مت دیکنسون
نور روشنی از بالای آسمان نوکمپ به ورزشگاه می‌تابید، درست مثل کتاب مقدسی که باران رحمتش از آسمان همه جاده‌ها را نورانی می‌کند. یکشنبه شب پسران گوآردیولا بدون ارائه نمایشي خیره‌کننده برخلاف فصل پیش در این نبرد سنتی پیروز شدند و این پیروزی ترد و شکننده چیزی نبود که به خاطر آن یک سال انتظار ال‌کلاسیکو را می‌کشیدیم و لحظه شیرین پیروزی زمانی برایشان اتفاق افتاد که زلاتان با پای چپ ایکر کاسیاس را در دقیقه 56 مقهور کرد. همین یک گل کافی بود تا دارودسته رئال مادرید با سردردی عجیب راهی خانه‌شان شوند. شاید این بهترین نمایشی بود که در این فصل از پسران پلگرینی مشاهده کردیم، ولی باز هم باید اشاره کنم آن‌طور که باید، به اندازه مجموعه گرانقیمتی که بیش از حد برایش ولخرجی کردند ظاهر نشدند. شاید کریس رونالدو نیز عذرش موجه بود، آن هم به خاطر مصدومیت لعنتی که گریبانش را گرفت و بعد مجبور شد 6 هفته تمام از میادین دور باشد و اینکه او توانست بعد از این همه مدت اینگونه ظاهر شود تا حدودی قابل توجیه است. اما سوال اصلی این است که مانوئل پلگرینی چگونه می‌تواند دوباره چینی شکسته را بند بزند؟ او خودش در این باره می‌گوید: «فکر نمی‌کنم بارسا به جز چند موقعیت و شانس چیز دیگری عایدش شد! به نظرم تساوی عادلانه‌ترین نتیجه‌ای بود که می‌توانست به دست آید». رئال مادرید اگر کمی خوش‌شانس بود، می‌توانست از اخراج بوسکتس در 27 دقیقه پایانی کمال استفاده را ببرد ولی اخراج لاسانا دیارا این امتیاز را برای آنها از بین برد.بدون شک قبل از دیدار همه توجه‌ها روی کاکا، کریس رونالدو و لیونل مسی معطوف شده بود، ولی به نظر می‌رسد ستاره این دیدار کسی نبود جز کارلس پویول. نبردی که ستاره‌های گرانقیمت را برابر بهترین بازیکنان جهان قرار می‌داد؛ تقابل رونالدو – مسی. تقابل قدرت اول و دوم لالیگا همه هیجانی بود که قبل از بازی به تصویر کشیده شد، نبردی که در 51 سینمای اسپانیا برای نخستین بار به نمایش درآمد و هواداران خیلی راحت می‌توانستند با در دست داشتن «پابکورن» و خوردن آن در سینما از تماشای این بازی لذت ببرند، اما با شروع بازی معادلات برهم خورد و این‌بار پسران پلگرینی بودند که تا اواسط نیمه اول توپ و میدان را در اختیار داشتند و شاید اگر ویکتور والدس آن همه شجاعت از خودش نشان نمی‌داد کاتالان‌ها در همان دقایق نخست در برابر چشم هزاران هوادارشان تحقیر می‌شدند، اما این موضوع تا پایان کار دوام نیاورد و تنها یک تعویض کافی بود تا جریان بازی عوض شود. حالا باید سوالی را مطرح کنیم، واقعاً پپ گوآردیولا درباره زلاتان 40 میلیون پوندی چه فکری می‌کند؟ البته باید به این موضوع اشاره کنیم که مربی جوان بارسا به خوبی از ارزش بالای پسرک سوئدی باخبر بود که او را با ساموئل اتوئو معاوضه کرد. شاید بگویید که چرا او تا این حد دیر پا به میدان گذاشت، ولی خب، زمانی هم که آمد نشان داد چگونه می‌تواند شب زیبایی را برای تیمش رقم بزند. او موجب شد تا رئال مادرید بار دیگر به مکان دوم پرتاب شود و بارسلونا دوباره به جایگاه اول تکیه بزند.
* خبرنگار تایمز در بارسلونا ستاره‌ای که توانست رئال را به مکان دوم تبعید کند
روشنایی زلاتان
مت دیکنسون
نور روشنی از بالای آسمان نوکمپ به ورزشگاه می‌تابید، درست مثل کتاب مقدسی که باران رحمتش از آسمان همه جاده‌ها را نورانی می‌کند. یکشنبه شب پسران گوآردیولا بدون ارائه نمایشي خیره‌کننده برخلاف فصل پیش در این نبرد سنتی پیروز شدند و این پیروزی ترد و شکننده چیزی نبود که به خاطر آن یک سال انتظار ال‌کلاسیکو را می‌کشیدیم و لحظه شیرین پیروزی زمانی برایشان اتفاق افتاد که زلاتان با پای چپ ایکر کاسیاس را در دقیقه 56 مقهور کرد. همین یک گل کافی بود تا دارودسته رئال مادرید با سردردی عجیب راهی خانه‌شان شوند. شاید این بهترین نمایشی بود که در این فصل از پسران پلگرینی مشاهده کردیم، ولی باز هم باید اشاره کنم آن‌طور که باید، به اندازه مجموعه گرانقیمتی که بیش از حد برایش ولخرجی کردند ظاهر نشدند. شاید کریس رونالدو نیز عذرش موجه بود، آن هم به خاطر مصدومیت لعنتی که گریبانش را گرفت و بعد مجبور شد 6 هفته تمام از میادین دور باشد و اینکه او توانست بعد از این همه مدت اینگونه ظاهر شود تا حدودی قابل توجیه است. اما سوال اصلی این است که مانوئل پلگرینی چگونه می‌تواند دوباره چینی شکسته را بند بزند؟ او خودش در این باره می‌گوید: «فکر نمی‌کنم بارسا به جز چند موقعیت و شانس چیز دیگری عایدش شد! به نظرم تساوی عادلانه‌ترین نتیجه‌ای بود که می‌توانست به دست آید». رئال مادرید اگر کمی خوش‌شانس بود، می‌توانست از اخراج بوسکتس در 27 دقیقه پایانی کمال استفاده را ببرد ولی اخراج لاسانا دیارا این امتیاز را برای آنها از بین برد.بدون شک قبل از دیدار همه توجه‌ها روی کاکا، کریس رونالدو و لیونل مسی معطوف شده بود، ولی به نظر می‌رسد ستاره این دیدار کسی نبود جز کارلس پویول. نبردی که ستاره‌های گرانقیمت را برابر بهترین بازیکنان جهان قرار می‌داد؛ تقابل رونالدو – مسی. تقابل قدرت اول و دوم لالیگا همه هیجانی بود که قبل از بازی به تصویر کشیده شد، نبردی که در 51 سینمای اسپانیا برای نخستین بار به نمایش درآمد و هواداران خیلی راحت می‌توانستند با در دست داشتن «پابکورن» و خوردن آن در سینما از تماشای این بازی لذت ببرند، اما با شروع بازی معادلات برهم خورد و این‌بار پسران پلگرینی بودند که تا اواسط نیمه اول توپ و میدان را در اختیار داشتند و شاید اگر ویکتور والدس آن همه شجاعت از خودش نشان نمی‌داد کاتالان‌ها در همان دقایق نخست در برابر چشم هزاران هوادارشان تحقیر می‌شدند، اما این موضوع تا پایان کار دوام نیاورد و تنها یک تعویض کافی بود تا جریان بازی عوض شود. حالا باید سوالی را مطرح کنیم، واقعاً پپ گوآردیولا درباره زلاتان 40 میلیون پوندی چه فکری می‌کند؟ البته باید به این موضوع اشاره کنیم که مربی جوان بارسا به خوبی از ارزش بالای پسرک سوئدی باخبر بود که او را با ساموئل اتوئو معاوضه کرد. شاید بگویید که چرا او تا این حد دیر پا به میدان گذاشت، ولی خب، زمانی هم که آمد نشان داد چگونه می‌تواند شب زیبایی را برای تیمش رقم بزند. او موجب شد تا رئال مادرید بار دیگر به مکان دوم پرتاب شود و بارسلونا دوباره به جایگاه اول تکیه بزند.
* خبرنگار تایمز در بارسلونا ارسال نظر
پربیننده