتی که همه ما از آن بیزار هستیم حتی در ورزش هم رخنه کرده و سناریوی عدم حضور ایرلند در جام جهانی 2010 سناریویی از پیش نوشته شده است. هرچه باشد حضور فرانسه در جام جهانی از نظر مالی به مراتب سود بیشتری برای فیفا به همراه دارد و سران فیفا هرگز تیمی همچون ایرلند که برای چهارمین حضور خود در جام جهانی تلاش می‌کرد را به خروس‌های آبی ترجیح نمی‌دهند. «تونی کاسارینو»، نویسنده روزنامه تایمز در مقایسه‌ای جالب می‌نویسد: «کدام جرم سنگین‌تر است؟ استفاده از داروهای نیروزا که به فرض عملکرد آنری را 2 تا 3 درصد بهبود می‌بخشند یا یک خطای دست واقعی که سرنوشت یک بازی حساس را رقم می‌زند؟ هردوی آنها به قداست بازی لطمه می‌زنند. فوتبال برای آنهایی که از دارو استفاده می‌کنند جریمه‌های سنگین درنظر می‌گیرد، اما در اصل از گناه بازیکنان حقه‌باز و تمارض کننده می‌گذرد». نیکولا سارکوزی، رئیس‌جمهور فرانسه هم ضمن عذرخواهی از ایرلندی‌ها تاکید کرده بازی مجددی بین تیم ملی کشورش و ایرلند برگزار نخواهد شد.
ارسال نظر
پربیننده