مهدی بختیاری: 82 روز از نبرد توفان الاقصی می‌گذرد و ارتش رژیم صهیونیستی همچنان برای به دست آوردن یک دستاورد قابل اعتنا به هر دری می‌زند.
دولت نتانیاهو به عنوان مقصر اصلی شکست «توفان الاقصی» و مسؤول دریافت ضربات سنگین در حمله 7 اکتبر، بخوبی می‌داند پایان این جنگ به همین شکل و بدون دستیابی به اهداف اعلام‌شده، به منزله پایان عمر سیاسی این دولت و شخص نتانیاهو خواهد بود و یکی از دلایل ادامه این جنگ که آن را به طولانی‌ترین درگیری صهیونیست‌ها تبدیل کرده، همین است.
با آغاز عملیات «توفان الاقصی» در 7 اکتبر سال جاری، مقامات صهیونیست از جمله شخص نتانیاهو نخست‌وزیر و یوآو گالانت وزیر جنگ اعلام کردند برای پاسخ به اقدام گروه‌های فلسطینی، در یک حمله زمینی گسترده، حماس را از بین خواهند برد و اسرای‌شان را بدون هرگونه مذاکره با حماس و از طریق عملیات نظامی آزاد خواهند کرد. تغییر ساختار حاکمیتی نوار غزه نیز یکی دیگر از اهداف اصلی صهیونیست‌ها اعلام شد اما عملی کردن آغاز نبرد زمینی – به رغم بمباران‌های سنگین و گسترده غزه که علاوه بر ویرانی‌های بسیار زیاد تا امروز جان ۲۱ هزار نفر از افراد بی‌گناه از جمله ۱۰ هزار کودک خردسال و ۵ هزار زن را هم گرفته - 20 روز به تعویق افتاد تا اینکه در نهایت 27 اکتبر، این حمله زمینی، نه آنطور که صهیونیست‌ها اعلام کرده بودند، بلکه به صورت محدود در شمال نوار غزه انجام شد. با گذشت بیش از 2 ماه از آغاز نبرد زمینی، وضعیت جبهه ۲ طرف تا حد زیادی مشخص می‌کند کفه پیروزی به نفع کدامیک سنگینی می‌کند. حماس عملیات توفان الاقصی را با هدف پاسخ به تعرضات صهیونیست‌ها به مسجدالاقصی و ملت مظلوم فلسطین (برای ایجاد بازدارندگی نسبت به تعرضات بعدی) آغاز کرد و با تحمیل شکست‌های سنگین اطلاعاتی - امنیتی و گرفتن تلفات و اسیر زیاد در همان روز اول، نخستین سیلی محکم را به صهیونیست‌ها زد. با این حال، مقامات رژیم صهیونیستی نتوانستند اهداف خود را که بالاتر به آن اشاره شد، محقق کنند؛ ساختار نظامی حماس با کمترین آسیب مواجه شده، فرماندهان و رهبران اصلی حماس همچنان در موقعیت خود قرار دارند و این «یحیی سنوار» (کابوس این روزهای صهیونیست‌ها) است که رجز می‌خواند و برای پایان درگیری خط‌مشی تعیین می‌کند. صهیونیست‌ها به هیچ‌کدام از مقرهای اصلی حماس دست نیافتند و عمده تبلیغات رسانه‌ای و عملیات روانی آنها در دستاوردسازی هم با مضحکه افکار عمومی دنیا مواجه شده است. حتی یک نفر از اسرای اسرائیلی، بدون آنکه حماس بخواهد آزاد نشده‌اند. صهیونیست‌ها در مقطع آتش‌بس یک هفته‌ای مجبور شدند با همان حماسی که به دنبال نابودی‌اش بودند، برای آزادی اسرای بیشتر مذاکره کنند!
در جبهه داخلی هم دولت نتانیاهو با چالش‌های بزرگی مواجه است و مخالفان آماده‌اند به محض پایان جنگ، نتانیاهو را از مسند قدرت به زیر بکشانند و برای همیشه به بایگانی سیاسی بسپارند. همه اینها در حالی است که از نخستین روزهای درگیری که به واسطه حملات سنگین، کور و گسترده صهیونیست‌ها به مناطق مسکونی غزه، این رژیم با چالش کمبود تجهیزات مواجه بود، ایالات متحده آمریکا با راه‌اندازی یک پل هوایی، بیشترین کمک‌رسانی تسلیحاتی به صهیونیست‌ها برای تشدید حملات در نوار غزه را برعهده داشت. آمریکا مهم‌ترین متحد اسرائیل است و این اتحاد حتی در مقطع فعلی که شاهد اختلافات زیاد میان بایدن و نتانیاهو هستیم هم قطع نشده است، بنابراین آمریکا را باید شریک جرم اصلی اسرائیل در قتل عام ۲۱ هزار انسان در نوار غزه بدانیم. در طرف مقابل اما رزمندگان جبهه مقاومت همچون روز اول می‌جنگند. انبارهای سلاح این گروه‌ها طوری مدیریت شده که توان ادامه این نبرد برای هفته‌های آینده هم وجود داشته باشد.
تصاویر منتشرشده از عملیات‌های کمین و درگیری فلسطینی‌ها با یگان‌های مختلف ارتش اسرائیل به وضوح آمار رسمی اعلام شده صهیونیست‌ها درباره کشته‌شدگان‌شان در جنگ را زیر سوال برده است.
تا امروز طبق آنچه ارتش اسرائیل اعلام کرده 498 نفر از نیروهای نظامی از ابتدای درگیری (یعنی از 7 اکتبر) و 164 نفر از ابتدای آغاز نبرد زمینی (یعنی از 27 اکتبر) کشته شده‌اند اما همه می‌دانیم این آمار شامل قانون سانسور در بخش اخبار ارتش صهیونیستی می‌شود و یک نگاه کلان‌تر به صحنه نبرد هم برآوردی بیشتر از میزان خسارات جانی و تجهیزاتی ارتش رژیم اشغالگر می‌دهد.
یحیی سنوار، رهبر حماس در نوار غزه نیز طی روزهای گذشته اعلام کرد رزمندگان مقاومت اسلامی بیش از 5000 نیروی ارتش اسرائیل را هدف قرار دادند که لااقل یک‌سوم آنها کشته شده‌اند.
رژیم صهیونیستی بشدت مراقب است آمار تلفات و خسارات وارده را کنترل کند، چرا که بخوبی می‌داند جامعه صهیونیستی توان تاب‌آوری زیر بار چنین خساراتی را ندارد. تجمعات روزافزون خانواده‌های اسرای باقیمانده در دست حماس، روز به روز فشار بیشتری به دولت نتانیاهو وارد می‌کند. اوضاع صهیونیست‌ها در حوزه اقتصادی هم خراب است و از چند ماه قبل از شروع این درگیری، مشکلات اجتماعی و چندپاره شدن سیاسی در داخل نیز به این مشکلات افزوده است. از طرف دیگر، حجم بالای جنایات اسرائیل در غزه با موج سنگین مخالفت‌ها در سراسر دنیا روبه‌رو شده و این فضای ضدصهیونیستی حتی بر حمایت دوستان اسرائیل هم اثر گذاشته است. اروپایی‌ها و آمریکایی‌ها به‌رغم کمک‌های همه‌جانبه و باز گذاشتن دست صهیونیست‌ها در کشتار بی‌رحمانه مردم بی‌دفاع غزه، نیم‌نگاهی هم به تاثیرات سیاسی آن دارند (بویژه آمریکایی‌ها که در آستانه برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری هم هستند).
در پایان آنچه تاکنون می‌توان گفت شکست قطعی اسرائیل (به رغم اشغال برخی مناطق در شمال غزه) در پایان این جنگ است. با این روند فعلی و فرسایشی شدن جنگ (که قطعا به ضرر اسرائیل است) نه حماس از بین می‌رود و نه اسرائیل می‌تواند اسرای خود را آزاد کند؛ اسرایی که حتی هیچ نشانی هم از محل نگهداری آنها ندارد!
صهیونیست‌ها همان‌طور که در سال‌های قبل هم تجربه کردند، با پایان جنگ باید نوار غزه را مجددا تحویل حماس بدهند و به فکر تعیین دولت جدید برای خودشان باشند.