پس از شكست يك بر صفر
و ناكامي در صعود به جام جهاني فوتبال
مصر سفيرش را از الجزاير فراخواند!
دست تقدیر و گذشت زمان بار دیگر نشان داد که ساکنان سرزمین پارس از چه فرهنگ و منش والایی برخوردارند. تاریخ بار دیگر بزرگواری مردمان ایران را به تماشا نشست. رفتار ساکنان سرزمین اهرام ثلاثه و دولتیان حاشیه نیل نشانگر رفتار خوب و جوانمردانه پارسیان بود. برای گفته خود دلیل بسیار محکمی داریم. تنها کافی است حذف ایران از رقابت‌های جام جهانی 2002 کره و ژاپن را در آن بازی تراژیک برابر بحرین در منامه و رخدادهای پس از آن را با آنچه مصریان در یک هفته اخیر از خود نشان داده‌اند، مقایسه کرد. ما آن زمان تیم‌مان را به دست «چیرو» سپرده بودیم، در منامه 3 بر یک ناجوانمردانه باختیم و دست آخر هم پرچم عربستان سعودی در دست بازیکنان تیم ملی فوتبال بحرین (!) سوهان روح
تک‌تک فوتبالدوستان ایرانی شد. تا آنجا که پس از آن مسابقه هربار نام بحرین را می‌شنویم، آن صحنه را به یاد می‌آوریم و نه این واقعیت تاریخی را که جزیره نشین کوچک حاشیه جنوبی خلیج تا ابد فارس روزگاری بخشی از سرزمین خودمان بوده است. فدراسیون وقت فوتبال درباره یکی از بازیکنان تیم حریف مشکوک بود و می‌گفت او 2 اخطاره بوده و نباید برابر تیم ملی ایران بازی می‌کرد. ایران به شکلی قانونی به فیفا اعتراض کرد. هرچند فرجام خواهی ایران فایده‌ای نداشت و در نهایت در پلی آف به ایرلند جنوبی باختیم و اشک‌های یحیی گل‌محمدی، بازیکن آن زمان خط دفاع تیم ملی مرهمی برای فوتبالدوستان ایران شد. چه اینکه او و دوستانش 4 سال بعد با برد همان بحرین در ورزشگاه آزادی با جوانمردی همراه با پرچم 3 رنگ ایران راهی جام جهانی 2006 آلمان شدند. این مزد صبر ایرانیان بود. مزد خوش سیرتی آنها. امیر حاج‌‌رضایی در همان روزگار در 90 رو‌به‌روی عادل فردوسی پور نشست و در حالی که بسیاری منتظر بودند تا نتیجه فرجام‌خواهی ایران در فیفا مشخص شود، گفت: خوشحالم که تیم ملی ایران با این اعتراض و شیوه به جام جهانی نمی‌رود. این به دور از مرام و منش ما ایرانیان است...
... و اما مصر
نیل‌نشین‌ها برای حفظ امیدشان به راهیابی به جام جهانی 2010 باید الجزایر را 2 بر صفر می‌بردند تا همه چیز به دیدار پلی آف با همین حریف کشیده شود. مصر از سنگ پرانی هولیگان‌هایش در قاهره و ایجاد جنگ روانی شدید پیش از شروع مسابقه بهره برد تا الجزایر را که در حمله هواداران افراطی و سنگ اندازی مصری‌ها 2 بازیکن مجروح را نیز به عنوان تلفات آن هم پیش از شروع مسابقه داشت، شکست دهد. همه چیز به دیدار پلی‌آف در خارطوم پایتخت سودان کشیده شد. سرنوشت رای به پیروزی یک بر صفر الجزایر و صعود این تیم به جام جهانی 2010 داد. این بازی هم در پایان با آشوب و درگیری تماشاگران 2طرف همراه بود. این اما همه ماجرا نبود. پای سیاستمداران هم به وسط کشیده شد. مصر مدعی شد، به شهروندانش در الجزایر حمله شده و شیشه‌های خانه‌های آنها شکسته شده است. آنها باخت را تاب نیاوردند و سفیرشان را از الجزیره فراخواندند. عضویت‌شان را هم در اتحادیه فدراسیون‌های فوتبال کشورهای شمال آفریقا به حالت تعلیق درآوردند. حمله به سفارت الجزایر در مصر نیز بخش دیگری از واکنش مصری‌ها بود. رسانه‌های مصری از مجروح شدن 21 تماشاگر این کشور در پایان بازی چهارشنبه در خارطوم گزارش دادند. در پاریس هم پلیس فرانسه 63 نفر را به دلیل آشوب در خیابان الیزه در ارتباط با همین دیدار دستگیر کرد.
ما کجا و آنها کجا... گویی همجواران سرزمین فراعنه با نرفتن به جام جهانی به آخر دنیا رسیده‌اند. اینجاست که بخوبی پی‌می‌بریم که چرا نام و آوازه مشاهیرمان را به یغما می‌برند تا برای خود اعتبار و پیشینه فراهم کنند. آیا این همان فوتبال است که باید در آن بازی جوانمردانه را رعایت کرد. آیا بازی جوانمردانه همین است. به فوتبالمان می‌بالیم. با همه کاستی‌هایش.
عدالت رعایت شد
بوغرا که از صعود تیمش به جام جهانی بسیار خوشحال است گفت که مصری‌ها باید دهانشان را ببندند. مجید بوغرا، مدافع تیم گلاسکو رنجرز، نمی‌تواند شادی‌اش را از پیروزی مقابل مصر و صعود به جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی پنهان کند. الجزایری‌ها چند روز قبل در قاهره با دریافت یک گل دیرهنگام مجبور به حضور در بازی پلی آف شدند. بوغرا در مصاحبه با خبرنگاران گفت:«من خیلی خوشحالم زیرا عدالت اجرا شد. ما بازی کردیم، پیروز شدیم و اکنون می‌توانم به مصری‌ها بگویم که دهانشان را ببندند. در مقابل مصر، فوتبال بازی کردن دشوار است. ما بسیار انتظارکشیدیم و سرانجام ضربه نهایی را وارد کردیم. موقعیت‌های گل زیادی خلق نشد اما ما از موقعیت‌مان استفاده کردیم و مصری‌ها نه». الجزایری‌ها از سال 1986 به بعد در جام جهانی حضور نداشتند. آنها در آن رقابت‌ها در مرحله گروهی حذف شدند.
یادداشت
پس از شكست يك بر صفر
و ناكامي در صعود به جام جهاني فوتبال
مصر سفيرش را از الجزاير فراخواند!
دست تقدیر و گذشت زمان بار دیگر نشان داد که ساکنان سرزمین پارس از چه فرهنگ و منش والایی برخوردارند. تاریخ بار دیگر بزرگواری مردمان ایران را به تماشا نشست. رفتار ساکنان سرزمین اهرام ثلاثه و دولتیان حاشیه نیل نشانگر رفتار خوب و جوانمردانه پارسیان بود. برای گفته خود دلیل بسیار محکمی داریم. تنها کافی است حذف ایران از رقابت‌های جام جهانی 2002 کره و ژاپن را در آن بازی تراژیک برابر بحرین در منامه و رخدادهای پس از آن را با آنچه مصریان در یک هفته اخیر از خود نشان داده‌اند، مقایسه کرد. ما آن زمان تیم‌مان را به دست «چیرو» سپرده بودیم، در منامه 3 بر یک ناجوانمردانه باختیم و دست آخر هم پرچم عربستان سعودی در دست بازیکنان تیم ملی فوتبال بحرین (!) سوهان روح
تک‌تک فوتبالدوستان ایرانی شد. تا آنجا که پس از آن مسابقه هربار نام بحرین را می‌شنویم، آن صحنه را به یاد می‌آوریم و نه این واقعیت تاریخی را که جزیره نشین کوچک حاشیه جنوبی خلیج تا ابد فارس روزگاری بخشی از سرزمین خودمان بوده است. فدراسیون وقت فوتبال درباره یکی از بازیکنان تیم حریف مشکوک بود و می‌گفت او 2 اخطاره بوده و نباید برابر تیم ملی ایران بازی می‌کرد. ایران به شکلی قانونی به فیفا اعتراض کرد. هرچند فرجام خواهی ایران فایده‌ای نداشت و در نهایت در پلی آف به ایرلند جنوبی باختیم و اشک‌های یحیی گل‌محمدی، بازیکن آن زمان خط دفاع تیم ملی مرهمی برای فوتبالدوستان ایران شد. چه اینکه او و دوستانش 4 سال بعد با برد همان بحرین در ورزشگاه آزادی با جوانمردی همراه با پرچم 3 رنگ ایران راهی جام جهانی 2006 آلمان شدند. این مزد صبر ایرانیان بود. مزد خوش سیرتی آنها. امیر حاج‌‌رضایی در همان روزگار در 90 رو‌به‌روی عادل فردوسی پور نشست و در حالی که بسیاری منتظر بودند تا نتیجه فرجام‌خواهی ایران در فیفا مشخص شود، گفت: خوشحالم که تیم ملی ایران با این اعتراض و شیوه به جام جهانی نمی‌رود. این به دور از مرام و منش ما ایرانیان است...
... و اما مصر
نیل‌نشین‌ها برای حفظ امیدشان به راهیابی به جام جهانی 2010 باید الجزایر را 2 بر صفر می‌بردند تا همه چیز به دیدار پلی آف با همین حریف کشیده شود. مصر از سنگ پرانی هولیگان‌هایش در قاهره و ایجاد جنگ روانی شدید پیش از شروع مسابقه بهره برد تا الجزایر را که در حمله هواداران افراطی و سنگ اندازی مصری‌ها 2 بازیکن مجروح را نیز به عنوان تلفات آن هم پیش از شروع مسابقه داشت، شکست دهد. همه چیز به دیدار پلی‌آف در خارطوم پایتخت سودان کشیده شد. سرنوشت رای به پیروزی یک بر صفر الجزایر و صعود این تیم به جام جهانی 2010 داد. این بازی هم در پایان با آشوب و درگیری تماشاگران 2طرف همراه بود. این اما همه ماجرا نبود. پای سیاستمداران هم به وسط کشیده شد. مصر مدعی شد، به شهروندانش در الجزایر حمله شده و شیشه‌های خانه‌های آنها شکسته شده است. آنها باخت را تاب نیاوردند و سفیرشان را از الجزیره فراخواندند. عضویت‌شان را هم در اتحادیه فدراسیون‌های فوتبال کشورهای شمال آفریقا به حالت تعلیق درآوردند. حمله به سفارت الجزایر در مصر نیز بخش دیگری از واکنش مصری‌ها بود. رسانه‌های مصری از مجروح شدن 21 تماشاگر این کشور در پایان بازی چهارشنبه در خارطوم گزارش دادند. در پاریس هم پلیس فرانسه 63 نفر را به دلیل آشوب در خیابان الیزه در ارتباط با همین دیدار دستگیر کرد.
ما کجا و آنها کجا... گویی همجواران سرزمین فراعنه با نرفتن به جام جهانی به آخر دنیا رسیده‌اند. اینجاست که بخوبی پی‌می‌بریم که چرا نام و آوازه مشاهیرمان را به یغما می‌برند تا برای خود اعتبار و پیشینه فراهم کنند. آیا این همان فوتبال است که باید در آن بازی جوانمردانه را رعایت کرد. آیا بازی جوانمردانه همین است. به فوتبالمان می‌بالیم. با همه کاستی‌هایش.
عدالت رعایت شد
بوغرا که از صعود تیمش به جام جهانی بسیار خوشحال است گفت که مصری‌ها باید دهانشان را ببندند. مجید بوغرا، مدافع تیم گلاسکو رنجرز، نمی‌تواند شادی‌اش را از پیروزی مقابل مصر و صعود به جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی پنهان کند. الجزایری‌ها چند روز قبل در قاهره با دریافت یک گل دیرهنگام مجبور به حضور در بازی پلی آف شدند. بوغرا در مصاحبه با خبرنگاران گفت:«من خیلی خوشحالم زیرا عدالت اجرا شد. ما بازی کردیم، پیروز شدیم و اکنون می‌توانم به مصری‌ها بگویم که دهانشان را ببندند. در مقابل مصر، فوتبال بازی کردن دشوار است. ما بسیار انتظارکشیدیم و سرانجام ضربه نهایی را وارد کردیم. موقعیت‌های گل زیادی خلق نشد اما ما از موقعیت‌مان استفاده کردیم و مصری‌ها نه». الجزایری‌ها از سال 1986 به بعد در جام جهانی حضور نداشتند. آنها در آن رقابت‌ها در مرحله گروهی حذف شدند.
ارسال نظر
پربیننده