مجید ابهری
در طول تاریخ انحرافات رفتاری دارای عواقب و آثاری بوده که می‌توان ردپای آنها را در دوره‌های مختلف ملاحظه کرد. باریدن باران سنگ بر سر قوم لوط یا فرورفتن زمین برای قوم سدوم نمونه‌هایی از آثار و عواقب ناهنجاری‌های رفتاری بویژه در روابط اجتماعی است. در عصر ما ظهور و گسترش بیماری ایدز یکی از عوارض کم‌توجهی به روابط پرخطر جنسی است و به عنوان یکی از اهرم‌های اصلی در جهت دوام و بقای اخلاق سالم در خانواده و جامعه مطرح است. از آنجا که ابتلا به این بیماری می‌تواند علل و دلایل گوناگونی مانند استفاده از سرنگ مشترک و خون آلوده داشته باشد، بنابراین نباید فقط علل جنسی را عامل ابتلا به این بیماری دانست چرا که بسیار اتفاق افتاده فردی به دلایلی جز تزریق و رابطه جنسی به این بیماری جانسوز مبتلا شده است. قضاوت درباره مبتلایان به این بیماری به عنوان افراد بی‌قید نمی‌تواند مبنای منطقی و اصولی داشته باشد اما متاسفانه به علت پایین بودن سطح اطلاع‌رسانی و آگاهی عمومی از این بیماری در پاره‌ای از جوامع از ایدز به شکل یک دشنام استفاده می‌شود. در جامعه ما در گذشته این بیماری به علت نوعی از «تابو» بودن، بدرستی مورد بحث و آموزش قرار نمی‌گرفت و همین امر موجب گسترش و افزایش مبتلایان به ایدز شد. امروز باید در کنار آموزه‌های پیشگیری، در زمینه روش‌های درمان بیماران و نحوه رفتار و تعامل با آنها و خانواده‌هایشان نیز کار شود چرا که اهانت به یک بیمار فقط موجب انحرافات و دردهای بیشتر می‌شود و هیچ باری را از دوش بیماران و جامعه برنمی‌دارد. رفتار با این بیماران باید در حد دیگر افراد مبتلا به بیماری‌های مسری باشد با این تفاوت که معاشرت کلامی حتی دست دادن و هم‌غذا شدن با بیماران مبتلا به ایدز موجب انتقال بیماری نمی‌شود. گفتنی است خطر ابتلا و انتقال ایدز بسیار کمتر از آنفلوآنزای A است بنابراین همه ما باید به مواد زیر توجه داشته باشیم:
1- همه بیماران مبتلا به ایدز را به چشم افراد فاسد و فاقد اخلاق قلمداد نکنیم.
2- در صورت برخورد با افراد مبتلا به ایدز به یاد داشته باشیم این بیماری فقط از طریق خون یا آمیزش قابلیت انتقال دارد بنابراین لازم نیست وحشت بیهوده به خود راه دهیم.
3- باید به این بیماران دلداری داد و ضمن پذیرش آنها در اجتماع به گونه‌ای رفتار کرد که آنها دچار وانهادگی و افسردگی نشوند.
4- در صورت وجود یک بیمار در خانواده یا در همسایگی با آموزش درست به افرادی که دارای آگاهی کمتر هستند، اجازه دهیم بیمار مبتلا به ایدز زندگی روزمره خود را ادامه دهد و با او مانند افراد جذامی یا طاعون‌زده رفتار نشود.
فقط با رعایت اصول گفته شده و شکستن دیوارهای کاذب در اطراف این بیماری می‌توانیم اقدام به آموزش و پیشگیری موثر کنیم. نتایج یک پژوهش در زمینه رفتار مبتلایان به ایدز حاکی است كه افسردگی، ناامیدی و انزوا در کمین مبتلایان به ایدز است. این در حالی است که امید اصلی‌ترین درمان هر بیماری است و چه بسیار بیمارانی که با مقاومت، ایمان و امید به سخت‌ترین بیماری‌ها غلبه کرده‌اند. گروهی از مبتلایان به این بیماری به دلیل ناامیدی از درمان‌های دارویی سر باز می‌زنند و به گونه‌ای با این روش خود به سوی مرگ گام برمی‌دارند که این خود می‌تواند ناشی از رفتارهای نادرست اطرافیان باشد. ایجاد گروه‌های همجنس از این بیماران، برگزاری جشن‌ها و اردوهای تفریحی و انجام جلسات قصه‌خوانی و شعرخوانی برای این بیماران می‌تواند امید زندگی را در آنها بالا ببرد تا شاید روزی متخصصان، دارو و درمان این مرض را هم پیدا کنند و از گسترش بیشتر آن جلوگیری شود، اما تا آن روز آموزش تنها راه پیشگیری و مقابله با ایدز است.
* متخصص علوم رفتاری و آسیب‌شناس اجتماعی
آموزش تنها راه پیشگیری
مجید ابهری
در طول تاریخ انحرافات رفتاری دارای عواقب و آثاری بوده که می‌توان ردپای آنها را در دوره‌های مختلف ملاحظه کرد. باریدن باران سنگ بر سر قوم لوط یا فرورفتن زمین برای قوم سدوم نمونه‌هایی از آثار و عواقب ناهنجاری‌های رفتاری بویژه در روابط اجتماعی است. در عصر ما ظهور و گسترش بیماری ایدز یکی از عوارض کم‌توجهی به روابط پرخطر جنسی است و به عنوان یکی از اهرم‌های اصلی در جهت دوام و بقای اخلاق سالم در خانواده و جامعه مطرح است. از آنجا که ابتلا به این بیماری می‌تواند علل و دلایل گوناگونی مانند استفاده از سرنگ مشترک و خون آلوده داشته باشد، بنابراین نباید فقط علل جنسی را عامل ابتلا به این بیماری دانست چرا که بسیار اتفاق افتاده فردی به دلایلی جز تزریق و رابطه جنسی به این بیماری جانسوز مبتلا شده است. قضاوت درباره مبتلایان به این بیماری به عنوان افراد بی‌قید نمی‌تواند مبنای منطقی و اصولی داشته باشد اما متاسفانه به علت پایین بودن سطح اطلاع‌رسانی و آگاهی عمومی از این بیماری در پاره‌ای از جوامع از ایدز به شکل یک دشنام استفاده می‌شود. در جامعه ما در گذشته این بیماری به علت نوعی از «تابو» بودن، بدرستی مورد بحث و آموزش قرار نمی‌گرفت و همین امر موجب گسترش و افزایش مبتلایان به ایدز شد. امروز باید در کنار آموزه‌های پیشگیری، در زمینه روش‌های درمان بیماران و نحوه رفتار و تعامل با آنها و خانواده‌هایشان نیز کار شود چرا که اهانت به یک بیمار فقط موجب انحرافات و دردهای بیشتر می‌شود و هیچ باری را از دوش بیماران و جامعه برنمی‌دارد. رفتار با این بیماران باید در حد دیگر افراد مبتلا به بیماری‌های مسری باشد با این تفاوت که معاشرت کلامی حتی دست دادن و هم‌غذا شدن با بیماران مبتلا به ایدز موجب انتقال بیماری نمی‌شود. گفتنی است خطر ابتلا و انتقال ایدز بسیار کمتر از آنفلوآنزای A است بنابراین همه ما باید به مواد زیر توجه داشته باشیم:
1- همه بیماران مبتلا به ایدز را به چشم افراد فاسد و فاقد اخلاق قلمداد نکنیم.
2- در صورت برخورد با افراد مبتلا به ایدز به یاد داشته باشیم این بیماری فقط از طریق خون یا آمیزش قابلیت انتقال دارد بنابراین لازم نیست وحشت بیهوده به خود راه دهیم.
3- باید به این بیماران دلداری داد و ضمن پذیرش آنها در اجتماع به گونه‌ای رفتار کرد که آنها دچار وانهادگی و افسردگی نشوند.
4- در صورت وجود یک بیمار در خانواده یا در همسایگی با آموزش درست به افرادی که دارای آگاهی کمتر هستند، اجازه دهیم بیمار مبتلا به ایدز زندگی روزمره خود را ادامه دهد و با او مانند افراد جذامی یا طاعون‌زده رفتار نشود.
فقط با رعایت اصول گفته شده و شکستن دیوارهای کاذب در اطراف این بیماری می‌توانیم اقدام به آموزش و پیشگیری موثر کنیم. نتایج یک پژوهش در زمینه رفتار مبتلایان به ایدز حاکی است كه افسردگی، ناامیدی و انزوا در کمین مبتلایان به ایدز است. این در حالی است که امید اصلی‌ترین درمان هر بیماری است و چه بسیار بیمارانی که با مقاومت، ایمان و امید به سخت‌ترین بیماری‌ها غلبه کرده‌اند. گروهی از مبتلایان به این بیماری به دلیل ناامیدی از درمان‌های دارویی سر باز می‌زنند و به گونه‌ای با این روش خود به سوی مرگ گام برمی‌دارند که این خود می‌تواند ناشی از رفتارهای نادرست اطرافیان باشد. ایجاد گروه‌های همجنس از این بیماران، برگزاری جشن‌ها و اردوهای تفریحی و انجام جلسات قصه‌خوانی و شعرخوانی برای این بیماران می‌تواند امید زندگی را در آنها بالا ببرد تا شاید روزی متخصصان، دارو و درمان این مرض را هم پیدا کنند و از گسترش بیشتر آن جلوگیری شود، اما تا آن روز آموزش تنها راه پیشگیری و مقابله با ایدز است.
* متخصص علوم رفتاری و آسیب‌شناس اجتماعی
ارسال نظر
پربیننده