فرج‌الله سلحشور*
روز دوشنبه و پس از نزدیک به یک ماه و نیم انتظار، فرصت دیدار با رهبر انقلاب فراهم آمد تا در نشستی صمیمانه با حضور رئیس سازمان صدا وسیما، معاون سیمای سازمان(جناب میرباقری) و نزدیک به 10 نفر از هنرمندان و سازندگان مجموعه تلویزیونی یوسف پیامبر(ع) در محضر ایشان حاضر شویم. در این نشست جناب مهندس ضرغامی به بیان ویژگی‌های مثبت مجموعه «یوسف پیامبر(ع)» مانند نظم، برنامه‌ریزی، کیفیت بالا و از همه مهم‌تر سرعت‌عمل (که به نسبت دیگر مجموعه‌های مشابه بسیار پایین بود) و نیز بودجه کار (که باز هم به نسبت سریال‌های همزمان رقمی بسیار پایین بود) پرداخت. در همین صحبت‌ها به استقبال جهانی از مجموعه نیز اشاره شد که بنابر آمار 54 کشور به زبان عربی (تقریباً تمام کشورهای مسلمان) به صورت دوبله و تقریباً تمام کشورهای جهان با زیرنویس انگلیسی، آن را دیده‌اند. در ادامه بنده نیز با محوریت قیاس میان فیلمسازی موجود و فیلمسازی موعود، عرایضی را ایراد کردم. به‌طور خلاصه آنچه درباره دلایل استقبال از مجموعه «یوسف پیامبر(ع)» قابل طرح می‌دانستم را در 5 مورد دسته‌بندی کرده‌ام. «قصه خوب»، «واقعی و مستند بودن داستان»، «عبرت‌آموزی»، «داشتن محتوا» و «بهره‌مندی از جلوه‌های ویژه بصری» به نظرم از دلایل اصلی اقبال مخاطبان داخلی و خارجی به این مجموعه است و آنگونه که در محضر رهبر انقلاب نیز اشاره کردم، این 5 مورد دقیقاً آن چیزی است که امروز در سینمای ایران و جهان مورد غفلت قراردارد. سینمای امروز با این امتیازات بیگانه است. اصلی‌ترین ایراد وارد بر سینمای موجود، همین است، چراکه سینمای موجود زائیده تخیل سینماگران است و جالب اینکه سینماگران امروز نیز خود را مفتخر به این امر می‌دانند. دیگر اشکال وارد بر این سینما، انسان‌محور بودن است. یعنی در سینمای امروز خدا و اندیشه برتر مبنای فیلمسازی‌ها نیست و نظرات شخصی فیلمساز محور قرار می‌گیرد(آنچه بیراه نیست اگر آن را حاصل اندیشه امانیسم بدانیم). سم سینمای موجود هم مادی‌گرایی است. این سینما متأسفانه کاری با دنیای معنا ندارد و به دنبال مادیات است و کمتر سراغ انسان و فطرت انسانی می‌رود. در مجموع این 3 مشکل عمده است که به عقیده بنده سینمای موجود را از سینمای موعود دور کرده است و سبب شده هم سینما و سینماگران آلوده و فاسد شوند و هم مردم را به دنبال خود، رو به گمراهی برند.
نکته دیگری که در نشست با رهبر انقلاب هم به آن اشاره‌ای داشتم، نوع برخورد مطبوعات و رسانه‌های فرهنگی با مجموعه «یوسف پیامبر(ع)» است؛ برخوردی که برخلاف رویکرد مثبت مخاطبان و در صورتی کاملاً نامناسب شکل گرفت. برخلاف مخاطبان به عقیده من برخی هنرمندان و اهالی رسانه بودند که با مجموعه عناد ورزیدند و به گونه‌ای رفتار کردند که گویی نمی‌خواستند که کار دیده شود و این نکته اسف‌انگیزی بود.
پس از این اظهارنظرات و طرح دغدغه‌ها بود که رهبر انقلاب به آن نکات بسیار مهم اشاره کردند. اصلی‌ترین این نکات هم «قصه‌نویسی» بود. اصلی که معتقدم اگر در تمام این سال‌ها آنگونه که رهبر انقلاب تأکید داشتند به آن توجه می‌شد، امروز فیلمنامه‌نویسانی داشتیم که براساس قصه‌هایی زیبا و مستند به واقعیات فیلمنامه می‌نوشتند و می‌توانستند طبق تأکید ایشان ارزش‌های انقلاب را به تصویر درآورند. حاصل چنین رویکردی فیلم‌هایی خواهد بود که حتی اگر از جشنواره‌هایی چون اسکار و کن هم جایزه نگیرند، مهم این است که از خدا و مردم جایزه خود را دریافت کنند. به امید تحقق این امر در آینده‌ای نزدیک.
*كارگردان سريال يوسف پيامبر (ع) از سینمای موجود تا سینمای موعود
فرج‌الله سلحشور*
روز دوشنبه و پس از نزدیک به یک ماه و نیم انتظار، فرصت دیدار با رهبر انقلاب فراهم آمد تا در نشستی صمیمانه با حضور رئیس سازمان صدا وسیما، معاون سیمای سازمان(جناب میرباقری) و نزدیک به 10 نفر از هنرمندان و سازندگان مجموعه تلویزیونی یوسف پیامبر(ع) در محضر ایشان حاضر شویم. در این نشست جناب مهندس ضرغامی به بیان ویژگی‌های مثبت مجموعه «یوسف پیامبر(ع)» مانند نظم، برنامه‌ریزی، کیفیت بالا و از همه مهم‌تر سرعت‌عمل (که به نسبت دیگر مجموعه‌های مشابه بسیار پایین بود) و نیز بودجه کار (که باز هم به نسبت سریال‌های همزمان رقمی بسیار پایین بود) پرداخت. در همین صحبت‌ها به استقبال جهانی از مجموعه نیز اشاره شد که بنابر آمار 54 کشور به زبان عربی (تقریباً تمام کشورهای مسلمان) به صورت دوبله و تقریباً تمام کشورهای جهان با زیرنویس انگلیسی، آن را دیده‌اند. در ادامه بنده نیز با محوریت قیاس میان فیلمسازی موجود و فیلمسازی موعود، عرایضی را ایراد کردم. به‌طور خلاصه آنچه درباره دلایل استقبال از مجموعه «یوسف پیامبر(ع)» قابل طرح می‌دانستم را در 5 مورد دسته‌بندی کرده‌ام. «قصه خوب»، «واقعی و مستند بودن داستان»، «عبرت‌آموزی»، «داشتن محتوا» و «بهره‌مندی از جلوه‌های ویژه بصری» به نظرم از دلایل اصلی اقبال مخاطبان داخلی و خارجی به این مجموعه است و آنگونه که در محضر رهبر انقلاب نیز اشاره کردم، این 5 مورد دقیقاً آن چیزی است که امروز در سینمای ایران و جهان مورد غفلت قراردارد. سینمای امروز با این امتیازات بیگانه است. اصلی‌ترین ایراد وارد بر سینمای موجود، همین است، چراکه سینمای موجود زائیده تخیل سینماگران است و جالب اینکه سینماگران امروز نیز خود را مفتخر به این امر می‌دانند. دیگر اشکال وارد بر این سینما، انسان‌محور بودن است. یعنی در سینمای امروز خدا و اندیشه برتر مبنای فیلمسازی‌ها نیست و نظرات شخصی فیلمساز محور قرار می‌گیرد(آنچه بیراه نیست اگر آن را حاصل اندیشه امانیسم بدانیم). سم سینمای موجود هم مادی‌گرایی است. این سینما متأسفانه کاری با دنیای معنا ندارد و به دنبال مادیات است و کمتر سراغ انسان و فطرت انسانی می‌رود. در مجموع این 3 مشکل عمده است که به عقیده بنده سینمای موجود را از سینمای موعود دور کرده است و سبب شده هم سینما و سینماگران آلوده و فاسد شوند و هم مردم را به دنبال خود، رو به گمراهی برند.
نکته دیگری که در نشست با رهبر انقلاب هم به آن اشاره‌ای داشتم، نوع برخورد مطبوعات و رسانه‌های فرهنگی با مجموعه «یوسف پیامبر(ع)» است؛ برخوردی که برخلاف رویکرد مثبت مخاطبان و در صورتی کاملاً نامناسب شکل گرفت. برخلاف مخاطبان به عقیده من برخی هنرمندان و اهالی رسانه بودند که با مجموعه عناد ورزیدند و به گونه‌ای رفتار کردند که گویی نمی‌خواستند که کار دیده شود و این نکته اسف‌انگیزی بود.
پس از این اظهارنظرات و طرح دغدغه‌ها بود که رهبر انقلاب به آن نکات بسیار مهم اشاره کردند. اصلی‌ترین این نکات هم «قصه‌نویسی» بود. اصلی که معتقدم اگر در تمام این سال‌ها آنگونه که رهبر انقلاب تأکید داشتند به آن توجه می‌شد، امروز فیلمنامه‌نویسانی داشتیم که براساس قصه‌هایی زیبا و مستند به واقعیات فیلمنامه می‌نوشتند و می‌توانستند طبق تأکید ایشان ارزش‌های انقلاب را به تصویر درآورند. حاصل چنین رویکردی فیلم‌هایی خواهد بود که حتی اگر از جشنواره‌هایی چون اسکار و کن هم جایزه نگیرند، مهم این است که از خدا و مردم جایزه خود را دریافت کنند. به امید تحقق این امر در آینده‌ای نزدیک.
*كارگردان سريال يوسف پيامبر (ع) ارسال نظر
پربیننده