محمد خاکپور*
دقیقا شد 12 سال. زمان خیلی زود می‌گذرد و عمر ما نیز همین طور. از من خواسته‌اند تا مقایسه کنم، تیم 12 سال پیش با تیم ملی كنوني را. نمی‌توانم، چون اصلا این 2 قابل قیاس با یکدیگر نیستند. آن روز‌های خوب و آرام در فوتبال ایران دیگر تکرار شدنی نیست. 12 سال پیش مثل دیروز بود که با افتخار در زمین استرالیایی‌ها دور افتخار می‌زدیم، چون به جام جهانی صعود کرده بودیم، آن هم پس از 20 سال. حالا چه چیزی داریم که به آن افتخار کنیم؟ نه به جام جهانی صعود کرده‌ایم و نه افتخاری داریم که به آن ببالیم. کاملا مشخص است که فوتبال ما به بیراهه رفته است. چه از لحاظ آموزش، چه از لحاظ فنی و چه از لحاظ اخلاقی. همه چیز از زمانی که پول وارد فوتبال شد شروع شد. آن موقع کسی به اینکه چقدر از فلان باشگاه بگیرد فکر نمی‌کرد. برای کسی اهمیت نداشت که چرا محمد یا حسن و... از او بیشتر پول می‌گیرند. اما آن شب که شد و همه به خواب رفتند اتفاقات جدیدی افتاد. اتفاقاتی که آفتاب صبح فردا را رنگ دیگری زد تا همزمان با آن فوتبال نیز تغییر کند. قرار است قیاس کنم اما نمی‌توانم. از طحال پاره علی دایی بگویم یا پهلوی آسیب‌دیده عابدزاده. از ابروی شکسته کاپیتان تیم ملی حرف بزنم یا... آیا می‌توان این فداکاری‌ها را با قهر ملی‌پوشان و خروج آنها از اردو مقایسه کرد؟آیا می‌توان ادعا کرد که در فوتبال امروز کسی به دنبال پول نیست و هیچ کس بي عشق و علاقه پیراهن تیم ملی را به تن نمی‌کند؟همه به دنبال حفظ جایگاه‌های خود هستند و کسی به کیفیت فوتبال اهمیتی نمی‌دهد. دیگر عرق ملی دربازیکنان وجود ندارد و برای آنها مهم نیست که تیم ملی بازی را می‌برد یا نه. در شرایط فعلی مهم این است که بازیکن تنها به تیم ملی دعوت شود تا فصل آینده رقم بالاتری از تیم باشگاهی‌اش بگیرد. این زخمی است که سال‌هاست تیم ملی را آزار می‌دهد. اگر آن زمان آرزوی هر کس پوشیدن پیراهن تیم ملی بود، با عشق و خلوص نیت بود. رسیدن به تیم ملی تلاش می‌خواست، زحمت می‌خواست و انگیزه. نه پارتی و رابطه که بازیکن را فیکس تیم ملی می‌کند. آن زمان همه برای رسیدن به پیراهن تیم ملی عرق می‌ریختند و وقتی به آن می‌رسیدند با جان و دل آن را تن‌شان می‌کردند اما کاملا طبیعی است که نسل جدید فوتبال ما که خیلی‌هایشان زحمتی برای پوشیدن این پیراهن نکشیده‌اند براحتی آن را از تن خارج می‌کنند. فوتبال ما به جایی رسیده که پوشیدن پیراهن تیم ملی در آن لوث شده است. آیا این پیراهن حرمت ندارد که بازیکنان با عصبانیت آن را به زمین می‌کوبند؟ بدجور به بیراهه رفته و از اصل موضوع خارج شده‌ایم. فوتبال ما با گیردادن به بازیکنان درست نمی‌شود چون پایه فوتبالمان خراب است. باید تلنگری به مسؤولان ورزش کشور بخورد تا آنها فکری به حال این فوتبال بکنند. متاسفانه کسی به دنبال تولید بازیکن نیست و توقع همه این است که بدون بازیکن‌سازی،فوتبال ایران بتواند در جهان موفق باشد. این کار به هیچ عنوان مقدور نیست مگر با تمرین و ممارست.فوتبال ایران استعداد‌های زیادی دارد که هر کدام می‌توانند در لیگ‌های معتبر اروپایی بازی کنند، فقط باید آنها را شناسایی کرد و در مسیر اصلی حرکت داد. در پایان دوست دارم یک بار دیگر بگویم که مقایسه خوب است اما نه درباره 2 تیمی که زمین تا آسمان با هم تفاوت دارند و اصلا در حد و اندازه‌های قیاس با یکدیگر نیستند.
* كاپيتان سابق تیم ملی ایران مقایسه نکنید
محمد خاکپور*
دقیقا شد 12 سال. زمان خیلی زود می‌گذرد و عمر ما نیز همین طور. از من خواسته‌اند تا مقایسه کنم، تیم 12 سال پیش با تیم ملی كنوني را. نمی‌توانم، چون اصلا این 2 قابل قیاس با یکدیگر نیستند. آن روز‌های خوب و آرام در فوتبال ایران دیگر تکرار شدنی نیست. 12 سال پیش مثل دیروز بود که با افتخار در زمین استرالیایی‌ها دور افتخار می‌زدیم، چون به جام جهانی صعود کرده بودیم، آن هم پس از 20 سال. حالا چه چیزی داریم که به آن افتخار کنیم؟ نه به جام جهانی صعود کرده‌ایم و نه افتخاری داریم که به آن ببالیم. کاملا مشخص است که فوتبال ما به بیراهه رفته است. چه از لحاظ آموزش، چه از لحاظ فنی و چه از لحاظ اخلاقی. همه چیز از زمانی که پول وارد فوتبال شد شروع شد. آن موقع کسی به اینکه چقدر از فلان باشگاه بگیرد فکر نمی‌کرد. برای کسی اهمیت نداشت که چرا محمد یا حسن و... از او بیشتر پول می‌گیرند. اما آن شب که شد و همه به خواب رفتند اتفاقات جدیدی افتاد. اتفاقاتی که آفتاب صبح فردا را رنگ دیگری زد تا همزمان با آن فوتبال نیز تغییر کند. قرار است قیاس کنم اما نمی‌توانم. از طحال پاره علی دایی بگویم یا پهلوی آسیب‌دیده عابدزاده. از ابروی شکسته کاپیتان تیم ملی حرف بزنم یا... آیا می‌توان این فداکاری‌ها را با قهر ملی‌پوشان و خروج آنها از اردو مقایسه کرد؟آیا می‌توان ادعا کرد که در فوتبال امروز کسی به دنبال پول نیست و هیچ کس بي عشق و علاقه پیراهن تیم ملی را به تن نمی‌کند؟همه به دنبال حفظ جایگاه‌های خود هستند و کسی به کیفیت فوتبال اهمیتی نمی‌دهد. دیگر عرق ملی دربازیکنان وجود ندارد و برای آنها مهم نیست که تیم ملی بازی را می‌برد یا نه. در شرایط فعلی مهم این است که بازیکن تنها به تیم ملی دعوت شود تا فصل آینده رقم بالاتری از تیم باشگاهی‌اش بگیرد. این زخمی است که سال‌هاست تیم ملی را آزار می‌دهد. اگر آن زمان آرزوی هر کس پوشیدن پیراهن تیم ملی بود، با عشق و خلوص نیت بود. رسیدن به تیم ملی تلاش می‌خواست، زحمت می‌خواست و انگیزه. نه پارتی و رابطه که بازیکن را فیکس تیم ملی می‌کند. آن زمان همه برای رسیدن به پیراهن تیم ملی عرق می‌ریختند و وقتی به آن می‌رسیدند با جان و دل آن را تن‌شان می‌کردند اما کاملا طبیعی است که نسل جدید فوتبال ما که خیلی‌هایشان زحمتی برای پوشیدن این پیراهن نکشیده‌اند براحتی آن را از تن خارج می‌کنند. فوتبال ما به جایی رسیده که پوشیدن پیراهن تیم ملی در آن لوث شده است. آیا این پیراهن حرمت ندارد که بازیکنان با عصبانیت آن را به زمین می‌کوبند؟ بدجور به بیراهه رفته و از اصل موضوع خارج شده‌ایم. فوتبال ما با گیردادن به بازیکنان درست نمی‌شود چون پایه فوتبالمان خراب است. باید تلنگری به مسؤولان ورزش کشور بخورد تا آنها فکری به حال این فوتبال بکنند. متاسفانه کسی به دنبال تولید بازیکن نیست و توقع همه این است که بدون بازیکن‌سازی،فوتبال ایران بتواند در جهان موفق باشد. این کار به هیچ عنوان مقدور نیست مگر با تمرین و ممارست.فوتبال ایران استعداد‌های زیادی دارد که هر کدام می‌توانند در لیگ‌های معتبر اروپایی بازی کنند، فقط باید آنها را شناسایی کرد و در مسیر اصلی حرکت داد. در پایان دوست دارم یک بار دیگر بگویم که مقایسه خوب است اما نه درباره 2 تیمی که زمین تا آسمان با هم تفاوت دارند و اصلا در حد و اندازه‌های قیاس با یکدیگر نیستند.
* كاپيتان سابق تیم ملی ایران ارسال نظر
پربیننده