چیستا یثربي
سال‌هاست که درباره «سینمای زن» در ایران سخن می‌گوییم و سال‌هاست که در این‌باره جشنواره و سمینار برگزار می‌کنیم، چهارمین دوره جشنواره فیلم کوثر هم به پایان رسید و دوباره سخن از سینما، تاریخ و هویت زن در جامعه امروز به میان آمد. چهارمین دوره هم مثل دوره‌های قبل نشست‌ها و سخنرانی‌هایی داشت، فیلم‌هایی به نمایش درآمد، افرادی جایزه گرفتند و همین...
در فیلم« کلینت ایستوود» با نام «بچه عوضی» سکانسی وجود دارد که مرا بشدت به یاد جشنواره فیلم زنان در ایران می‌اندازد؛ در این فیلم تنها بچه زنی را می‌دزدند و بعد پلیس آمریکا بچه‌ای دیگر را پیدا می‌کند و به زور سعی می‌کند به زن بقبولاند که این پسر خود او است اما مادر که بچه‌اش را بهتر از هرکس می‌شناسد، می‌داند که این پسربچه معمولی و درون‌گرا، پسر باهوش او نیست. او در برابر تمام مقامات پلیس به تنهایی می‌ایستد تا ثابت کند این بچه عوضی است و در نهایت کارش به بیمارستان روانی می‌رسد، در حالی که در پایان حقانیت حرف وی ثابت می‌شود و در سکانسی تاثیرگذار معلوم می‌شود پسر واقعی زن توسط یک قاتل زنجیره‌ای کشته شده و پلیس بیهوده تلاش کرده است بچه دیگری را به جای فرزند او جلوه دهد. سکانسی که زن فریاد می‌زند:«این بچه من نیست! من بچه خودم را می‌شناسم.» مرا به یاد احساسم در سالن‌های جشنواره‌های مربوط به آثار زنان می‌اندازد، مدام در ذهنم می‌گویم:«این، ما نیستیم، این زن‌ها کجای جامعه ما جای دارند؟ شاید در مریخ!» چه چیزی را در تلویزیون به نام زن به ما نشان می‌دهند؟ در حالی که زنان واقعی این طرف ایستاده‌اند، آن طرف پرده نقره‌ای فریاد می‌زنند:«بچه عوضی است، این زنان ما نیستیم.» اما گویی فایده‌ای ندارد. تصاویری که بر پرده می‌بینیم گویی فهرست کارهای بدی است که آدم‌ها می‌توانند در دنیا انجام دهند یا فهرست کارهای بسیار خوبی که فقط فرشته‌ها می‌توانند انجام دهند. این زنان بر پرده یا بیمارند یا افسرده. برخی از زن‌ها که در سریال‌های تلویزیونی نیز مشابه‌شان زیاد دیده می‌شود یا بزهکار و مجرم‌اند یا کینه‌ای و شکست خورده یا مظلوم و ذلیل، در حالی که خداوند می‌فرماید:«مظلوم هم به اندازه ظالم مقصر است.» هربار این فیلم‌ها را می‌بینیم جز خستگی روانی ناشی از شنیدن و دیدن معایب روح انسان، چه چیزی عایدمان می‌شود؟ و آیا زن باید نماد همه این معایب و بیماری‌ها قرار بگیرد که فیلم بفروشد؟ این است جایگاه واقعی زن در جامعه ما که سینما چنین تحریف شده آن را نمایش می‌دهد؟
خانواده محل امنی است، مثل خانه روح است اگر روح بیمار باشد، یعنی خانواده بیمار است آیا فیلم‌های ما درباره زنان فقط آسیب‌شناسی روانی است یا تئاتردرمانی؟ چرا به واقعیات نمی‌پردازیم؟ آیا زنان مومن ما واقعا اینگونه ذلیل هستند یا زنان باهوش و مستقل ما، آیا همه کینه‌ای و انتقام‌جو هستند؟ این اپیدمی بیماری چگونه وارد سینمای ما شد که در آن هر اثری که بخواهد هیجان کاذب ایجاد کند، زن را مصداق ایجاد هیجان و دروغ قرار می‌دهد؟ شاید تنها نکته قابل توجه این جشنواره سخنان علیرضا سجادپور در ویژه‌برنامه زنده اختتامیه بود که از شبکه 4 سیما پخش شد، او تنها کسی بود که با شجاعت به این موضوع اعتراف کرد، وقتی که مستقیم به مجری برنامه گفت: بیشتر از 50 درصد مخاطبان این آثار زنان هستند اما این زنان خود را در این آثار پیدا نمی‌کنند...» (نقل به مضمون) .
یادمان نرود صحبت از زن که به میان می‌آید، خانواده، عشق، وفاداری، مادری و خلاقیت هم به یادمان می‌آید. سینمای زنان را فقط نگاتیو نبینیم، بخش پوزیتیو (مثبت) هم وجود دارد و آن توانایی زن در عشق ورزیدن و آموزش عشق به جامعه است، کدام فیلم ما به این موضوع می‌پردازد؟
سینمای زن در مریخ
چیستا یثربي
سال‌هاست که درباره «سینمای زن» در ایران سخن می‌گوییم و سال‌هاست که در این‌باره جشنواره و سمینار برگزار می‌کنیم، چهارمین دوره جشنواره فیلم کوثر هم به پایان رسید و دوباره سخن از سینما، تاریخ و هویت زن در جامعه امروز به میان آمد. چهارمین دوره هم مثل دوره‌های قبل نشست‌ها و سخنرانی‌هایی داشت، فیلم‌هایی به نمایش درآمد، افرادی جایزه گرفتند و همین...
در فیلم« کلینت ایستوود» با نام «بچه عوضی» سکانسی وجود دارد که مرا بشدت به یاد جشنواره فیلم زنان در ایران می‌اندازد؛ در این فیلم تنها بچه زنی را می‌دزدند و بعد پلیس آمریکا بچه‌ای دیگر را پیدا می‌کند و به زور سعی می‌کند به زن بقبولاند که این پسر خود او است اما مادر که بچه‌اش را بهتر از هرکس می‌شناسد، می‌داند که این پسربچه معمولی و درون‌گرا، پسر باهوش او نیست. او در برابر تمام مقامات پلیس به تنهایی می‌ایستد تا ثابت کند این بچه عوضی است و در نهایت کارش به بیمارستان روانی می‌رسد، در حالی که در پایان حقانیت حرف وی ثابت می‌شود و در سکانسی تاثیرگذار معلوم می‌شود پسر واقعی زن توسط یک قاتل زنجیره‌ای کشته شده و پلیس بیهوده تلاش کرده است بچه دیگری را به جای فرزند او جلوه دهد. سکانسی که زن فریاد می‌زند:«این بچه من نیست! من بچه خودم را می‌شناسم.» مرا به یاد احساسم در سالن‌های جشنواره‌های مربوط به آثار زنان می‌اندازد، مدام در ذهنم می‌گویم:«این، ما نیستیم، این زن‌ها کجای جامعه ما جای دارند؟ شاید در مریخ!» چه چیزی را در تلویزیون به نام زن به ما نشان می‌دهند؟ در حالی که زنان واقعی این طرف ایستاده‌اند، آن طرف پرده نقره‌ای فریاد می‌زنند:«بچه عوضی است، این زنان ما نیستیم.» اما گویی فایده‌ای ندارد. تصاویری که بر پرده می‌بینیم گویی فهرست کارهای بدی است که آدم‌ها می‌توانند در دنیا انجام دهند یا فهرست کارهای بسیار خوبی که فقط فرشته‌ها می‌توانند انجام دهند. این زنان بر پرده یا بیمارند یا افسرده. برخی از زن‌ها که در سریال‌های تلویزیونی نیز مشابه‌شان زیاد دیده می‌شود یا بزهکار و مجرم‌اند یا کینه‌ای و شکست خورده یا مظلوم و ذلیل، در حالی که خداوند می‌فرماید:«مظلوم هم به اندازه ظالم مقصر است.» هربار این فیلم‌ها را می‌بینیم جز خستگی روانی ناشی از شنیدن و دیدن معایب روح انسان، چه چیزی عایدمان می‌شود؟ و آیا زن باید نماد همه این معایب و بیماری‌ها قرار بگیرد که فیلم بفروشد؟ این است جایگاه واقعی زن در جامعه ما که سینما چنین تحریف شده آن را نمایش می‌دهد؟
خانواده محل امنی است، مثل خانه روح است اگر روح بیمار باشد، یعنی خانواده بیمار است آیا فیلم‌های ما درباره زنان فقط آسیب‌شناسی روانی است یا تئاتردرمانی؟ چرا به واقعیات نمی‌پردازیم؟ آیا زنان مومن ما واقعا اینگونه ذلیل هستند یا زنان باهوش و مستقل ما، آیا همه کینه‌ای و انتقام‌جو هستند؟ این اپیدمی بیماری چگونه وارد سینمای ما شد که در آن هر اثری که بخواهد هیجان کاذب ایجاد کند، زن را مصداق ایجاد هیجان و دروغ قرار می‌دهد؟ شاید تنها نکته قابل توجه این جشنواره سخنان علیرضا سجادپور در ویژه‌برنامه زنده اختتامیه بود که از شبکه 4 سیما پخش شد، او تنها کسی بود که با شجاعت به این موضوع اعتراف کرد، وقتی که مستقیم به مجری برنامه گفت: بیشتر از 50 درصد مخاطبان این آثار زنان هستند اما این زنان خود را در این آثار پیدا نمی‌کنند...» (نقل به مضمون) .
یادمان نرود صحبت از زن که به میان می‌آید، خانواده، عشق، وفاداری، مادری و خلاقیت هم به یادمان می‌آید. سینمای زنان را فقط نگاتیو نبینیم، بخش پوزیتیو (مثبت) هم وجود دارد و آن توانایی زن در عشق ورزیدن و آموزش عشق به جامعه است، کدام فیلم ما به این موضوع می‌پردازد؟
ارسال نظر
پربیننده