کیف انگلیسی در دستان فرانسوی (2)
دستی که از آستین پلاتینی درآمد
2 ماه پیش یادداشتی به‌عنوان«کیف انگلیسی در دستان فرانسوی» نوشتم که در آن از روابط مرموز و استفهام آمیز نیروهای فرانسوی در فوتبال اروپا سخن گفته شد. در اندیشه نوشتن بخش دوم آن مقاله بودم که اتفاقی جالب موجب شد بی‌درنگ قسمت دوم را بنویسم.
نکاتی باریک‌تر از مو وجود دارد. روزی که بارون فرانسوی«پیر دوکوبرتن» پیشنهاد برگزاری بازی‌های المپیک مدرن را در سال 1890 و پس از جنگ بزرگ فرانسه و امپراتوری پروس داد، شاید هیچکس فکر نمی‌کرد استعمار قدیمی فرانسه برای ورزش نیز دندان‌های خود را تیز کرده است. بازی‌های ورزشی بویژه تورنمنت‌های بزرگ جهانی مانند بازی‌های المپیک و جام جهانی فوتبال محل نشان دادن قدرت و پیشبرد سیاست‌های کشورهاست و اگر کشور یا لابی‌هایی بتوانند بر این جشنواره‌های بزرگ ورزشی کنترل پیدا کنند، از لحاظ سیاسی و نیز از نظر سودهای کلان اقتصادی از دیگر رقبا پیش خواهند افتاد. چنین است که گاه با اتفاقات عجیب و مرموز در مسابقات ورزشی بویژه فوتبال روبه‌رو می‌شویم و نکته جالب‌تر اینکه در جای جای این حوادث ردپای فرانسویان دیده می‌شود. مثلا میشل پلاتینی ریاست یوفا را به عهده دارد، ژاک روژه بلژيكي ریاست کمیته جهانی المپیک را به عهده دارد و سپ بلاتر رئیس فیفا سوییسی است و در بخش فرانسوی‌نشین کشور سوییس به دنیا آمده و زبان مادری‌اش فرانسوی است. آیا این ارتباطات کاملا تصادفی است؟! آیا اشتباهات سهوی (!) یا عمدی که مستقیما نتیجه بازی‌ها را تغییر می‌دهد هیچ هدف خاصی را دنبال نمی‌کند؟! آیا در اتفاقاتی که می‌افتد ردپای فرانسویان دیده نمی‌شود؟! باتمام احترامی که برای تمدن، ادبیات و هنر فرانسه قائل هستم، اما در بعد ورزشی کاملا به ایشان مشکوکم، بویژه در فوتبال که می‌خواهند هرطور شده با قدرت‌های بزرگ فوتبال مانند اسپانیا و کشورهای آمریکای جنوبی رقابت کنند. البته به نظر می‌رسد این رقابت از شکل جوانمردانه خارج شده است.
دست شیطان
تا کی هندبال را دست خدا بنامیم؟! مگر می‌توان تقلب و ناجوانمردی را به خدا نسبت داد؟! این دست شیطان است. بی‌شک هیچ‌کدام از فوتبالدوستان برد کثیف را جزئی از بازی جوانمردانه نمی‌دانند. دیه‌گو مارادونا یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال است اما حرکت غیراخلاقی‌اش در بازی با انگلستان در جام جهانی 1986 و توپی که بادست وارد دروازه انگلیس کرد، متقلبانه‌ترین حرکت ورزشی تاریخ فوتبال است. چرا عده‌ای از مردم برای پیروز شدن به هر زشتی و ناپسندی تن می‌دهند؟ چرا عده‌ای اینگونه حرکات را تشویق کرده و از آن با عنوان هنر بازیکن یا دست خدا و... یاد می‌کنند؟! چرا کسی حرکت ارزشی رابی فاولر، مهاجم لیورپول را به یاد نمی‌آورد که به‌دلیل خطای پنالتی که روی او رخ نداده بود با یادآوری اشتباه داور به وی، پنالتی گرفته شده را عمدا به خارج زد. یا چرا کسی از کاپیتان تیم ملی دانمارک یاد نمی‌کند که در بازی دوستانه با ایران پنالتی که به اشتباه از سوی داور گرفته شد را به بیرون زد تا به ناحق گلی نزده باشد. آیا این حرکات جوانمردانه نیست؟ آیا نباید این رفتارهای زیبا را به خدا نسبت داد؟ تاکی هواداران فوتبال باید به نام اشتباه داوری شاهد پایمال شدن حق تیم‌های محبوب خود باشند؟ آیا زمان آن نرسیده که فیفا همان‌گونه که مربیان و بازیکنان معترض به داوری‌ها را نقره داغ می‌کند حتی اگر حق با آنان باشد (!)با تنبیه سنگین داوران، تیم‌ها و بازیکنان متقلب و نیز تکرار بازی‌های مشکوک به این ناداوری اهریمنی پایان دهد؟ یا اینکه دست شیطان در تمام این مسائل دخیل است و هرروز از آستین یکی بیرون می‌آید!
آخرین باری که دست شیطان را دیدیم در بازی انتخابی جام جهانی بین فرانسه و ایرلند جنوبی بود که تیری آنری کاپیتان فرانسویان با دست توپ را کنترل کرد و پاس گل گالاس را مهیا کرد. اشک ایرلندی‌ها و هر فوتبالدوست با حق و حقیقتی که بازی را دید درآمد. واقعا قابل درک نیست که چرا باید تمام زحمات یک گروه و بزرگ‌تر از آن یک ملت یا هواداران یک باشگاه در لحظه‌ای با تقلب یا اشتباه یک نفر (داور) از بین برود.«این عین ظلم است». و من در عجبم که چگونه دست شیطان معمولا آستینی فرانسوی دارد؟!
تراپ: بیایید اوضاع را تغییر دهیم
جووانی ترپاتونی، سرمربی تیم ملی ایرلند درباره حرکت سرنوشت‌ساز تیری آنری صراحتا اعلام کرد که به جای سرزنش آنری، باید ساختار فوتبال را مورد انتقاد قرار داد. این مربی کهنه‌کار گفت: این آنری نیست که باید بگوید: «هی! نگا کن، توپ خورد به دستم!» ممکن است که یک داور اشتباه کند؛ همان طور که بازیکن یا مربی اشتباه می‌کند. اما وقتی شما یک مسؤولیت بزرگ دارید، باید با این شرایط مقابله کنید. ما معمولا درباره بازی جوانمردانه صحبت می‌کنیم اما اکنون ما نمی‌توانیم به فرزندانمان در مدرسه بگوییم که فوتبال یک ورزش قانونمند است. تراپ ترجیح می‌دهد به انجام بازی تکراری دلخوش نباشد و در عوض به آینده فکر کند. وقتی داوری یک اشتباه انجام می‌دهد، بازی برای من تمام شده است. من به فیفا خواهم رفت و درباره چیزهایی که فکر می‌کنم، توصیه‌هایی به آنها خواهم کرد. فوتبال 90 دقیقه است و بعد هم می‌توان ضربات پنالتی را زد، چرا که نه؟ یادداشت
کیف انگلیسی در دستان فرانسوی (2)
دستی که از آستین پلاتینی درآمد
2 ماه پیش یادداشتی به‌عنوان«کیف انگلیسی در دستان فرانسوی» نوشتم که در آن از روابط مرموز و استفهام آمیز نیروهای فرانسوی در فوتبال اروپا سخن گفته شد. در اندیشه نوشتن بخش دوم آن مقاله بودم که اتفاقی جالب موجب شد بی‌درنگ قسمت دوم را بنویسم.
نکاتی باریک‌تر از مو وجود دارد. روزی که بارون فرانسوی«پیر دوکوبرتن» پیشنهاد برگزاری بازی‌های المپیک مدرن را در سال 1890 و پس از جنگ بزرگ فرانسه و امپراتوری پروس داد، شاید هیچکس فکر نمی‌کرد استعمار قدیمی فرانسه برای ورزش نیز دندان‌های خود را تیز کرده است. بازی‌های ورزشی بویژه تورنمنت‌های بزرگ جهانی مانند بازی‌های المپیک و جام جهانی فوتبال محل نشان دادن قدرت و پیشبرد سیاست‌های کشورهاست و اگر کشور یا لابی‌هایی بتوانند بر این جشنواره‌های بزرگ ورزشی کنترل پیدا کنند، از لحاظ سیاسی و نیز از نظر سودهای کلان اقتصادی از دیگر رقبا پیش خواهند افتاد. چنین است که گاه با اتفاقات عجیب و مرموز در مسابقات ورزشی بویژه فوتبال روبه‌رو می‌شویم و نکته جالب‌تر اینکه در جای جای این حوادث ردپای فرانسویان دیده می‌شود. مثلا میشل پلاتینی ریاست یوفا را به عهده دارد، ژاک روژه بلژيكي ریاست کمیته جهانی المپیک را به عهده دارد و سپ بلاتر رئیس فیفا سوییسی است و در بخش فرانسوی‌نشین کشور سوییس به دنیا آمده و زبان مادری‌اش فرانسوی است. آیا این ارتباطات کاملا تصادفی است؟! آیا اشتباهات سهوی (!) یا عمدی که مستقیما نتیجه بازی‌ها را تغییر می‌دهد هیچ هدف خاصی را دنبال نمی‌کند؟! آیا در اتفاقاتی که می‌افتد ردپای فرانسویان دیده نمی‌شود؟! باتمام احترامی که برای تمدن، ادبیات و هنر فرانسه قائل هستم، اما در بعد ورزشی کاملا به ایشان مشکوکم، بویژه در فوتبال که می‌خواهند هرطور شده با قدرت‌های بزرگ فوتبال مانند اسپانیا و کشورهای آمریکای جنوبی رقابت کنند. البته به نظر می‌رسد این رقابت از شکل جوانمردانه خارج شده است.
دست شیطان
تا کی هندبال را دست خدا بنامیم؟! مگر می‌توان تقلب و ناجوانمردی را به خدا نسبت داد؟! این دست شیطان است. بی‌شک هیچ‌کدام از فوتبالدوستان برد کثیف را جزئی از بازی جوانمردانه نمی‌دانند. دیه‌گو مارادونا یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال است اما حرکت غیراخلاقی‌اش در بازی با انگلستان در جام جهانی 1986 و توپی که بادست وارد دروازه انگلیس کرد، متقلبانه‌ترین حرکت ورزشی تاریخ فوتبال است. چرا عده‌ای از مردم برای پیروز شدن به هر زشتی و ناپسندی تن می‌دهند؟ چرا عده‌ای اینگونه حرکات را تشویق کرده و از آن با عنوان هنر بازیکن یا دست خدا و... یاد می‌کنند؟! چرا کسی حرکت ارزشی رابی فاولر، مهاجم لیورپول را به یاد نمی‌آورد که به‌دلیل خطای پنالتی که روی او رخ نداده بود با یادآوری اشتباه داور به وی، پنالتی گرفته شده را عمدا به خارج زد. یا چرا کسی از کاپیتان تیم ملی دانمارک یاد نمی‌کند که در بازی دوستانه با ایران پنالتی که به اشتباه از سوی داور گرفته شد را به بیرون زد تا به ناحق گلی نزده باشد. آیا این حرکات جوانمردانه نیست؟ آیا نباید این رفتارهای زیبا را به خدا نسبت داد؟ تاکی هواداران فوتبال باید به نام اشتباه داوری شاهد پایمال شدن حق تیم‌های محبوب خود باشند؟ آیا زمان آن نرسیده که فیفا همان‌گونه که مربیان و بازیکنان معترض به داوری‌ها را نقره داغ می‌کند حتی اگر حق با آنان باشد (!)با تنبیه سنگین داوران، تیم‌ها و بازیکنان متقلب و نیز تکرار بازی‌های مشکوک به این ناداوری اهریمنی پایان دهد؟ یا اینکه دست شیطان در تمام این مسائل دخیل است و هرروز از آستین یکی بیرون می‌آید!
آخرین باری که دست شیطان را دیدیم در بازی انتخابی جام جهانی بین فرانسه و ایرلند جنوبی بود که تیری آنری کاپیتان فرانسویان با دست توپ را کنترل کرد و پاس گل گالاس را مهیا کرد. اشک ایرلندی‌ها و هر فوتبالدوست با حق و حقیقتی که بازی را دید درآمد. واقعا قابل درک نیست که چرا باید تمام زحمات یک گروه و بزرگ‌تر از آن یک ملت یا هواداران یک باشگاه در لحظه‌ای با تقلب یا اشتباه یک نفر (داور) از بین برود.«این عین ظلم است». و من در عجبم که چگونه دست شیطان معمولا آستینی فرانسوی دارد؟!
تراپ: بیایید اوضاع را تغییر دهیم
جووانی ترپاتونی، سرمربی تیم ملی ایرلند درباره حرکت سرنوشت‌ساز تیری آنری صراحتا اعلام کرد که به جای سرزنش آنری، باید ساختار فوتبال را مورد انتقاد قرار داد. این مربی کهنه‌کار گفت: این آنری نیست که باید بگوید: «هی! نگا کن، توپ خورد به دستم!» ممکن است که یک داور اشتباه کند؛ همان طور که بازیکن یا مربی اشتباه می‌کند. اما وقتی شما یک مسؤولیت بزرگ دارید، باید با این شرایط مقابله کنید. ما معمولا درباره بازی جوانمردانه صحبت می‌کنیم اما اکنون ما نمی‌توانیم به فرزندانمان در مدرسه بگوییم که فوتبال یک ورزش قانونمند است. تراپ ترجیح می‌دهد به انجام بازی تکراری دلخوش نباشد و در عوض به آینده فکر کند. وقتی داوری یک اشتباه انجام می‌دهد، بازی برای من تمام شده است. من به فیفا خواهم رفت و درباره چیزهایی که فکر می‌کنم، توصیه‌هایی به آنها خواهم کرد. فوتبال 90 دقیقه است و بعد هم می‌توان ضربات پنالتی را زد، چرا که نه؟ ارسال نظر
پربیننده