محمد صابری: سالن تاریک سینما، پرده عریض و صدای (احتمالاً) دالبی، بی‌شک لذت تماشای هر فیلمی را دوچندان می‌کند بویژه اگر فیلم، فیلم وحشت باشد و مخاطب، مخاطب ایرانی! در استدلال این گزاره، تکلیف «فیلم وحشت» و لذت تماشا در سالن تاریک که کاملاً مشخص است، اما اینکه چرا ایرانی بودن مخاطب را هم در آن دخیل دانسته‌ام نیاز به توضیح بیشتري دارد. فعلاً بپذیرید که همین سنت تخمه‌شکنی و پفک خوردن دسته جمعی و از آن مهم‌تر اصرار بر تحلیل آن‌تایم صحنه‌های فیلم(!) از برجسته‌ترین معضلات تماشای خانگی فیلم (البته با اغماض از احتمال حضور میهمان ناخوانده و پرتوقع برای پذیرایی در اوج صحنه‌های کلیدی!) است تا شاید فرصتی فراخ‌تر فراهم آید و صدالبته استدلالی محکم‌تر! اما با این همه بازهم هر ازگاهی باید با شرایط ساخت، چراکه نه فقط فرصت تماشای شاهکارهای سینمای جهان جز در سالن‌های خانگی(!) فراهم نمی‌آید،که لذت تماشای چندباره برخی تولیدات داخلی را هم جز از طریق تهیه نسخه تکثیر شده در شبکه نمایش خانگی (و ترجیحاً غیرقاچاق) نمی‌توان تجربه کرد. همه اینها مقدمه‌ای برای فتح بابی جدید در ستون هفتگی سینما در صفحه «هفت‌گذر» روزنامه بود؛ معرفی و ترغیب به تماشای برخی از بهترین‌های سینمای ایران که در قالب لوح فشرده وارد شبکه نمایش خانگی می‌شوند(بویژه در روزهایی که اکران سینماها چندان چنگی به دل نمی‌زند و انتخاب هفتگی فیلم برای معرفی کار آسانی نمی‌نماید!)
تأکید بر خاص بودن فیلم‌های «وحشت» برای ترجیح تماشا در سالن سینما در ابتدای متن به این دلیل بود که فیلم برگزیده‌ام برای ستون این هفته فیلم «حریم» به کارگردانی سیدرضا خطیبی است؛ دومین تجربه کارگردانی جوانی که پس از چند سال فعالیت سینمایی در خارج از کشور و کارگردانی یک فیلم در فرانسه (با نام فرداهای قشنگ تهران) به ایران آمد. او هرچند قصد فیلمسازی نداشت اما کاملاً ناگهانی (به تعبیر خودش) فیلم متفاوت «در شهر خبری نیست؛ هست» را کارگردانی کرد و مورد توجه منتقدان و تاحدودی هم مخاطبان سینمای کشورش قرار گرفت. اما دومین فیلمش «حریم»، چرخشی ناگهانی در مسیر احتمالی خطیبی بود. او که انتظار می‌رفت با توفیق «در شهر...» دومین کار خود را هم در فضایی طنز مقابل دوربین ببرد، دست به ریسک زد و سراغ گونه‌ای مهجور و تقریباً فراموش شده در سینمای ایران رفت. «حریم» پس از سال‌ها باردیگر به نیت ترساندن مخاطب مقابل دوربین رفت و هرچند حضور جشنواره‌ای و اکران همزمانش با چند فیلم دیگر در این ژانر شبه موجی را در سینمای ایران رقم زد، اما حضوری کاملاً مستقل از دیگران یافت و موفق‌تر از آنها ظاهر شد. تعجب نکنید اگر سراغ داستان فیلم نمی‌روم چراکه برای لذت تماشای فیلم، ترجیح می‌دهم هیچ سرنخی از آن بازنگویم. همین بس که با اندکی فاصله از صفحه به چهره و نگاه سراسر پرسش سرگرد محبیِ فیلم (با بازی درخشان حمید فرخ‌نژاد) نگاهی بیندازید و با فضای وهم‌آلود و هراس‌انگیز فیلم آشنا شوید. «حریم» یکی از معدود نمونه فیلم‌های سینمای ایران است که نه فقط برپرده که در قاب تلویزیون هم سرشار از ابداع و خلاقیت بصری است و مخاطب را در جایگاه یک اثر سینمایی با خود درگیر می‌کند. از همین رو با تمام شرایط توصیف شده در ابتدای متن، انتخاب آن برای تماشا در خانه هم گزینه‌ای قابل قبول است، چراکه همچون فیلم‌های وحشت ساخته شده در سینمای جهان، پتانسیل بالایی برای سرگرمی و لذت‌بردن از ترس دارد، با این امتیاز مضاعف که نیازی هم به زیرنویس فارسی ندارد!
فیلم «حریم» در قاب تلویزیون هم سینمایی است
ترسیدن بدون زیرنویس فارسی!
محمد صابری: سالن تاریک سینما، پرده عریض و صدای (احتمالاً) دالبی، بی‌شک لذت تماشای هر فیلمی را دوچندان می‌کند بویژه اگر فیلم، فیلم وحشت باشد و مخاطب، مخاطب ایرانی! در استدلال این گزاره، تکلیف «فیلم وحشت» و لذت تماشا در سالن تاریک که کاملاً مشخص است، اما اینکه چرا ایرانی بودن مخاطب را هم در آن دخیل دانسته‌ام نیاز به توضیح بیشتري دارد. فعلاً بپذیرید که همین سنت تخمه‌شکنی و پفک خوردن دسته جمعی و از آن مهم‌تر اصرار بر تحلیل آن‌تایم صحنه‌های فیلم(!) از برجسته‌ترین معضلات تماشای خانگی فیلم (البته با اغماض از احتمال حضور میهمان ناخوانده و پرتوقع برای پذیرایی در اوج صحنه‌های کلیدی!) است تا شاید فرصتی فراخ‌تر فراهم آید و صدالبته استدلالی محکم‌تر! اما با این همه بازهم هر ازگاهی باید با شرایط ساخت، چراکه نه فقط فرصت تماشای شاهکارهای سینمای جهان جز در سالن‌های خانگی(!) فراهم نمی‌آید،که لذت تماشای چندباره برخی تولیدات داخلی را هم جز از طریق تهیه نسخه تکثیر شده در شبکه نمایش خانگی (و ترجیحاً غیرقاچاق) نمی‌توان تجربه کرد. همه اینها مقدمه‌ای برای فتح بابی جدید در ستون هفتگی سینما در صفحه «هفت‌گذر» روزنامه بود؛ معرفی و ترغیب به تماشای برخی از بهترین‌های سینمای ایران که در قالب لوح فشرده وارد شبکه نمایش خانگی می‌شوند(بویژه در روزهایی که اکران سینماها چندان چنگی به دل نمی‌زند و انتخاب هفتگی فیلم برای معرفی کار آسانی نمی‌نماید!)
تأکید بر خاص بودن فیلم‌های «وحشت» برای ترجیح تماشا در سالن سینما در ابتدای متن به این دلیل بود که فیلم برگزیده‌ام برای ستون این هفته فیلم «حریم» به کارگردانی سیدرضا خطیبی است؛ دومین تجربه کارگردانی جوانی که پس از چند سال فعالیت سینمایی در خارج از کشور و کارگردانی یک فیلم در فرانسه (با نام فرداهای قشنگ تهران) به ایران آمد. او هرچند قصد فیلمسازی نداشت اما کاملاً ناگهانی (به تعبیر خودش) فیلم متفاوت «در شهر خبری نیست؛ هست» را کارگردانی کرد و مورد توجه منتقدان و تاحدودی هم مخاطبان سینمای کشورش قرار گرفت. اما دومین فیلمش «حریم»، چرخشی ناگهانی در مسیر احتمالی خطیبی بود. او که انتظار می‌رفت با توفیق «در شهر...» دومین کار خود را هم در فضایی طنز مقابل دوربین ببرد، دست به ریسک زد و سراغ گونه‌ای مهجور و تقریباً فراموش شده در سینمای ایران رفت. «حریم» پس از سال‌ها باردیگر به نیت ترساندن مخاطب مقابل دوربین رفت و هرچند حضور جشنواره‌ای و اکران همزمانش با چند فیلم دیگر در این ژانر شبه موجی را در سینمای ایران رقم زد، اما حضوری کاملاً مستقل از دیگران یافت و موفق‌تر از آنها ظاهر شد. تعجب نکنید اگر سراغ داستان فیلم نمی‌روم چراکه برای لذت تماشای فیلم، ترجیح می‌دهم هیچ سرنخی از آن بازنگویم. همین بس که با اندکی فاصله از صفحه به چهره و نگاه سراسر پرسش سرگرد محبیِ فیلم (با بازی درخشان حمید فرخ‌نژاد) نگاهی بیندازید و با فضای وهم‌آلود و هراس‌انگیز فیلم آشنا شوید. «حریم» یکی از معدود نمونه فیلم‌های سینمای ایران است که نه فقط برپرده که در قاب تلویزیون هم سرشار از ابداع و خلاقیت بصری است و مخاطب را در جایگاه یک اثر سینمایی با خود درگیر می‌کند. از همین رو با تمام شرایط توصیف شده در ابتدای متن، انتخاب آن برای تماشا در خانه هم گزینه‌ای قابل قبول است، چراکه همچون فیلم‌های وحشت ساخته شده در سینمای جهان، پتانسیل بالایی برای سرگرمی و لذت‌بردن از ترس دارد، با این امتیاز مضاعف که نیازی هم به زیرنویس فارسی ندارد!
ارسال نظر
پربیننده