براساس روایت‌ها چارلز در دوران محاصره آن چنان غرق کتاب‌های کتابخانه دانشگاه شد که می‌خواست کتابی را برداشته، بخواند و دوباره آن را بازگرداند. کتابدار گویا این طور پاسخش را داده است: «اوه، نه سرورم! قوانین می‌گویند که هیچ کتابی اجازه خروج از کتابخانه را ندارد. شما باید آن را همین‌جا بخوانید». چنانچه امروز کسی بخواهد کتابی را از کتابخانه آکسفورد به امانت بگیرد، کتابدار به‌طور معمول همین داستان را برایش گفته و با جمله‌ای همانند این داستانش را به پایان می‌برد: «و وقتی ما به پادشاه چارلز اول کتاب قرض ندادیم...». در نخستین ماه‌های بودنم در آکسفورد همه چیز به‌طور کامل جالب و سرگرم‌کننده بود. با این حال رفته‌رفته درباره موقعیت به فکر فرو رفتم. دوران جنگ داخلی بود و پادشاه چارلز در آستانه شکست خوردن در جنگ، دستگیری، زندان و به دار آویخته شدن از سوی شورشیان. تعجبی ندارد که کتابدار نمی‌خواست کتاب را به پادشاه قرض دهد. او می‌دانست که هرگز او را بار دیگر نخواهد دید. در مقابل دانشگاه کمبریج مهم‌ترین رقیب آموزشی آکسفورد و مکانی از نظر قدمت و سابقه مشابه، با دانشجویان کنونی‌اش همان‌گونه رفتار می‌کند که با بزرگان. دانشجویان در کمبریج در واقع این اجازه را دارند تا کتاب‌ها را از کتابخانه اصلی با خود بیرون برده، آنها را خوانده و دوباره بازگردانند. از این بدتر آن است که دانشجویان حتی اجازه نمی‌یابند تا قفسه‌های کتابخانه را ببینند. بیشتر کتاب‌ها در زیرزمین‌های عمیق نگهداری می‌شوند یا در مخزنی خارجی. اگر کسی علاقه‌مند خواندن کتابی باشد، باید از 2، 3 روز قبل وقت بگیرد، سپس کتاب مورد نظرش به جایی در کتابخانه فرستاده می‌شود و فرد با رفتن به همانجا می‌تواند آن را بخواند.این داستان را تعریف کردم، چرا که مطالب اصلی 2 فصل بعدی کتاب به صورت اولیه نه از راه گفت‌وگوها که در گوشه‌ای گرد و خاک گرفته در کتابخانه «بودلی»، یعنی کتابخانه مرکزی آکسفورد گردآوری شده است. اگرچه گفت‌وگوهای بسیاری پس از گردآمدن مطالب آرشیوی صورت گرفت، اما باید صادقانه گفت، چنانچه فرد برای مطالعه در کتابخانه چاره‌ای جز زندانی شدن نداشته باشد، در آن صورت به احتمال فراوان این کتابخانه در جهان بهترین مکان برای این کار است. این کتابخانه در سال 1620 از سوی «توماس بودلی» یکی از بزرگان و حاکمان عصر ملکه الیزابت و از جاسوسان پیشین (همین شخص بود که ایده داشت، نباید کتاب‌ها را به امانت داد) پایه‌گذاری شد؛ گنجینه‌ای واقعی از کتاب. برخی از قفسه‌های کتاب‌ها از سوی ویلیام گلدستون، نخست‌وزیر پیشین طراحی شد. تعدادی از ساختمان‌ها نیز با کمک کریستوفر ورن، آرشیتکت بزرگ شکل گرفته و بنا نهاده شد. بخشی از نقاشی‌های روی دیوارها به دست هنرمندان برجسته قرن‌های پیش نقاشی شده است. در میان میزهای مطالعه مجسمه‌های مرمرین و پیکره‌های افراد خیر درگذشته قرار دارد. در دوران اقامتم در کمبریج برخی قسمت‌های کتابخانه بسته بود و به عنوان دکور صحنه فیلمبرداری فیلم «هری‌پاتر» مورد استفاده قرار می‌گرفت.زمانی که شروع به خواندن کتاب‌ها و اوراق کردم، روی صندلی چوبی پر از گرد و خاکی نشستم؛ اوراقی که داستان‌هایی بسیار بسیار قدیمی را درباره رشوه‌خواری و فساد در قلب فوتبال اروپا برملا می‌کردند. درباره پایه‌گذاری نخستین لیگ‌های حرفه‌ای در قرن نوزدهم میلادی خواندم، برای خلاصی از شرط‌بندی و تبانی که آدم فکر می‌کرد، همراهان بی‌چون و چرای این ورزش هستند. در کشفیات فدراسیون جهانی تاریخ فوتبال ـ فدراسیونی که 70 سال با تأخیر به وجود آمد ـ خواندم که رقابتی انتخابی برای راهیابی به جام‌جهانی 1934 میان ایتالیا و یونان از سوی کارکنان و دست‌نشاندگان موسیلینی، دیکتاتور ایتالیا دستخوش تبانی واقع شد. موسیلینی و تشکیلاتش به هر قیمت ممکن نیازمند قهرمانی در این رقابت‌ها بودند و با شگفتی تمام درباره فساد در دل لیگی برخوردار از عنوان و شهرت پاک‌ترین ـ لیگ فوتبال انگلیس ـ چیز‌هایی خواندم.
قسمت‌نهم: دوران طلایی
میلیون‌ها نفر میلیون‌ها پوند می‌پردازند تا همان کاری را بکنند که این پسرکان انجام می‌دهند. مردمانی بودند با جراحت‌ها، افرادی معلول و ناتوان؛ افرادی که همه چیز‌شان را می‌دادند تا به ورزشگاه بروند و این پسرکان برای کارهایشان پول هم می‌گرفتند. به چشم من آنهایی که باشگاه، هواداران و حتی خودشان را برای یک شیلینگ می‌فروختند، اشخاصی مریض و ناتوان بودند؛ نمی‌توانم این موضوع را بپذیرم و با آن کنار بیایم.دهانش خونی بود. قلبش درد می‌کرد. سیاهی در اطراف حکمفرما بود و البته سکوت. او در جایی میان فلزات از شکل و فرم افتاده گیر کرده بود؛ همچنان هم بسته شده و گرفتار. کمربند ایمنی را باز و تلاش کرد تا از لاشه هواپیما خودش را بیرون بکشد. آن‌وقت بود که نخستین جسد را دید. این حادثه یکی از غم‌انگیز‌ترین لحظه‌های ورزش بریتانیا از دوران جنگ جهانی دوم بود و در فرودگاهی در آلمان رخ داد. مونیخ، 6 فوریه 1958. هواپیمای حامل بازیکنان منچستریونایتد هنگام بلند شدن تکه‌تکه شد. آن تیم، تیمی معمولی نبود: حرف از شیاطین سرخ بود، از بچه‌های بازبی، قهرمانان انگلیس، دستچین شده و سازمان‌یافته از سوی مت بازبی؛ سرمربی‌شان.
مترجم: محمد علیجانی‌بائی پیروزی‌های مطمئن (38)
براساس روایت‌ها چارلز در دوران محاصره آن چنان غرق کتاب‌های کتابخانه دانشگاه شد که می‌خواست کتابی را برداشته، بخواند و دوباره آن را بازگرداند. کتابدار گویا این طور پاسخش را داده است: «اوه، نه سرورم! قوانین می‌گویند که هیچ کتابی اجازه خروج از کتابخانه را ندارد. شما باید آن را همین‌جا بخوانید». چنانچه امروز کسی بخواهد کتابی را از کتابخانه آکسفورد به امانت بگیرد، کتابدار به‌طور معمول همین داستان را برایش گفته و با جمله‌ای همانند این داستانش را به پایان می‌برد: «و وقتی ما به پادشاه چارلز اول کتاب قرض ندادیم...». در نخستین ماه‌های بودنم در آکسفورد همه چیز به‌طور کامل جالب و سرگرم‌کننده بود. با این حال رفته‌رفته درباره موقعیت به فکر فرو رفتم. دوران جنگ داخلی بود و پادشاه چارلز در آستانه شکست خوردن در جنگ، دستگیری، زندان و به دار آویخته شدن از سوی شورشیان. تعجبی ندارد که کتابدار نمی‌خواست کتاب را به پادشاه قرض دهد. او می‌دانست که هرگز او را بار دیگر نخواهد دید. در مقابل دانشگاه کمبریج مهم‌ترین رقیب آموزشی آکسفورد و مکانی از نظر قدمت و سابقه مشابه، با دانشجویان کنونی‌اش همان‌گونه رفتار می‌کند که با بزرگان. دانشجویان در کمبریج در واقع این اجازه را دارند تا کتاب‌ها را از کتابخانه اصلی با خود بیرون برده، آنها را خوانده و دوباره بازگردانند. از این بدتر آن است که دانشجویان حتی اجازه نمی‌یابند تا قفسه‌های کتابخانه را ببینند. بیشتر کتاب‌ها در زیرزمین‌های عمیق نگهداری می‌شوند یا در مخزنی خارجی. اگر کسی علاقه‌مند خواندن کتابی باشد، باید از 2، 3 روز قبل وقت بگیرد، سپس کتاب مورد نظرش به جایی در کتابخانه فرستاده می‌شود و فرد با رفتن به همانجا می‌تواند آن را بخواند.این داستان را تعریف کردم، چرا که مطالب اصلی 2 فصل بعدی کتاب به صورت اولیه نه از راه گفت‌وگوها که در گوشه‌ای گرد و خاک گرفته در کتابخانه «بودلی»، یعنی کتابخانه مرکزی آکسفورد گردآوری شده است. اگرچه گفت‌وگوهای بسیاری پس از گردآمدن مطالب آرشیوی صورت گرفت، اما باید صادقانه گفت، چنانچه فرد برای مطالعه در کتابخانه چاره‌ای جز زندانی شدن نداشته باشد، در آن صورت به احتمال فراوان این کتابخانه در جهان بهترین مکان برای این کار است. این کتابخانه در سال 1620 از سوی «توماس بودلی» یکی از بزرگان و حاکمان عصر ملکه الیزابت و از جاسوسان پیشین (همین شخص بود که ایده داشت، نباید کتاب‌ها را به امانت داد) پایه‌گذاری شد؛ گنجینه‌ای واقعی از کتاب. برخی از قفسه‌های کتاب‌ها از سوی ویلیام گلدستون، نخست‌وزیر پیشین طراحی شد. تعدادی از ساختمان‌ها نیز با کمک کریستوفر ورن، آرشیتکت بزرگ شکل گرفته و بنا نهاده شد. بخشی از نقاشی‌های روی دیوارها به دست هنرمندان برجسته قرن‌های پیش نقاشی شده است. در میان میزهای مطالعه مجسمه‌های مرمرین و پیکره‌های افراد خیر درگذشته قرار دارد. در دوران اقامتم در کمبریج برخی قسمت‌های کتابخانه بسته بود و به عنوان دکور صحنه فیلمبرداری فیلم «هری‌پاتر» مورد استفاده قرار می‌گرفت.زمانی که شروع به خواندن کتاب‌ها و اوراق کردم، روی صندلی چوبی پر از گرد و خاکی نشستم؛ اوراقی که داستان‌هایی بسیار بسیار قدیمی را درباره رشوه‌خواری و فساد در قلب فوتبال اروپا برملا می‌کردند. درباره پایه‌گذاری نخستین لیگ‌های حرفه‌ای در قرن نوزدهم میلادی خواندم، برای خلاصی از شرط‌بندی و تبانی که آدم فکر می‌کرد، همراهان بی‌چون و چرای این ورزش هستند. در کشفیات فدراسیون جهانی تاریخ فوتبال ـ فدراسیونی که 70 سال با تأخیر به وجود آمد ـ خواندم که رقابتی انتخابی برای راهیابی به جام‌جهانی 1934 میان ایتالیا و یونان از سوی کارکنان و دست‌نشاندگان موسیلینی، دیکتاتور ایتالیا دستخوش تبانی واقع شد. موسیلینی و تشکیلاتش به هر قیمت ممکن نیازمند قهرمانی در این رقابت‌ها بودند و با شگفتی تمام درباره فساد در دل لیگی برخوردار از عنوان و شهرت پاک‌ترین ـ لیگ فوتبال انگلیس ـ چیز‌هایی خواندم.
قسمت‌نهم: دوران طلایی
میلیون‌ها نفر میلیون‌ها پوند می‌پردازند تا همان کاری را بکنند که این پسرکان انجام می‌دهند. مردمانی بودند با جراحت‌ها، افرادی معلول و ناتوان؛ افرادی که همه چیز‌شان را می‌دادند تا به ورزشگاه بروند و این پسرکان برای کارهایشان پول هم می‌گرفتند. به چشم من آنهایی که باشگاه، هواداران و حتی خودشان را برای یک شیلینگ می‌فروختند، اشخاصی مریض و ناتوان بودند؛ نمی‌توانم این موضوع را بپذیرم و با آن کنار بیایم.دهانش خونی بود. قلبش درد می‌کرد. سیاهی در اطراف حکمفرما بود و البته سکوت. او در جایی میان فلزات از شکل و فرم افتاده گیر کرده بود؛ همچنان هم بسته شده و گرفتار. کمربند ایمنی را باز و تلاش کرد تا از لاشه هواپیما خودش را بیرون بکشد. آن‌وقت بود که نخستین جسد را دید. این حادثه یکی از غم‌انگیز‌ترین لحظه‌های ورزش بریتانیا از دوران جنگ جهانی دوم بود و در فرودگاهی در آلمان رخ داد. مونیخ، 6 فوریه 1958. هواپیمای حامل بازیکنان منچستریونایتد هنگام بلند شدن تکه‌تکه شد. آن تیم، تیمی معمولی نبود: حرف از شیاطین سرخ بود، از بچه‌های بازبی، قهرمانان انگلیس، دستچین شده و سازمان‌یافته از سوی مت بازبی؛ سرمربی‌شان.
مترجم: محمد علیجانی‌بائی ارسال نظر
پربیننده