رها داوودی: هیچ کاری در این روزهای سرد به اندازه ایستادن پای آتش، آن هم از آن آتش‌هایی که در پیت حلبی درست می‌شود، لذت‌بخش نیست. فکرش را بکنید، از سرما در حال مچاله شدن هستید که ناگهان آتشی شعله‌ور می‌بینید، قدم‌هایتان را تند می‌کنید تا هرچه زودتر به شعله‌های نارنجی برسید و خودتان را از شر سرما خلاص کنید. اما اینکه این موضوع چه ربطی به این صفحه دارد، عرض می‌کنم. بازار موسیقی این روزها بی‌شباهت به هوای پاییز نیست و آتشی جانانه می‌خواهد که آن را گرم کند. حال که آتشی نیست ما هم به معرفی آلبوم‌هایی می‌پردازیم که به‌رغم برخورداری از شعر و موسیقی زیبا و دلنشین از نظرها دور مانده‌اند. یکی از این آثار، آلبوم «گوشه‌های نهان صبح» است که آهنگسازی آن را سیروس جمالی براساس اشعاری از حافظ، هوشنگ ابتهاج و اشعار خودش انجام داده و مهیار شادروان نیز خوانندگی آن را برعهده داشته است. این آلبوم شامل 12 قطعه به نام‌های خسته‌تر از غبار، نی تنها، ناتمام، گذر، همچون گذشته‌ها، گوشه‌های نهان صبح، کمانچه تنها، پیر فرزانه، تار تنها، نغمه‌های نهفته، مثنوی و دشت درد است که علی صمد‌پور با تار، کوزه، دمام و دهل، سیامک جهانگیری با نی، سامر حبیبی با کمانچه و پدرام خاورزمینی با نواختن تنبک، جمالی را در تهیه این آلبوم همراهی کرده‌‌اند. این آلبوم که موسسه آوای باربد آن را منتشر کرده، به لحاظ نوع موسیقی و انتخاب اشعار تا حدودی با آثاری که یکی، دو سال گذشته وارد بازار موسیقی شدند، تفاوت دارد. خلق همزمان شعر و موسیقی که پیش‌تر در ایران در سنت خنیاگری مرسوم بوده، یکی از ویژگی‌های این اثر است که توجه چندانی به آن نشده است. علاوه بر آهنگسازی و نواختن تار، دایره و دهل، چهار شعر ناتمام، گوشه‌های نهان صبح، نغمه‌های نهفته و دشت درد از سروده‌های سیروس جمالی هستند که این آلبوم را حال و هوایی دیگر گونه بخشیده‌اند. یکی از نقاط قوت این آلبوم که آن را متمایز از دیگر آثار می‌کند سازگاری و همگونی واژه‌های شعر با فرازهای موسیقی است. موسیقی و شعر در این آلبوم دغدغه‌های واحدی دارند و نوعی تقارن میان آنها صورت گرفته که گوش‌نوازی اثر را دو‌چندان می‌کند و این بدان علت است که شعر و موسیقی توسط سراینده‌ای واحد و در زمانی واحد خلق شده‌اند. نگاهی به آلبوم «گوشه‌های نهان صبح» اثر سیروس جمالی
گمگشته‌ام کجا؟ ندیده‌ای مرا؟!
رها داوودی: هیچ کاری در این روزهای سرد به اندازه ایستادن پای آتش، آن هم از آن آتش‌هایی که در پیت حلبی درست می‌شود، لذت‌بخش نیست. فکرش را بکنید، از سرما در حال مچاله شدن هستید که ناگهان آتشی شعله‌ور می‌بینید، قدم‌هایتان را تند می‌کنید تا هرچه زودتر به شعله‌های نارنجی برسید و خودتان را از شر سرما خلاص کنید. اما اینکه این موضوع چه ربطی به این صفحه دارد، عرض می‌کنم. بازار موسیقی این روزها بی‌شباهت به هوای پاییز نیست و آتشی جانانه می‌خواهد که آن را گرم کند. حال که آتشی نیست ما هم به معرفی آلبوم‌هایی می‌پردازیم که به‌رغم برخورداری از شعر و موسیقی زیبا و دلنشین از نظرها دور مانده‌اند. یکی از این آثار، آلبوم «گوشه‌های نهان صبح» است که آهنگسازی آن را سیروس جمالی براساس اشعاری از حافظ، هوشنگ ابتهاج و اشعار خودش انجام داده و مهیار شادروان نیز خوانندگی آن را برعهده داشته است. این آلبوم شامل 12 قطعه به نام‌های خسته‌تر از غبار، نی تنها، ناتمام، گذر، همچون گذشته‌ها، گوشه‌های نهان صبح، کمانچه تنها، پیر فرزانه، تار تنها، نغمه‌های نهفته، مثنوی و دشت درد است که علی صمد‌پور با تار، کوزه، دمام و دهل، سیامک جهانگیری با نی، سامر حبیبی با کمانچه و پدرام خاورزمینی با نواختن تنبک، جمالی را در تهیه این آلبوم همراهی کرده‌‌اند. این آلبوم که موسسه آوای باربد آن را منتشر کرده، به لحاظ نوع موسیقی و انتخاب اشعار تا حدودی با آثاری که یکی، دو سال گذشته وارد بازار موسیقی شدند، تفاوت دارد. خلق همزمان شعر و موسیقی که پیش‌تر در ایران در سنت خنیاگری مرسوم بوده، یکی از ویژگی‌های این اثر است که توجه چندانی به آن نشده است. علاوه بر آهنگسازی و نواختن تار، دایره و دهل، چهار شعر ناتمام، گوشه‌های نهان صبح، نغمه‌های نهفته و دشت درد از سروده‌های سیروس جمالی هستند که این آلبوم را حال و هوایی دیگر گونه بخشیده‌اند. یکی از نقاط قوت این آلبوم که آن را متمایز از دیگر آثار می‌کند سازگاری و همگونی واژه‌های شعر با فرازهای موسیقی است. موسیقی و شعر در این آلبوم دغدغه‌های واحدی دارند و نوعی تقارن میان آنها صورت گرفته که گوش‌نوازی اثر را دو‌چندان می‌کند و این بدان علت است که شعر و موسیقی توسط سراینده‌ای واحد و در زمانی واحد خلق شده‌اند. ارسال نظر
پربیننده