پس از گذشت 14 ماه
فعالیت برخورددهنده بزرگ هادرون از سر گرفته شد
آزمایش اصلی برخورددهنده هادرون پس از 14 ماه تاخیر و پایان قطعی تعمیرات اختلالات به وجود آمده از سر گرفته شد. به گزارش خبرگزاری مهر، مهندسان در سرن 2 پرتو ثابت را در 2 جهت مخالف تونل 27 متری برخورددهنده بزرگ هادرون که در زیر مرز فرانسه و سوییس قرار گرفته است، تاباندند و به این شکل فعالیت این آزمایشگاه بزرگ که بیش از یک ماه دانشمندان و فیزیکدانان را در انتظار گذاشته بود، از سر گرفته شد. تیم هدایت این پروژه طی هفته جاری تلاش خود را خواهند کرد تا سطح انرژی این برخورددهنده 10 میلیارد دلاری را به بیشترین حد ممکن برسانند. دانشمندان انتظار دارند فعال‌سازی مجدد بزرگ‌ترین آزمایشگاه فیزیکی جهان بتواند بخش‌هایی پنهان از جهان هستی را برای آنها آشکار کند. ده‌ها آهنربای ابررسانای عظیم که وظیفه شتاب‌دهی به پرتوها و ذرات پروتونی را تا سرعت نور به عهده دارند، پس از بروز اختلالی که در سپتامبر گذشته موجب از کار افتادن برخورددهنده شد، جایگزین شدند تا برای شبیه‌سازی آنچه پس از انفجار بزرگ در جهان رخ داده است، آماده شود. نخستین پرتوهای پروتونی برای فعال‌سازی مجدد این دستگاه عظیم عصر روز جمعه وارد تونل 27 کیلومتری برخورددهنده بزرگ هادرون شده و لحظه‌ای را که بسیاری از دانشمندان بیش از یک سال در انتظار آن بودند، رقم زد. شعاع‌های تابیده شده طولی بیش از یک متر دارند که هر‌یک از بیش از میلیاردها پروتون تشکیل شده‌اند اما در صورتی که آنها به حال خود گذاشته شوند، همه پروتون‌ها متفرق خواهند شد، به همین دلیل از مغناطیس‌ها و انرژی الکتریکی برای هدایت و کنترل پروتون‌ها استفاده می‌شود. فعال‌سازی برخورددهنده بزرگ هادرون تا قبل از صبح روز شنبه امری دور از ذهن به شمار می‌رفت که به گفته جیمز گیلیز، سخنگوی سرن، این امر زودتر از انتظار رخ داده و همه چیز بخوبی از سر گرفته شد. به گفته وی در صورتی که همه چیز درست و بر اساس برنامه پیش رود، انتظار می‌رود طی هفته جاری هادرون به انرژی 2/1 تریلیون الکترون‌ولت دست پیدا کند. تنها شتاب‌دهنده‌ای که تاکنون توانسته به چنین سطح انرژی دست پیدا کند، رقیب هادرون، شتاب دهنده Tevatron در شیکاگو بوده است. با این حال تیم هدایت پروژه قصد دارند انرژی حرکت چرخشی پرتوها را در سطح پایینی حفظ کنند و تمرکز خود را روی نخستین برخورد پرتوها در این ماشین قرار دهند.
استیو میر، مدیر شتاب‌دهنده‌های هادرون می‌گوید از برخورددهنده بزرگ هادرون نسبت به سال گذشته درک بسیار بیشتری به وجود آمده است و تجربیاتی که حین تعمیرات به دست آمده اطلاعات باارزشی از این دستگاه عظیم در اختیار ما قرار داده است. طی فرآیند تعمیر این دستگاه، 14 آهنربای 4 قطبی و 39 آهنربای 2 قطبی جایگزین، بیش از 200 اتصال الکتریکی تعمیر شده و بیش از 4 کیلومتر از لوله‌های پرتوها پاکسازی شدند. سیستم فعال‌سازی مجدد جدیدی در برخی از آهنرباها نصب شده و صدها خروجی هلیوم در اطراف ماشین قرار گرفتند و در عین حال بیش از هزاران ردیاب جدید به سیستم اخطار پیش از موقع این برخورددهنده افزوده شد. هادرون دارای حدود
یکهزار و 200 آهنربای ابررساناست که در طول تونل طویل این آزمایشگاه قرار گرفته و وظیفه هدایت پرتوها را در 2 جهت متقابل با سرعتی تقریبا برابر سرعت نور به عهده دارد. در بخشی از این تونل 2 پرتو با انرژی بسیار بالا با یکدیگر برخورد کرده و بقایای به جا مانده از این برخورد توسط ردیاب‌هایی که در طول تونل قرار گرفته‌اند به ثبت خواهند رسید تا کشفیات جدیدی در علم فیزیک از دل این اطلاعات به دست آید.
بر اساس گزارش بی‌بی‌سی، این دومین‌باری است که پرتوهای پروتون به منظور آزمایش برخورد پرتوها به داخل تونل پرتاب می‌شوند؛ بار قبل این آزمایش در 10 سپتامبر 2008 به دلیل اختلال در یکی از اتصالات الکتریکی متوقف شد و سرن در پی آن هزینه‌ای برابر 24 میلیون پوند را برای تعمیرات اختلالات به وجود آمده صرف کرد.
آیا ما در مرکز جهان هستیم؟
باور غلط: ما در مرکز جهان هستیم.
باور درست: هر بار که ما خودمان را در موقعیت مهمی در جهان فرض کرده‌ایم به خطا رفته‌ایم.
چون همه کهکشان‌ها در هر جهتی در حال دور شدن از ما هستند، در نگاه اول چنین به نظر می‌رسد که ما در مرکز جهان قرار داریم. تمدن‌های قدیمی تصور می‌کردند که زمین مرکز جهان است و خورشید و دیگر ستارگان به دور زمین می‌گردند. بعداً در قرون 16 و 17 میلادی کوپرنیک و کپلر نشان دادند که زمین و همه سیارات خورشید را دور می‌زنند، بنابر این برای مدتی خورشید به عنوان مرکز جهان مورد توجه قرار گرفت. تحقیقات بعدی به ما نشان داد که خورشید تنها یک ستاره در کهکشان ما است و 30 هزار سال نوری از مرکز کهکشان فاصله دارد. تا سال 1920 میلادی (1298 شمسی) بسیاری از ستاره‌شناسان کهکشان ما را به عنوان مهم‌ترین جسم در جهان به حساب می‌آوردند تا اینکه نشان داده شد که میلیون‌ها کهکشان دیگر که بعضی از آنها بزرگ‌تر و نورانی‌تر از کهکشان ما هستند در فضا وجود دارد. درست است که ما همه کهکشان‌ها را در حال دور شدن از خودمان می‌بینیم اما اگر روی هر کدام از کهکشان‌ها باشیم، باز هم این موضوع صادق است، یعنی روی هر کهکشانی که باشیم مشاهده می‌کنیم که همه کهکشان‌ها از کهکشان ما در حال دور شدن هستند. این به دلیل آن است که هر کهکشانی در حال دور شدن از کهکشان دیگر است و هیچ کهکشانی نمی‌تواند ثابت باشد. به سادگی نمی‌توانیم بگوییم مرکز جهان کجاست یا اینکه اصلاً مرکزی وجود دارد یا نه؟ آنچه می‌توانیم بگوییم این است که دلیلی وجود ندارد فکر کنیم ما در مرکز جهان هستیم. خبر
پس از گذشت 14 ماه
فعالیت برخورددهنده بزرگ هادرون از سر گرفته شد
آزمایش اصلی برخورددهنده هادرون پس از 14 ماه تاخیر و پایان قطعی تعمیرات اختلالات به وجود آمده از سر گرفته شد. به گزارش خبرگزاری مهر، مهندسان در سرن 2 پرتو ثابت را در 2 جهت مخالف تونل 27 متری برخورددهنده بزرگ هادرون که در زیر مرز فرانسه و سوییس قرار گرفته است، تاباندند و به این شکل فعالیت این آزمایشگاه بزرگ که بیش از یک ماه دانشمندان و فیزیکدانان را در انتظار گذاشته بود، از سر گرفته شد. تیم هدایت این پروژه طی هفته جاری تلاش خود را خواهند کرد تا سطح انرژی این برخورددهنده 10 میلیارد دلاری را به بیشترین حد ممکن برسانند. دانشمندان انتظار دارند فعال‌سازی مجدد بزرگ‌ترین آزمایشگاه فیزیکی جهان بتواند بخش‌هایی پنهان از جهان هستی را برای آنها آشکار کند. ده‌ها آهنربای ابررسانای عظیم که وظیفه شتاب‌دهی به پرتوها و ذرات پروتونی را تا سرعت نور به عهده دارند، پس از بروز اختلالی که در سپتامبر گذشته موجب از کار افتادن برخورددهنده شد، جایگزین شدند تا برای شبیه‌سازی آنچه پس از انفجار بزرگ در جهان رخ داده است، آماده شود. نخستین پرتوهای پروتونی برای فعال‌سازی مجدد این دستگاه عظیم عصر روز جمعه وارد تونل 27 کیلومتری برخورددهنده بزرگ هادرون شده و لحظه‌ای را که بسیاری از دانشمندان بیش از یک سال در انتظار آن بودند، رقم زد. شعاع‌های تابیده شده طولی بیش از یک متر دارند که هر‌یک از بیش از میلیاردها پروتون تشکیل شده‌اند اما در صورتی که آنها به حال خود گذاشته شوند، همه پروتون‌ها متفرق خواهند شد، به همین دلیل از مغناطیس‌ها و انرژی الکتریکی برای هدایت و کنترل پروتون‌ها استفاده می‌شود. فعال‌سازی برخورددهنده بزرگ هادرون تا قبل از صبح روز شنبه امری دور از ذهن به شمار می‌رفت که به گفته جیمز گیلیز، سخنگوی سرن، این امر زودتر از انتظار رخ داده و همه چیز بخوبی از سر گرفته شد. به گفته وی در صورتی که همه چیز درست و بر اساس برنامه پیش رود، انتظار می‌رود طی هفته جاری هادرون به انرژی 2/1 تریلیون الکترون‌ولت دست پیدا کند. تنها شتاب‌دهنده‌ای که تاکنون توانسته به چنین سطح انرژی دست پیدا کند، رقیب هادرون، شتاب دهنده Tevatron در شیکاگو بوده است. با این حال تیم هدایت پروژه قصد دارند انرژی حرکت چرخشی پرتوها را در سطح پایینی حفظ کنند و تمرکز خود را روی نخستین برخورد پرتوها در این ماشین قرار دهند.
استیو میر، مدیر شتاب‌دهنده‌های هادرون می‌گوید از برخورددهنده بزرگ هادرون نسبت به سال گذشته درک بسیار بیشتری به وجود آمده است و تجربیاتی که حین تعمیرات به دست آمده اطلاعات باارزشی از این دستگاه عظیم در اختیار ما قرار داده است. طی فرآیند تعمیر این دستگاه، 14 آهنربای 4 قطبی و 39 آهنربای 2 قطبی جایگزین، بیش از 200 اتصال الکتریکی تعمیر شده و بیش از 4 کیلومتر از لوله‌های پرتوها پاکسازی شدند. سیستم فعال‌سازی مجدد جدیدی در برخی از آهنرباها نصب شده و صدها خروجی هلیوم در اطراف ماشین قرار گرفتند و در عین حال بیش از هزاران ردیاب جدید به سیستم اخطار پیش از موقع این برخورددهنده افزوده شد. هادرون دارای حدود
یکهزار و 200 آهنربای ابررساناست که در طول تونل طویل این آزمایشگاه قرار گرفته و وظیفه هدایت پرتوها را در 2 جهت متقابل با سرعتی تقریبا برابر سرعت نور به عهده دارد. در بخشی از این تونل 2 پرتو با انرژی بسیار بالا با یکدیگر برخورد کرده و بقایای به جا مانده از این برخورد توسط ردیاب‌هایی که در طول تونل قرار گرفته‌اند به ثبت خواهند رسید تا کشفیات جدیدی در علم فیزیک از دل این اطلاعات به دست آید.
بر اساس گزارش بی‌بی‌سی، این دومین‌باری است که پرتوهای پروتون به منظور آزمایش برخورد پرتوها به داخل تونل پرتاب می‌شوند؛ بار قبل این آزمایش در 10 سپتامبر 2008 به دلیل اختلال در یکی از اتصالات الکتریکی متوقف شد و سرن در پی آن هزینه‌ای برابر 24 میلیون پوند را برای تعمیرات اختلالات به وجود آمده صرف کرد.
آیا ما در مرکز جهان هستیم؟
باور غلط: ما در مرکز جهان هستیم.
باور درست: هر بار که ما خودمان را در موقعیت مهمی در جهان فرض کرده‌ایم به خطا رفته‌ایم.
چون همه کهکشان‌ها در هر جهتی در حال دور شدن از ما هستند، در نگاه اول چنین به نظر می‌رسد که ما در مرکز جهان قرار داریم. تمدن‌های قدیمی تصور می‌کردند که زمین مرکز جهان است و خورشید و دیگر ستارگان به دور زمین می‌گردند. بعداً در قرون 16 و 17 میلادی کوپرنیک و کپلر نشان دادند که زمین و همه سیارات خورشید را دور می‌زنند، بنابر این برای مدتی خورشید به عنوان مرکز جهان مورد توجه قرار گرفت. تحقیقات بعدی به ما نشان داد که خورشید تنها یک ستاره در کهکشان ما است و 30 هزار سال نوری از مرکز کهکشان فاصله دارد. تا سال 1920 میلادی (1298 شمسی) بسیاری از ستاره‌شناسان کهکشان ما را به عنوان مهم‌ترین جسم در جهان به حساب می‌آوردند تا اینکه نشان داده شد که میلیون‌ها کهکشان دیگر که بعضی از آنها بزرگ‌تر و نورانی‌تر از کهکشان ما هستند در فضا وجود دارد. درست است که ما همه کهکشان‌ها را در حال دور شدن از خودمان می‌بینیم اما اگر روی هر کدام از کهکشان‌ها باشیم، باز هم این موضوع صادق است، یعنی روی هر کهکشانی که باشیم مشاهده می‌کنیم که همه کهکشان‌ها از کهکشان ما در حال دور شدن هستند. این به دلیل آن است که هر کهکشانی در حال دور شدن از کهکشان دیگر است و هیچ کهکشانی نمی‌تواند ثابت باشد. به سادگی نمی‌توانیم بگوییم مرکز جهان کجاست یا اینکه اصلاً مرکزی وجود دارد یا نه؟ آنچه می‌توانیم بگوییم این است که دلیلی وجود ندارد فکر کنیم ما در مرکز جهان هستیم. ارسال نظر
پربیننده