مصطفی محدثی‌خراسانی با بیان اینکه اطلاق عنوان «شاعر دولتی» به بعضی از شاعران نادرست است، گفت: نسبت شاعر دولتی نسبت ناروایی بود که به دوستانی که عقیده خودشان را بیان می‌کردند، وارد شد. این شاعران با توجه به حجم اتفاق‌های ماه‌های اخیر متأثر و متالم شدند و دلشان به درد آمد و دریافت‌های خود را بیان داشتند. کار ارزشمندی هم کردند و کسانی که وارد این حیطه‌ها شدند به نوعی ایثارگری کردند. این شاعر افزود: کسی شاعر را ملزم نکرده نسبت به این مسائل قضاوت کند و این شاعران از سر درد و تکلیف سخن گفته‌اند و این نسبت‌ها نارواست. این شاعر درباره تعریف شعر سیاسی گفت: من با عنوان شعر سیاسی موافق نیستم. این نوع شعر گونه‌ای از شعر اجتماعی است که به مسائل اجتماعی مربوط به سیاست می‌پردازد. این مسائل اجتماعی هستند که با مسائل حکومتی و سیاسی گره خورده‌اند. پس این نوع شعر زیرمجموعه شعر اجتماعی است. به گزارش فارس، وی در پاسخ به اینکه چرا بعضی از شاعران در این حوزه شعر نمی‌گویند و آیا دلیلش ندیدن مسائل و اتفاقات سیاسی اطرافشان است یا بی‌اهمیتی این اتفاق‌ها برایشان، گفت: روحیه افراد متفاوت است. اگر به تاریخ هم نگاه کنید می‌بینید حساسیت و گرایش و علاقه افراد به موضوع‌ها یکسان نیست و متنوع است. مثلاً در تاریخ ناصر خسرو را داریم که شعرش بیانیه‌های اعتقادی و سیاسی است خیلی صریح و عریان هم به مسائل می‌پردازد. ما از ناصرخسرو در فضای عاشقانه شعری سراغ نداریم. محدثی افزود: از طرفی کسی هم مثل حافظ است که اولویتش شعر عاشقانه است. در دوره معاصر هم چنین اتفاقی می‌افتد. بعضی حساس‌ترند و به موضوعات سیاسی علاقه بیشتری دارند و بیشتر شعر می‌گویند. اگر لایه‌های شعری کسانی که حتی به صراحت شعر سیاسی نمی‌گویند را بررسی کنیم، قطعا به اشاره‌هایی به اتفاق‌های روز می‌رسیم. اصلا انسانی که حیات دارد محال است که به اتفاق‌های اطرافش واکنش نشان ندهد. وی درباره آفت اینگونه شعرها گفت: من هم معتقدم که شعر با ورود به این حوزه‌ها ساحتش تنزل پیدا می‌کند، البته اگر خیلی وارد جزئیات شود و صریح و آشکار حرف بزند. شعر یعنی از بلندای هستی سخن گفتن و بر همه جریان‌ها اشراف داشتن. شاعر باید از منظر بلندتری سخن بگوید. محدثی اظهار داشت: آفت اینگونه شعرها این است که نباید به حوزه شعار و سیاست‌زدگی کشیده شود. نظرها نباید لخت و عریان بیان شود و در ابهام و لفافه باید سخن بگوید. البته منظورم از ابهام، رندی و رد گم کردن نیست بلکه حفظ شدن ساحت شعر است.
مصطفی محدثی‌خراسانی:
شاعراني كه پس از انتخابات شعر سياسي گفتند ايثارگري كردند
مصطفی محدثی‌خراسانی با بیان اینکه اطلاق عنوان «شاعر دولتی» به بعضی از شاعران نادرست است، گفت: نسبت شاعر دولتی نسبت ناروایی بود که به دوستانی که عقیده خودشان را بیان می‌کردند، وارد شد. این شاعران با توجه به حجم اتفاق‌های ماه‌های اخیر متأثر و متالم شدند و دلشان به درد آمد و دریافت‌های خود را بیان داشتند. کار ارزشمندی هم کردند و کسانی که وارد این حیطه‌ها شدند به نوعی ایثارگری کردند. این شاعر افزود: کسی شاعر را ملزم نکرده نسبت به این مسائل قضاوت کند و این شاعران از سر درد و تکلیف سخن گفته‌اند و این نسبت‌ها نارواست. این شاعر درباره تعریف شعر سیاسی گفت: من با عنوان شعر سیاسی موافق نیستم. این نوع شعر گونه‌ای از شعر اجتماعی است که به مسائل اجتماعی مربوط به سیاست می‌پردازد. این مسائل اجتماعی هستند که با مسائل حکومتی و سیاسی گره خورده‌اند. پس این نوع شعر زیرمجموعه شعر اجتماعی است. به گزارش فارس، وی در پاسخ به اینکه چرا بعضی از شاعران در این حوزه شعر نمی‌گویند و آیا دلیلش ندیدن مسائل و اتفاقات سیاسی اطرافشان است یا بی‌اهمیتی این اتفاق‌ها برایشان، گفت: روحیه افراد متفاوت است. اگر به تاریخ هم نگاه کنید می‌بینید حساسیت و گرایش و علاقه افراد به موضوع‌ها یکسان نیست و متنوع است. مثلاً در تاریخ ناصر خسرو را داریم که شعرش بیانیه‌های اعتقادی و سیاسی است خیلی صریح و عریان هم به مسائل می‌پردازد. ما از ناصرخسرو در فضای عاشقانه شعری سراغ نداریم. محدثی افزود: از طرفی کسی هم مثل حافظ است که اولویتش شعر عاشقانه است. در دوره معاصر هم چنین اتفاقی می‌افتد. بعضی حساس‌ترند و به موضوعات سیاسی علاقه بیشتری دارند و بیشتر شعر می‌گویند. اگر لایه‌های شعری کسانی که حتی به صراحت شعر سیاسی نمی‌گویند را بررسی کنیم، قطعا به اشاره‌هایی به اتفاق‌های روز می‌رسیم. اصلا انسانی که حیات دارد محال است که به اتفاق‌های اطرافش واکنش نشان ندهد. وی درباره آفت اینگونه شعرها گفت: من هم معتقدم که شعر با ورود به این حوزه‌ها ساحتش تنزل پیدا می‌کند، البته اگر خیلی وارد جزئیات شود و صریح و آشکار حرف بزند. شعر یعنی از بلندای هستی سخن گفتن و بر همه جریان‌ها اشراف داشتن. شاعر باید از منظر بلندتری سخن بگوید. محدثی اظهار داشت: آفت اینگونه شعرها این است که نباید به حوزه شعار و سیاست‌زدگی کشیده شود. نظرها نباید لخت و عریان بیان شود و در ابهام و لفافه باید سخن بگوید. البته منظورم از ابهام، رندی و رد گم کردن نیست بلکه حفظ شدن ساحت شعر است.
ارسال نظر
پربیننده