پیرو صادق حضرت مادر

شهید مهدی قاضی‌خانی در روستای «حیدره قاضی‌خان» استان همدان به دنیا آمد. خانواده وی به شهرستان قرچک در استان تهران مهاجرت کردند و در آنجا ساکن شدند. مهدی قاضی‌خانی با وجود محدودیتی که در اعزام بسیجیان بیش از 2 فرزند وجود داشت شناسنامه خود را طوری کپی کرد که نام فرزند سومش مشخص نباشد و به این ترتیب به عنوان مدافع حرم در سال ۱۳۹۴ به سوریه اعزام شد. او در همان نخستین اعزام خود به سوریه بعنوان بسیجی و بعد از گذشت 21 روز، در مبارزه با تروریست‌های تکفیری در آذر ۱۳۹۴ به شهادت رسید. اکنون در هشتمین سالگرد شهادتش و در آستانه ایام شهادت بانوی 2 عالم و شهیده آل‌محمد، با همسر محترمش گفت‌وگو کردیم تا این شهید والاقدر را بیشتر بشناسیم. 

***

* سرکار خانم قاضی‌زاده! شما سال‌ها مونس و همدم شهید مهدی قاضی‌خانی بودید. از نگاه یک همسر، چگونه ایشان را وصف می‌کنید و چه ویژگی‌های رفتاری‌ ایشان برای شما برجسته و درس‌آموز بود؟

شهید قاضی‌خانی با همه مهربانانه رفتار می‌کرد و همیشه دوست داشت تا جایی که می‌تواند به دیگران کمک کند، حتی اگر آن کمک ناچیز و کوچک باشد. برای مثال، در ساختمانی که زندگی می‌کردیم حتی در باز کردن آسانسور برای دیگران پیشقدم می‌شد. وقتی می‌خواست آشغال‌های خانه را ببرد و می‌دید همسایه‌ها آشغال بیرون گذاشته‌اند، آشغال‌های آنها را نیز می‌برد. من هم از آقا مهدی این موارد را یاد گرفته بودم و در زندگی‌ام از این رفتار و منش ایشان استفاده می‌کردم و حتی به بچه‌هایم هم چنین توصیه‌ای می‌کنم.  آقا مهدی با من بسیار مهربان رفتار می‌کرد؛ کمک حال و پشتوانه و دلسوز و همه کس من در زندگی بود. به تعبیر قرآن زن و شوهر لباس یکدیگر هستند و واقعا آقا مهدی برای من همه چیز بود.  من در قرچک زندگی می‌کنم و به نوعی از فامیل دور هستیم اما آقا مهدی در این غریبی تنها همدم و مونس من بود. در خانه هم بسیار کمک‌حال من بود و خیلی در کارهای خانه کمک می‌کرد. وقتی دوست و آشنا برای میهمانی به خانه ما می‌آمدند و می‌دیدند آقا مهدی آنقدر در کارهای خانه کمک می‌کند تعجب می‌کردند. حتی برای‌شان جای سوال بود و به زبان نیز می‌آوردند و می‌گفتند شما چرا اینقدر در کارهای خانه کمک می‌کنید؟ آقا مهدی می‌گفت کمک کردن مرد در خانه جزء آموزه‌های دینی ما است و ما از بزرگان دین یاد گرفتیم در کارهای خانه به همسر خود کمک کنیم. آقا مهدی می‌گفت به نوعی گناه‌های کوچک‌مان هم با کمک کردن پاک می‌شود و من با این کار در حق همسرم لطف نمی‌کنم، بلکه به خودم لطف می‌کنم و از همسرم هم تشکر می‌کنم که اجازه می‌دهد کارهای خانه را انجام دهم تا باری از روی دوش خودم بردارم. ایشان با این فروتنی من را شرمنده می‌کرد. با بچه‌ها هم بسیار خوب رفتار می‌کرد. زمانی که برای کمک به نیازمندان به جاهای مختلف می‌رفتند پسر بزرگم را هم با خود می‌بردند که یاد بگیرد، همچنین در فعالیت‌های بسیج بچه‌ها را می‌برد و همه اینها برای ما درس بود و الان هم داریم درس پس می‌دهیم.

* در آستانه شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) هستیم. شهدای ما اعم از دفاع ‌مقدس و مدافعان حرم و سایر شهدا به طور کلی ارادت خاصی به حضرت داشتند و توسل‌های شهدای ما به محضرشان مشهور است؛ رابطه قلبی و احساسی شهید قاضی‌خانی با حضرت زهرا(س) به چه شکل بود؟

خوش به سعادت آقا مهدی که آنقدر به خانم حضرت زهرا(س)  ارادت داشت و مثل ایشان هم از پهلو تیر خورد و شهید شد. وقتی در خانه بود، همیشه بعد از نماز صبح روضه خانم حضرت زهرا را می‌خواند و روضه حضرت را بسیار دوست داشت؛ روضه‌هایی که درباره حضرت زهرا بود را گوش می‌کرد و گریه می‌کرد. آنقدر بلند گریه می‌کرد که من تعجب می‌کردم، حتی شانه‌هایش از گریه کردن تکان می‌خورد. به او می‌گفتم آقا مهدی باز چه شده می‌گفت حلال کنید من شما را خیلی اذیت کردم، اما تحمل کن، ان‌شاءالله این ناله‌ها و گریه‌های من جواب بدهد و خانم حضرت زهرا من را بخرد. خوش به سعادتش که صادقانه و از ته دل ضجه و ناله کرد و حضرت زهرا هم خریدارش شد و از پهلو تیر خورد و شهید شد. 

* این روزها شاهد جنایت‌های رژیم صهیونیست علیه مردم مظلوم غزه و فلسطین هستیم. شهید قاضی‌خانی به عنوان یکی از شهدای عرصه مقاومت اسلامی بدون‌شک در پیروزی نهایی قدس شریف سهیم و شریک است؛ احساس و دغدغه شهید را در قبال آرمان قدس و مظلومیت مردم فلسطین توصیف بفرمایید.

خب! یکی از افتخارات آقا مهدی این بود که بسیجی بود و مثل هر مسلمانی در راهپیمایی‌های روز قدس شرکت می‌کرد. آقا مهدی از درد فلسطین و ظلم و ستمی که بر مردم می‌شد، فارغ نبود و از دغدغه‌هایی که در فلسطین بود جدا نبود. هر مسلمانی از اتفاقاتی که در فلسطین می‌افتد و اینکه چندین سال است به اشغال صهیونیست‌ها درآمده ناراحت است. بنده وقتی جنایت‌های این روزهای رژیم صهیونیستی را می‌بینم در دل می‌گویم خدا را شکر که آقا مهدی الان نیست که این صحنه‌های کشتار مردم بی‌گناه غزه را ببیند. آمریکا و اسرائیل جنایتکار و آدم‌کش باید بدانند که ما به عنوان خانواده‌های شهدا حتی در یادواره‌‌های شهدا هم از مردم غزه و ظلم و ستم‌هایی که به آنها می‌شود سخن می‌گوییم و اینها حتماً نتیجه می‌دهد. آقا مهدی خیلی دغدغه مردم فلسطین را داشت. آقا مهدی در راه اهل بیت(ع) رفت و در راه حرم اهل بیت هم به شهادت رسید. ایشان در راه دفاع از اعتقادات و اسلام به شهادت رسید و قطعاً همانطور که در وصیتنامه‌اش اشاره کرده بود من به آقا مهدی قول می‌دهم بچه‌های‌مان را در راه آزادی فلسطین عزیز و غزه بزرگ کنم. نکته‌ای که به نظرم از آقا مهدی به درد نسل جوان امروز می‌خورد این است که همیشه کمک حال یکدیگر باشیم. آقا مهدی می‌گفت اینگونه قشنگ است که وقتی طرف در سختی‌ها می‌افتد، به کمک او برویم و یادش کنیم اگرنه در خوشی‌ها که همه خوش هستند. همیشه طوری زندگی کنیم که دیگران روی ما حساب کنند و بگویند چقدر خوب است که فلانی هست در کاری که داریم می‌تواند کمکمان کند. همیشه به درد همدیگر بخوریم، طوری نباشد که هر کسی سوی خود باشد و بخواهد فقط راه‌انداز کار خود باشد. تا جایی که می‌توانیم کمک‌حال همدیگر باشیم. تا زمانی که فرصت زندگی کردن داریم قدر یکدیگر را بدانیم. فرصت زندگی خیلی کم است، حتی اگر شده به اندازه یک چای خوردن هم که شده برای یکدیگر وقت بگذاریم و از در کنار هم بودن لذت ببریم. چقدر قشنگ است که شهدا رفتند اما همیشه خاطرات و خوبی‌های آنها به یاد مانده و این چقدر لذتبخش است و دلگرمی به انسان می‌دهد. من همیشه یاد این بیت سعدی می‌افتم که: «سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز/ مرده آن است که نامش به نکویی نبرند» همانطور که حدیثی از پیامبر است که می‌فرماید با مردم طوری رفتار کنید که وقتی در جمع نبودید جویای حال‌تان باشند و وقتی مردید بر شما بگریند. ان‌شاءالله طوری زندگی کنیم که در روز قیامت شرمنده شهدا نباشیم.

***