فیروز زنوزی‌جلالی: جناب آقای قالیباف! سلام. فکر کردم می‌شود این دست از نامه‌ها را با توجه به انبوه مسائل و کاستی‌ها، به بیش از 10نامه هم رساند و نوشت و نوشت از بسیار ناگفته‌ها و دیدم بیش از این، اصلح نیست. چون اگر دید معقولی وجود داشته باشد، همین هم به‌عنوان مشت نمونه خروار کفایت می‌کند، پس دیگر اطناب مخل چرا؟ که اگر قرار به گفتن معضلات باشد و آگاهی شما از چند و چون کار و رسیدگی احتمالی، حتم همین نوشته‌ها هم کفایت می‌کند و اگر قرار نباشد، باقی هم مصداق همان آب در هاون کوفتن است و بس! قبول ندارید؟ حداقل انتظار این است برای لحظاتی هم که شده خودتان را جای یک اهل قلم بگذارید تا اصل قضیه برایتان شفاف‌تر شود. فکر کنید شما بعد از گذشت ده‌ها سال تدریس و ساختن با بسیار کم و کاستی‌ها به دفتر سرپرست جدید فرهنگسرای مثلا هنر می‌روید تا درباره ترم اخیر کلاستان و مشکلات اعضا پیشنهادی بدهید. میروند و می‌آیند و خبر می‌دهند ایشان کار دارند. بعد از پایان کلاس می‌روید. می‌گویند ایشان گرفتارند، گفتند فردا تماس بگیرید. فردا تماس می‌گیرید. می‌گویند ایشان جلسه دارند تلفنتان را داریم، بعدا با شما تماس می‌گیریم. منتظر می‌مانید. یک روز، 2 روز و باز هم خبری نمی‌شود. روز چهارم تماس می‌گیرید، می‌گویند تا ساعت 4 ایشان گرفتارند! ساعت 5 تماس می‌گیرید، می‌گویند ایشان میهمان دارند بعدا تماس می‌گیرند. تا 3 روز بعد هم منتظر می‌مانید و باز خبری نمی‌شود. خودتان می‌روید فرهنگسرا. می‌گویید فقط برای 5 دقیقه می‌خواهید ایشان را ببینید، میروند و می‌آیند و می‌گویند الان دارند به اسناد رسیدگی می‌کنند! بروید عصر خودشان تماس می‌گیرند. می‌روید خانه و آن عصر که هیچ، تا 3 روز بعدش هم باز خبری نمی‌شود! دیگر حیرت می‌کنید و می‌مانید که یعنی چه؟ با این احوال تا 3-2 روز دیگر هم منتظر می‌مانید و باز و باز تماس و باز و باز کماکان بهانه کار و کار و جلسه و جلسه و باز و باز قول تماس‌های بعدی و بعدی که هیچ خبری هم نمی‌شود! به خودتان می‌گویید این دیگر عین توهین است! و حتم یک جای کار عیب دارد و الا چرا این مسؤول تازه از گرد راه رسیده حتی حاضر نیست حرف استاد کلاسش را بشنود و بیش از 15 روز است که او را سر می‌دواند در حالی که 2 هفته از شروع کلاس‌ها و ترم جدید هم گذشته و خودش هم می‌داند که اعضای کلاس چقدر در بین این کش و واکش‌ها سرگردانند و مرتب تماس می‌گیرند که تکلیف ما چیست؟ با این همه باز پررویی می‌کنید و برای سومین بار می‌روید فرهنگسرا و تقاضای ملاقات می‌کنید. به شما خبر می‌دهند تا 3-2 ساعت جلسه دارند! ظهر می‌شود، عصر می‌شود، پیغام می‌دهند بروید! همان‌جا می‌نشینید و می‌گویید تا شب هم شده می‌نشینم تا قضایا روشن شود. جلسه آقا ولی انگار تمامی ندارد که ندارد! حالا منشی و کارمندان دفتر هم که شما را می‌شناسند، دارند دم گوشی با هم هی پچ‌پچ می‌کنند و بدجور می‌خندند. حس توهین‌آمیز بدی دارید و تازه می‌فهمید خیر! با این اوصاف یا باید با این آقا درگیر شوید یا مساله را به مقامی بالاتر بنویسید. به خودتان می‌گویید چرا درگیر شوم، نامه‌ای به ریاست سازمان فرهنگی - هنري شهرداری می‌نویسم، بالاخره این سازمان سرپرستی دارد یا نه؟ نامه را محرمانه می‌نویسید و همه چیز را شرح می‌دهید. 2 روز بعد معاون سازمان با شما تماس می‌گیرد و می‌گوید: ما شما را نمی‌خواهیم از دست بدهیم. 8 صبح فلان روز بیایید تا با هم صبحانه‌ای بخوریم و قضیه را حل و فصل کنیم. خوشحال، روز مورد نظر می‌روید. یک ساعت و نیم منتظر می‌مانید. خبر می‌دهند: ایشان کار دارند بروید بعد به شما خبر می‌دهیم! می‌روید. این بعد، تا 3 روز طول می‌کشد و باز خبری نمی‌شود. هفته بعد چند بار تماس می‌گیرید که صبحانه هم نمی‌خواهیم، چه شد این قرار؟ یا می‌گویند ایشان کار دارند یا بیمارند یا جلسه دارند! شیطان را لعنت می‌کنید. ناگاه خبر می‌شوید کس دیگری دارد جای شما در کلاستان تدریس می‌کند! و جز این، این بار برخلاف همیشه فقط نصف حق‌الزحمه‌تان را هم به حسابتان ریخته‌اند! گزارش محرمانه دیگری برای ریاست سازمان می‌نویسید. آن مقام حراست باز شما را می‌بیند و قول پیگیری می‌دهد. چند روز بعد تماس می‌گیرید، باز خبری نمی‌شود. حالا دیگر از مقام حراست هم خبری نیست! حیرت می‌کنید که خدایا این دیگر چه سازمانی است؟ بلی جناب آقای قالیباف! و چنین شد که ناچار به نوشتن نامه‌ها شدم. اینها را نوشتم تا کل ماجرا را بدانید که چطور و چرا کار به اینجاها کشید. کاش همان‌طور که برای گرفتن حق شهروندان و جلوگیری از تبعیض شماره تلفنی برای شکایات مردم در سطح شهر اعلام کرده‌اید، شماره تلفنی هم برای این دست از نابسامانی‌های فرهنگی- هنری قرار می‌دادید تا آنهایی که باید، احساس تعهد و پاسخگویی کنند و این را هم بدانید که اگر مسؤولان سازمان فرهنگی- هنری شهرداری بعد از این همه انتظار لااقل به 2 گزارش محرمانه پاسخ معقولی می‌دادند و این‌طور نابراه رفتار نمی‌کردند، مطمئنا هرگز کار به اینجاها نمی‌کشید! چخوف می‌گوید:«زمانی ما بهتر خواهیم شد که بدانیم اکنون چگونه است». نمی‌دانم چقدر بدرستی این حرف به‌عنوان یک مسؤول اعتقاد دارید. واقعا مشتاقم بدانم با این اوصاف غم‌انگیز دیگر چه باید کرد و نظر نهایی شما به‌عنوان کسی که در اینجا و آنجا مدام مدعی حمایت از اهل قلم و عرصه فرهنگ و هنر هستید، در این میان چیست؟
ختم کلام- همین و والسلام
چند مرقومه سرگشاده برای شهردار تهران
سومین و آخرین نامه
فیروز زنوزی‌جلالی: جناب آقای قالیباف! سلام. فکر کردم می‌شود این دست از نامه‌ها را با توجه به انبوه مسائل و کاستی‌ها، به بیش از 10نامه هم رساند و نوشت و نوشت از بسیار ناگفته‌ها و دیدم بیش از این، اصلح نیست. چون اگر دید معقولی وجود داشته باشد، همین هم به‌عنوان مشت نمونه خروار کفایت می‌کند، پس دیگر اطناب مخل چرا؟ که اگر قرار به گفتن معضلات باشد و آگاهی شما از چند و چون کار و رسیدگی احتمالی، حتم همین نوشته‌ها هم کفایت می‌کند و اگر قرار نباشد، باقی هم مصداق همان آب در هاون کوفتن است و بس! قبول ندارید؟ حداقل انتظار این است برای لحظاتی هم که شده خودتان را جای یک اهل قلم بگذارید تا اصل قضیه برایتان شفاف‌تر شود. فکر کنید شما بعد از گذشت ده‌ها سال تدریس و ساختن با بسیار کم و کاستی‌ها به دفتر سرپرست جدید فرهنگسرای مثلا هنر می‌روید تا درباره ترم اخیر کلاستان و مشکلات اعضا پیشنهادی بدهید. میروند و می‌آیند و خبر می‌دهند ایشان کار دارند. بعد از پایان کلاس می‌روید. می‌گویند ایشان گرفتارند، گفتند فردا تماس بگیرید. فردا تماس می‌گیرید. می‌گویند ایشان جلسه دارند تلفنتان را داریم، بعدا با شما تماس می‌گیریم. منتظر می‌مانید. یک روز، 2 روز و باز هم خبری نمی‌شود. روز چهارم تماس می‌گیرید، می‌گویند تا ساعت 4 ایشان گرفتارند! ساعت 5 تماس می‌گیرید، می‌گویند ایشان میهمان دارند بعدا تماس می‌گیرند. تا 3 روز بعد هم منتظر می‌مانید و باز خبری نمی‌شود. خودتان می‌روید فرهنگسرا. می‌گویید فقط برای 5 دقیقه می‌خواهید ایشان را ببینید، میروند و می‌آیند و می‌گویند الان دارند به اسناد رسیدگی می‌کنند! بروید عصر خودشان تماس می‌گیرند. می‌روید خانه و آن عصر که هیچ، تا 3 روز بعدش هم باز خبری نمی‌شود! دیگر حیرت می‌کنید و می‌مانید که یعنی چه؟ با این احوال تا 3-2 روز دیگر هم منتظر می‌مانید و باز و باز تماس و باز و باز کماکان بهانه کار و کار و جلسه و جلسه و باز و باز قول تماس‌های بعدی و بعدی که هیچ خبری هم نمی‌شود! به خودتان می‌گویید این دیگر عین توهین است! و حتم یک جای کار عیب دارد و الا چرا این مسؤول تازه از گرد راه رسیده حتی حاضر نیست حرف استاد کلاسش را بشنود و بیش از 15 روز است که او را سر می‌دواند در حالی که 2 هفته از شروع کلاس‌ها و ترم جدید هم گذشته و خودش هم می‌داند که اعضای کلاس چقدر در بین این کش و واکش‌ها سرگردانند و مرتب تماس می‌گیرند که تکلیف ما چیست؟ با این همه باز پررویی می‌کنید و برای سومین بار می‌روید فرهنگسرا و تقاضای ملاقات می‌کنید. به شما خبر می‌دهند تا 3-2 ساعت جلسه دارند! ظهر می‌شود، عصر می‌شود، پیغام می‌دهند بروید! همان‌جا می‌نشینید و می‌گویید تا شب هم شده می‌نشینم تا قضایا روشن شود. جلسه آقا ولی انگار تمامی ندارد که ندارد! حالا منشی و کارمندان دفتر هم که شما را می‌شناسند، دارند دم گوشی با هم هی پچ‌پچ می‌کنند و بدجور می‌خندند. حس توهین‌آمیز بدی دارید و تازه می‌فهمید خیر! با این اوصاف یا باید با این آقا درگیر شوید یا مساله را به مقامی بالاتر بنویسید. به خودتان می‌گویید چرا درگیر شوم، نامه‌ای به ریاست سازمان فرهنگی - هنري شهرداری می‌نویسم، بالاخره این سازمان سرپرستی دارد یا نه؟ نامه را محرمانه می‌نویسید و همه چیز را شرح می‌دهید. 2 روز بعد معاون سازمان با شما تماس می‌گیرد و می‌گوید: ما شما را نمی‌خواهیم از دست بدهیم. 8 صبح فلان روز بیایید تا با هم صبحانه‌ای بخوریم و قضیه را حل و فصل کنیم. خوشحال، روز مورد نظر می‌روید. یک ساعت و نیم منتظر می‌مانید. خبر می‌دهند: ایشان کار دارند بروید بعد به شما خبر می‌دهیم! می‌روید. این بعد، تا 3 روز طول می‌کشد و باز خبری نمی‌شود. هفته بعد چند بار تماس می‌گیرید که صبحانه هم نمی‌خواهیم، چه شد این قرار؟ یا می‌گویند ایشان کار دارند یا بیمارند یا جلسه دارند! شیطان را لعنت می‌کنید. ناگاه خبر می‌شوید کس دیگری دارد جای شما در کلاستان تدریس می‌کند! و جز این، این بار برخلاف همیشه فقط نصف حق‌الزحمه‌تان را هم به حسابتان ریخته‌اند! گزارش محرمانه دیگری برای ریاست سازمان می‌نویسید. آن مقام حراست باز شما را می‌بیند و قول پیگیری می‌دهد. چند روز بعد تماس می‌گیرید، باز خبری نمی‌شود. حالا دیگر از مقام حراست هم خبری نیست! حیرت می‌کنید که خدایا این دیگر چه سازمانی است؟ بلی جناب آقای قالیباف! و چنین شد که ناچار به نوشتن نامه‌ها شدم. اینها را نوشتم تا کل ماجرا را بدانید که چطور و چرا کار به اینجاها کشید. کاش همان‌طور که برای گرفتن حق شهروندان و جلوگیری از تبعیض شماره تلفنی برای شکایات مردم در سطح شهر اعلام کرده‌اید، شماره تلفنی هم برای این دست از نابسامانی‌های فرهنگی- هنری قرار می‌دادید تا آنهایی که باید، احساس تعهد و پاسخگویی کنند و این را هم بدانید که اگر مسؤولان سازمان فرهنگی- هنری شهرداری بعد از این همه انتظار لااقل به 2 گزارش محرمانه پاسخ معقولی می‌دادند و این‌طور نابراه رفتار نمی‌کردند، مطمئنا هرگز کار به اینجاها نمی‌کشید! چخوف می‌گوید:«زمانی ما بهتر خواهیم شد که بدانیم اکنون چگونه است». نمی‌دانم چقدر بدرستی این حرف به‌عنوان یک مسؤول اعتقاد دارید. واقعا مشتاقم بدانم با این اوصاف غم‌انگیز دیگر چه باید کرد و نظر نهایی شما به‌عنوان کسی که در اینجا و آنجا مدام مدعی حمایت از اهل قلم و عرصه فرهنگ و هنر هستید، در این میان چیست؟
ختم کلام- همین و والسلام
ارسال نظر
پربیننده