زیاد اهل روزنامه خواندن نیستی، اخبار هم که در حوصله‌ات نیست، در شبکه‌های ماهواره‌ای هم که می‌بینی، دنبال چیزهای دیگری! به قول قدیمی‌ها، دنیا را آب ببرد مهم نیست فقط تو را خواب ببرد کافی است. حالت گرفته، چون چند شبی است که میهمانی نرفته‌ای، میهمانی نگرفته‌ای، بچه‌هایت یک عطسه هم نکرده‌اند، بستگان، شکر خدا همه خوب خوبند. بالای سرت یک پروانه می‌چرخد، دست خودت نیست، دنبالش راه می‌افتی، حواست نیست که از خانه زدی بیرون، مرز کشورت را هم رد کردی، چشم‌هات از حدقه می‌زند بیرون، ویرانی، کشتار، مجروح، خون، بمب و تیراندازی، پیر و جوان، زن و مرد، بزرگ و کودک، مثل برگ ریخته‌اند وسط خیابان! یکی می‌زند پشت کتفت، روی پاشنه گردن، سرت می‌چرخد.
- مواظب باش، اینها رحم ندارند. کودکی که صورتش کاملا سوخته، جلوی پایت افتاده روی آسفالت، چند نفر را کفن‌پیچ کرده‌اند و جلوی چشمات می‌گذارند در آمبولانس. آن بچه را می‌بینی، داشت مشق‌هاش را می‌نوشت که سقف ریخت روی سرش. آن زن، نگاه کن، آره، نگاه کن، همان زن که دیگر نفس نمی‌کشد، تازه سفره انداخته بود که شوهرش شام بخورد. سر می‌چرخانی، مرد بزرگی با حسرت و اندوه شعر می‌خواند و تو حدس می‌زنی که سعدی شاعر است.
بنی‌آدم اعضای یک پیکرند/ که در آفرینش ز یک گوهرند...
حالا نگاه کن به این سمت، انگار با تو حرف می‌زنند.
- کمکم کن، به خدا بی‌گناهیم، چقدر شبیه خواهر کوچک توست.
- مامان، بابا، من می‌ترسم، تو رو خدا بیاین، یک لحظه گیج و منگ می‌شوی، که نه، نه، این نمی‌تونه بچه من باشه، ولی چقدر شباهت داره!
تیر چراغ برق بالای سرت، درست می‌افتد جلوی پایت، جیغ می‌زنی، به خود می‌آیی چند لحظه می‌لرزی، اما روی مبل خانه‌ات دراز کشیده‌ای.
- آه، چه خواب وحشتناکی!
برای فرار از تنهایی و ترس تلویزیون را روشن می‌کنی. صدای تاثیرگذار و محزون مرحوم ایرج بسطامی را می‌شنوی.
- من مانده‌ام تنهای تنها، من مانده‌ام تنها، میان سیل غم‌ها...
اشک در چشمانت حلقه می‌زند، یاد فرزندان و برادران و خواهران و اقوامت چنگ می‌اندازد بر گلویت. چشم می‌گردانی، نیمای شاعر را گوشه اتاقت می‌بینی که فریاد می‌زند:
آی آدم‌ها! که بر ساحل نشسته، شاد و خندانید
یک نفر در آب دارد می‌سپارد جان / می‌سپارد جان...
و تو برای همیشه از خواب بیدار شده‌ای! یک کوچه آن‌طرف‌تر
زیاد اهل روزنامه خواندن نیستی، اخبار هم که در حوصله‌ات نیست، در شبکه‌های ماهواره‌ای هم که می‌بینی، دنبال چیزهای دیگری! به قول قدیمی‌ها، دنیا را آب ببرد مهم نیست فقط تو را خواب ببرد کافی است. حالت گرفته، چون چند شبی است که میهمانی نرفته‌ای، میهمانی نگرفته‌ای، بچه‌هایت یک عطسه هم نکرده‌اند، بستگان، شکر خدا همه خوب خوبند. بالای سرت یک پروانه می‌چرخد، دست خودت نیست، دنبالش راه می‌افتی، حواست نیست که از خانه زدی بیرون، مرز کشورت را هم رد کردی، چشم‌هات از حدقه می‌زند بیرون، ویرانی، کشتار، مجروح، خون، بمب و تیراندازی، پیر و جوان، زن و مرد، بزرگ و کودک، مثل برگ ریخته‌اند وسط خیابان! یکی می‌زند پشت کتفت، روی پاشنه گردن، سرت می‌چرخد.
- مواظب باش، اینها رحم ندارند. کودکی که صورتش کاملا سوخته، جلوی پایت افتاده روی آسفالت، چند نفر را کفن‌پیچ کرده‌اند و جلوی چشمات می‌گذارند در آمبولانس. آن بچه را می‌بینی، داشت مشق‌هاش را می‌نوشت که سقف ریخت روی سرش. آن زن، نگاه کن، آره، نگاه کن، همان زن که دیگر نفس نمی‌کشد، تازه سفره انداخته بود که شوهرش شام بخورد. سر می‌چرخانی، مرد بزرگی با حسرت و اندوه شعر می‌خواند و تو حدس می‌زنی که سعدی شاعر است.
بنی‌آدم اعضای یک پیکرند/ که در آفرینش ز یک گوهرند...
حالا نگاه کن به این سمت، انگار با تو حرف می‌زنند.
- کمکم کن، به خدا بی‌گناهیم، چقدر شبیه خواهر کوچک توست.
- مامان، بابا، من می‌ترسم، تو رو خدا بیاین، یک لحظه گیج و منگ می‌شوی، که نه، نه، این نمی‌تونه بچه من باشه، ولی چقدر شباهت داره!
تیر چراغ برق بالای سرت، درست می‌افتد جلوی پایت، جیغ می‌زنی، به خود می‌آیی چند لحظه می‌لرزی، اما روی مبل خانه‌ات دراز کشیده‌ای.
- آه، چه خواب وحشتناکی!
برای فرار از تنهایی و ترس تلویزیون را روشن می‌کنی. صدای تاثیرگذار و محزون مرحوم ایرج بسطامی را می‌شنوی.
- من مانده‌ام تنهای تنها، من مانده‌ام تنها، میان سیل غم‌ها...
اشک در چشمانت حلقه می‌زند، یاد فرزندان و برادران و خواهران و اقوامت چنگ می‌اندازد بر گلویت. چشم می‌گردانی، نیمای شاعر را گوشه اتاقت می‌بینی که فریاد می‌زند:
آی آدم‌ها! که بر ساحل نشسته، شاد و خندانید
یک نفر در آب دارد می‌سپارد جان / می‌سپارد جان...
و تو برای همیشه از خواب بیدار شده‌ای! ارسال نظر
پربیننده