صفا صهري: کریشنا و تریشنا، دوقلوهای بهم چسبیده بنگلادشی پس از3 روز از کما بیرون آمدند. این 2 دختر 2 ساله که از ناحیه سر به یکدیگر چسبیده بودند روز 17 نوامبر یعنی حدود 6 روز پیش طی یک عمل جراحی طاقت‌فرسا به مدت بیش از 30 ساعت در بیمارستان کودکان سلطنتی ملبورن از یکدیگر جدا شده بودند. در حالی که پزشکان احتمال زنده ماندن یا مرگ این 2 کودک را مساوی می‌دانستند به هوش آمدن تریشنا در روز گذشته پس از 3 روز شادی‌های زیادی را به وجود آورد. کریشنا نیز که در شرایط پزشکی سخت‌تری قرار داشت سرانجام به کندی به هوش آمد و در اوایل ساعات پایانی دیروز در شرایط بهتری قرار گرفت. هم اکنون هر 2 کودک بخوبی نفس می‌کشند و چشمانشان را باز کرده‌اند. این 2 کودک که به علت شرایط خاص برای نگهداری‌شان توسط یتیم‌خانه‌ای در بنگلادش به استرالیا منتقل شده بودند، هنگامی که یک ماهه بودند تحت حمایت خانم مولیک قرار گرفتند. خانم مولیک که دوست دارد سرپرستی این کودکان را به عهده بگیرد، در گفت‌وگو با روزنامه هرالد سان گفت: خداوند را بخاطر بهبود سریع آنها شکر می‌کنم و منتظر روزی هستم که آنها مرا مادر صدا بزنند. آنها بخشی از وجود من هستند و می‌خواهم در شرایط بهتری آنها را در استرالیا بزرگ کنم و شاهد این باشم که روزی افراد احترام برانگیزی بشوند. سلام دوباره دوقلوهای بنگلادشی به زندگی
صفا صهري: کریشنا و تریشنا، دوقلوهای بهم چسبیده بنگلادشی پس از3 روز از کما بیرون آمدند. این 2 دختر 2 ساله که از ناحیه سر به یکدیگر چسبیده بودند روز 17 نوامبر یعنی حدود 6 روز پیش طی یک عمل جراحی طاقت‌فرسا به مدت بیش از 30 ساعت در بیمارستان کودکان سلطنتی ملبورن از یکدیگر جدا شده بودند. در حالی که پزشکان احتمال زنده ماندن یا مرگ این 2 کودک را مساوی می‌دانستند به هوش آمدن تریشنا در روز گذشته پس از 3 روز شادی‌های زیادی را به وجود آورد. کریشنا نیز که در شرایط پزشکی سخت‌تری قرار داشت سرانجام به کندی به هوش آمد و در اوایل ساعات پایانی دیروز در شرایط بهتری قرار گرفت. هم اکنون هر 2 کودک بخوبی نفس می‌کشند و چشمانشان را باز کرده‌اند. این 2 کودک که به علت شرایط خاص برای نگهداری‌شان توسط یتیم‌خانه‌ای در بنگلادش به استرالیا منتقل شده بودند، هنگامی که یک ماهه بودند تحت حمایت خانم مولیک قرار گرفتند. خانم مولیک که دوست دارد سرپرستی این کودکان را به عهده بگیرد، در گفت‌وگو با روزنامه هرالد سان گفت: خداوند را بخاطر بهبود سریع آنها شکر می‌کنم و منتظر روزی هستم که آنها مرا مادر صدا بزنند. آنها بخشی از وجود من هستند و می‌خواهم در شرایط بهتری آنها را در استرالیا بزرگ کنم و شاهد این باشم که روزی افراد احترام برانگیزی بشوند. ارسال نظر
پربیننده