کاسیو با به یاد آوردن دیدار مقابل آژاکس می‌گوید: «ما فاصله کمی جهت آماده‌سازی برای دیدار نهایی داشتیم و به سبب فصل پشت‌سر گذاشته، از پا در آمده بودیم. از تجربه کافی برای رقابت با آژاکس برخوردار نبودیم؛ آنها پیش‌تر 2بار قهرمان اروپا شده بودند. تنها می‌توانم این را بگویم که اگر این بازی یک یا 2 سال بعداز آن برگزار شده بود، سرنوشت کاملاً متفاوتی پیدا می‌کرد».
یکی دیگر از بازیکنان آن زمان یووه درباره این بازی می‌گوید: «اگر بازی 6 ساعت دیگر هم ادامه داشت، ما نمی‌توانستیم هیچ گلی به حریف بزنیم و حتی اگر بر فرض محال می‌توانستیم دروازه آژاکس را باز کنیم، باز هم می‌دانستیم که آنها مقابل ما به برتری دست می‌یافتند. بازیکنان آژاکس یک
سروگردن بالاتر از ما بودند». پس از پایان بازی بود که داغ دل یوونتوسی‌ها تازه شد. در حالی که بازیکنان این تیم در اتوبوس بسر برده و همه آنها چهره‌ای غم‌آلود داشتند، بری هالشوف کاپیتان آژاکس در حال سوار شدن به اتوبوس تیمش بود و طوری جام قهرمانی را در یکی از دستان خودش حمل می‌کرد که انگار یک کیف ارزان‌قیمت است. کاپلو که غرق سکوت شده بود، لحظه‌ای را نظاره کرد که در آن هالشوف جام قهرمانی را به مسؤول لباس تیم داده و او هم جام را در قفسه‌ای جای داد. سپس هالشوف بازگشت، لبخندی زد و به دنبال یک تفرجگاه گشت.
اسپینوزی درباره آن لحظه‌ها می‌گوید: «بازیکنان آژاکس طوری جام قهرمانی را آنجا گذاشتند که انگار اسباب‌بازی‌ای بیش نبود و سپس برای تفریح به یکی از تفرجگاه‌ها رفتند. باور نکردنی بود. این موضوع برای ما یک تحقیر واقعی به شمار می‌رفت».
شاید رخدادهایی از این قبیل بود که موجب شد کاپلو هرگز درباره پیروزی یا شکست‌ها بیش از حد صحبت نکند. یوونتوس برای رسیدن به دیدار نهایی به سختی زحمت کشیده بود. آژاکسی‌ها دست‌کم به ظاهر هم که شده با جام قهرمانی اروپا همچون مساله‌ای کوچک و کم‌اهمیت برخورد کرده و همین که قهرمانی از آن آنها شد، جام قهرمانی در میان جوراب‌های عرقی و پیراهن‌های کثیف قرار گرفته بود و بازیکنان آژاکس پس از چنین بازی بزرگی سراغ همسران و عیش و نوش خود رفتند. آیا این یک نوع بی‌احترامی بود؟ نه. آنها حق چنین رفتاری را به دست آورده بودند. آنچه ارزش داشت قهرمانی بود، نه چگونه شادمانی کردن و همین که آنها به یکی از اهداف خود رسیدند، به فکر هدف بعدی بودند. تیم‌های برنده همواره چنین منشی دارند. کاپلو آن شب را از یاد نبرد و شاید همین مساله بیانگر این باشد که چرا هیچکدام از 30 و چندی جام به دست آمده در دوران بازی و مربیگری او در خانه‌اش به نمایش در نمی‌آید و در عوض جایی دور از دید دیگران پنهان شده است. برندگان واقعی برای یادآوری آنچه به دست آورده‌اند نیازمند اسباب‌بازی‌های
این‌چنینی نیستند.
قسمت پنجم: آن گل ومبلی
فصل برای یوونتوس هنوز به پایان نرسیده بود. در آن سال، یک بار دیگر فینال کوپا ایتالیا در ماه ژوئن برگزار می‌شد؛ نوعی پایان بی‌معنی برای یک فصل بلند و پر فراز و نشیب. 8 تیم آخر به 2 گروه 4تایی تقسیم شده بودند و همه تیم‌ها در قالب دیدارهای رفت و برگشت به مصاف یکدیگر رفته و در پایان تیم‌های سرگروه به مرحله نهایی راه پیدا می‌کردند. آنچه مساله را پیچیده‌تر می‌کرد این بود که فدراسیون فوتبال ایتالیا درست در میان رقابت‌های کوپا ایتالیا 2 دیدار دوستانه بزرگ برای تیم ملی درنظر گرفته بود. در حالی که مرحله نیمه‌نهایی رقابت‌ها آغاز شده بود، کاپلو همراه با هم‌تیمی‌های خود در تیم ملی ایتالیا به این تیم ملحق شدند. در روز 9 ژوئن 1973 آنها در ورزشگاه المپیک شهر رم به مصاف برزیل قدرتمند و قهرمان جهان رفتند. لاجوردی‌پوشان در این دیدار با نتیجه 2 بر صفر حریف خود را از پیش‌رو برداشتند که کاپلو پاس گل دوم تیمش را فراهم ساخت. 5 روز بعد در تورین، ایتالیا برای جشن گرفتن هفتاد و پنجمین سالگرد تاسیس فدراسیون فوتبال خود باید به مصاف انگلیس می‌رفت. تیم ملی انگلیس که هدایت آن را «سر آلف رمزی» برعهده داشت از وجود بازیکنانی همچون بابی مور، امیلین هیوز، آلن کلارک و مارتین پیترز بهره می‌برد. کاپلو پیش از بازی مقابل انگلیس گفت‌وگویی با رادیو RAI (رادیوی دولتی ایتالیا) داشته و درباره فوتبال انگلیس صحبت کرده بود. بازهم عجیب است که کاپلو چگونه بدون وجود عینک و چین و چروک‌های صورتش همانگونه به نظر می‌رسید که این روزها به نظر می‌رسد. کاپلوی جوان در این گفت‌و‌گو از اظهارات کلیشه‌ای پرهیز کرده و با اعتماد به نفس زیاد به دوربین خیره شده و صحبت می‌کند.
ترجمه: رشيد سعدلو پایان قسمت چهارم: یوونتوس، تیم دهه 70
کاپلو؛ تصویری از یک برنده
کاسیو با به یاد آوردن دیدار مقابل آژاکس می‌گوید: «ما فاصله کمی جهت آماده‌سازی برای دیدار نهایی داشتیم و به سبب فصل پشت‌سر گذاشته، از پا در آمده بودیم. از تجربه کافی برای رقابت با آژاکس برخوردار نبودیم؛ آنها پیش‌تر 2بار قهرمان اروپا شده بودند. تنها می‌توانم این را بگویم که اگر این بازی یک یا 2 سال بعداز آن برگزار شده بود، سرنوشت کاملاً متفاوتی پیدا می‌کرد».
یکی دیگر از بازیکنان آن زمان یووه درباره این بازی می‌گوید: «اگر بازی 6 ساعت دیگر هم ادامه داشت، ما نمی‌توانستیم هیچ گلی به حریف بزنیم و حتی اگر بر فرض محال می‌توانستیم دروازه آژاکس را باز کنیم، باز هم می‌دانستیم که آنها مقابل ما به برتری دست می‌یافتند. بازیکنان آژاکس یک
سروگردن بالاتر از ما بودند». پس از پایان بازی بود که داغ دل یوونتوسی‌ها تازه شد. در حالی که بازیکنان این تیم در اتوبوس بسر برده و همه آنها چهره‌ای غم‌آلود داشتند، بری هالشوف کاپیتان آژاکس در حال سوار شدن به اتوبوس تیمش بود و طوری جام قهرمانی را در یکی از دستان خودش حمل می‌کرد که انگار یک کیف ارزان‌قیمت است. کاپلو که غرق سکوت شده بود، لحظه‌ای را نظاره کرد که در آن هالشوف جام قهرمانی را به مسؤول لباس تیم داده و او هم جام را در قفسه‌ای جای داد. سپس هالشوف بازگشت، لبخندی زد و به دنبال یک تفرجگاه گشت.
اسپینوزی درباره آن لحظه‌ها می‌گوید: «بازیکنان آژاکس طوری جام قهرمانی را آنجا گذاشتند که انگار اسباب‌بازی‌ای بیش نبود و سپس برای تفریح به یکی از تفرجگاه‌ها رفتند. باور نکردنی بود. این موضوع برای ما یک تحقیر واقعی به شمار می‌رفت».
شاید رخدادهایی از این قبیل بود که موجب شد کاپلو هرگز درباره پیروزی یا شکست‌ها بیش از حد صحبت نکند. یوونتوس برای رسیدن به دیدار نهایی به سختی زحمت کشیده بود. آژاکسی‌ها دست‌کم به ظاهر هم که شده با جام قهرمانی اروپا همچون مساله‌ای کوچک و کم‌اهمیت برخورد کرده و همین که قهرمانی از آن آنها شد، جام قهرمانی در میان جوراب‌های عرقی و پیراهن‌های کثیف قرار گرفته بود و بازیکنان آژاکس پس از چنین بازی بزرگی سراغ همسران و عیش و نوش خود رفتند. آیا این یک نوع بی‌احترامی بود؟ نه. آنها حق چنین رفتاری را به دست آورده بودند. آنچه ارزش داشت قهرمانی بود، نه چگونه شادمانی کردن و همین که آنها به یکی از اهداف خود رسیدند، به فکر هدف بعدی بودند. تیم‌های برنده همواره چنین منشی دارند. کاپلو آن شب را از یاد نبرد و شاید همین مساله بیانگر این باشد که چرا هیچکدام از 30 و چندی جام به دست آمده در دوران بازی و مربیگری او در خانه‌اش به نمایش در نمی‌آید و در عوض جایی دور از دید دیگران پنهان شده است. برندگان واقعی برای یادآوری آنچه به دست آورده‌اند نیازمند اسباب‌بازی‌های
این‌چنینی نیستند.
قسمت پنجم: آن گل ومبلی
فصل برای یوونتوس هنوز به پایان نرسیده بود. در آن سال، یک بار دیگر فینال کوپا ایتالیا در ماه ژوئن برگزار می‌شد؛ نوعی پایان بی‌معنی برای یک فصل بلند و پر فراز و نشیب. 8 تیم آخر به 2 گروه 4تایی تقسیم شده بودند و همه تیم‌ها در قالب دیدارهای رفت و برگشت به مصاف یکدیگر رفته و در پایان تیم‌های سرگروه به مرحله نهایی راه پیدا می‌کردند. آنچه مساله را پیچیده‌تر می‌کرد این بود که فدراسیون فوتبال ایتالیا درست در میان رقابت‌های کوپا ایتالیا 2 دیدار دوستانه بزرگ برای تیم ملی درنظر گرفته بود. در حالی که مرحله نیمه‌نهایی رقابت‌ها آغاز شده بود، کاپلو همراه با هم‌تیمی‌های خود در تیم ملی ایتالیا به این تیم ملحق شدند. در روز 9 ژوئن 1973 آنها در ورزشگاه المپیک شهر رم به مصاف برزیل قدرتمند و قهرمان جهان رفتند. لاجوردی‌پوشان در این دیدار با نتیجه 2 بر صفر حریف خود را از پیش‌رو برداشتند که کاپلو پاس گل دوم تیمش را فراهم ساخت. 5 روز بعد در تورین، ایتالیا برای جشن گرفتن هفتاد و پنجمین سالگرد تاسیس فدراسیون فوتبال خود باید به مصاف انگلیس می‌رفت. تیم ملی انگلیس که هدایت آن را «سر آلف رمزی» برعهده داشت از وجود بازیکنانی همچون بابی مور، امیلین هیوز، آلن کلارک و مارتین پیترز بهره می‌برد. کاپلو پیش از بازی مقابل انگلیس گفت‌وگویی با رادیو RAI (رادیوی دولتی ایتالیا) داشته و درباره فوتبال انگلیس صحبت کرده بود. بازهم عجیب است که کاپلو چگونه بدون وجود عینک و چین و چروک‌های صورتش همانگونه به نظر می‌رسید که این روزها به نظر می‌رسد. کاپلوی جوان در این گفت‌و‌گو از اظهارات کلیشه‌ای پرهیز کرده و با اعتماد به نفس زیاد به دوربین خیره شده و صحبت می‌کند.
ترجمه: رشيد سعدلو ارسال نظر
پربیننده