آنها پس از مسابقه‌ای از رقابت‌های جام باشگاه‌های اروپا برابر ستاره سرخ بلگراد در راه بازگشت به انگلیس بودند. مسابقه‌ای سنگین برابر تیمی جان سخت که با نتیجه تساوی 3 بر 3 پایان یافته بود. عکسی که پیش از انجام مسابقه گرفته شد، مردان جوان خوش‌چهره‌ای را نشان می‌دهد: ورزشکار، با عضله‌ای ساخته و پرداخته خاص جوانان، آسیب‌ناپذیر، نامیرا و جاویدان. اکنون بسیاری از آنها در لاشه هواپیمای خرد شده گرفتار شده بودند. 8 نفر از آنها کشته شده و یا با مرگ دست و پنجه نرم می‌کردند. 2 نفر دیگر هرگز فوتبال بازی نکردند اما یکی از آنها همان شب به قهرمانان پیوست: او کسی نبود جز «هری گرگ»، دروازه‌بان غول پیکر و تنومند شیاطین سرخ از کشور ایرلند شمالی. او پس از آنکه نجات یافت، تلو‌تلو خوران از میان لاشه‌های هواپیما بیرون آمد، خلبان هم در حالی که کپسول کوچک و مضحک آتش نشانی در دستش بود، نمایان شد: «بدو، هی احمق، الان همه چیز منفجر خواهد شد».گرگ دید که چطور 5 نفر با دست و پایشان در حال فرار بودند. با این حال او به میان درون هواپیما بازگشت.هوا تاریک بود. او فریاد کودک خردسالی را شنید. او بسیار هیجان‌زده و سراسیمه آهن‌پاره‌ها را هل داد و کنار زد تا آن کودک را پیدا کرد. تلاش کرد ببیند آیا آن کودک آسیب دیده است یا خیر. آن وقت آن کودک را بیرون آورد و او را به یکی دیگر از نجات یافتگان سپرده دوباره به درون هواپیما رفت. آتش همچنان زبانه می‌کشید.او مادر کودک را پیدا کرد در حالی که میان آهن‌پاره‌های هواپیما گیر افتاده بود. مادر بیهوش شده بود.گرگ نتوانست او را بلند کند از همین‌رو او را با کشیدن پاهایش از هواپیما بیرون کشید. گرگ هنوز هم دستگیرش نشده بود که چه اتفاقی رخ داده است. همه چیز باور نکردنی بود و تخیلی به نظر می‌رسید. خرابی‌ها زیاد بودند، تمام بخش‌های هواپیما منهدم شده بود. ویرانه یک خانه نیمه کاره در کنار بدنه هواپیما در حال فروریختن بود و زمانی که سوخت هواپیما شروع به سوختن کرد، انفجارها یکی پس از دیگری از راه رسیدند.گرگ دوباره به هواپیمای در حال سوختن برگشت. 2 هم‌تیمی‌اش آنجا بودند. آنها تا اندازه‌ای آسیب‌دیده بودند که نمی‌شد تکانشان داد. با این حال او موفق شد، هر دوی آنها ـ بابی چارلتون و دنیس ویولت ـ را گرفته و از هواپیما بیرون بکشد.انفجاری دیگر، شعله‌های فروزان و در نهایت صدای انفجاری شدید که پزشکی را که به مداوای آسیب‌دیدگان و مجروحان مشغول بود، به سمتی پرتاب کرد و هر گونه امیدی را برای نجات فردی دیگر از بین برد. گرگ در کامیونی قرار گرفت و به بیمارستان برده شد.در سقوط هواپیما در مونیخ روی هم رفته 23 نفر جان خود را از دست دادند. این رخداد تیم فوتبال را نابود کرد و این حادثه را می‌شد در تمام انگلیس احساس کرد.این حادثه برای منچستریونایتد نقطه کاملا تاریکی در تاریخ باشگاه بود. پیش از آن واقعه آنها در مکان سوم جدول قرار داشتند اما پس از آن آنها دردسر زیادی داشتند تا بتوانند به اندازه کافی بازیکن گرد هم بیاورند تا تنها بتوانند تیم خود را تشکیل دهند. بازیکنان نه تنها از تیم ذخیره‌ها که از تیم جوانان هم به کار گرفته شدند. از آنها خواسته شده بود جای بهترین بازیکنان انگلیس را بگیرند. بازیکنانی که میان شعله‌های آتش و لاشه هواپیما در حادثه مونیخ درگذشته بودند. فهرست بازیکنانی که جان خود را از دست دادند باور نکردنی است. در این فهرست نام 5 بازیکن ملی‌پوش هم دیده می‌شود: راجر بایرن، دیوید پگ، تامی تیلور، لیام ویلان و دانکن ادواردس، مردی که همه چیز داشت؛ تواضع، فروتنی، اخلاق، قدرت و پشتکار برای انجام کارهای سخت. او سخت کار می‌کرد و چهره‌اش همانند یک سوپراستار سینمایی بود. میان بازیکنانی که از آن حادثه جان سالم به در بردند ولی دوباره هرگز نتوانستند پا به توپ شوند، جکی بلانش فلاور که به‌عنوان بازیکن تیم ملی در ایرلندشمالی بازی می‌کرد بود. او یکی از بازیکنان تیمی بود که توانسته بود به جام جهانی 1958 راه پیدا کند. بازی بعدی در اولدترافورد، ورزشگاه افسانه‌ای منچستریونایتد در حالی برگزار می‌شد که تمام بلیت‌های مربوط به آن بازی از پیش به فروش رسیده بود. در بیرون ورزشگاه هزاران نفر جمع شده بودند. آنها می‌دانستند که نمی‌توانند وارد ورزشگاه شوند. در حالی که سکوت کرده بودند آنجا ایستاده بودند. برخی با صورت‌هایی که غرق در اشک بود. برخی می‌دانستند که تیم‌شان توان برد را نخواهد داشت. بیل فولکس یکی از اندک مردانی که توانسته بود با پاهای خودش هواپیمای سقوط کرده را ترک کند، در آن روز کاپیتان تیم بود. او سال‌ها بعد نوشت باور کردنی نبود. تا سوت شروع بازی به آن جوانان فکر می‌کردم و دلم برایشان تنگ شده بود اما زمانی که بازی شروع شد، تنها به این موضوع فکر می‌کردم که ما باید برنده شویم. بازماندگان تیم از هم فروپاشیده در آن روز و در آن مسابقه به پیروزی رسیدند. آنها در ادامه، دیگر بازی‌های جام را هم با پیروزی پشت سر گذاشتند. در بهار 1958 آنها بر خلاف انتظارها، به دیدار پایانی جام حذفی انگلیس راه یافتند. این جام معتبرترین رقابت در انگلیس بود که به شیوه حذفی برگزار می‌شود. اسلحه تیم منچستر تنها یک جمله ساده بود: «آنها از شاخه دوباره رشد کرده بودند». دیدار پایانی برابر تیمی از شمال انگلیس یعنی بولتون بود. تقریبا تمام کشور در هیجان این بازی غرق شده بود. در پایان بازی زمانی که منچستر با نتیجه
2 بر صفر بازنده از زمین خارج شد، تمام مردم برای آنها ناراحت بودند و به ابراز احساسات برایشان پرداختند. این تازه شروع ماجرا بود.
ترجمه: محمد عليجاني بائي پیروزی‌های مطمئن(39)
آنها پس از مسابقه‌ای از رقابت‌های جام باشگاه‌های اروپا برابر ستاره سرخ بلگراد در راه بازگشت به انگلیس بودند. مسابقه‌ای سنگین برابر تیمی جان سخت که با نتیجه تساوی 3 بر 3 پایان یافته بود. عکسی که پیش از انجام مسابقه گرفته شد، مردان جوان خوش‌چهره‌ای را نشان می‌دهد: ورزشکار، با عضله‌ای ساخته و پرداخته خاص جوانان، آسیب‌ناپذیر، نامیرا و جاویدان. اکنون بسیاری از آنها در لاشه هواپیمای خرد شده گرفتار شده بودند. 8 نفر از آنها کشته شده و یا با مرگ دست و پنجه نرم می‌کردند. 2 نفر دیگر هرگز فوتبال بازی نکردند اما یکی از آنها همان شب به قهرمانان پیوست: او کسی نبود جز «هری گرگ»، دروازه‌بان غول پیکر و تنومند شیاطین سرخ از کشور ایرلند شمالی. او پس از آنکه نجات یافت، تلو‌تلو خوران از میان لاشه‌های هواپیما بیرون آمد، خلبان هم در حالی که کپسول کوچک و مضحک آتش نشانی در دستش بود، نمایان شد: «بدو، هی احمق، الان همه چیز منفجر خواهد شد».گرگ دید که چطور 5 نفر با دست و پایشان در حال فرار بودند. با این حال او به میان درون هواپیما بازگشت.هوا تاریک بود. او فریاد کودک خردسالی را شنید. او بسیار هیجان‌زده و سراسیمه آهن‌پاره‌ها را هل داد و کنار زد تا آن کودک را پیدا کرد. تلاش کرد ببیند آیا آن کودک آسیب دیده است یا خیر. آن وقت آن کودک را بیرون آورد و او را به یکی دیگر از نجات یافتگان سپرده دوباره به درون هواپیما رفت. آتش همچنان زبانه می‌کشید.او مادر کودک را پیدا کرد در حالی که میان آهن‌پاره‌های هواپیما گیر افتاده بود. مادر بیهوش شده بود.گرگ نتوانست او را بلند کند از همین‌رو او را با کشیدن پاهایش از هواپیما بیرون کشید. گرگ هنوز هم دستگیرش نشده بود که چه اتفاقی رخ داده است. همه چیز باور نکردنی بود و تخیلی به نظر می‌رسید. خرابی‌ها زیاد بودند، تمام بخش‌های هواپیما منهدم شده بود. ویرانه یک خانه نیمه کاره در کنار بدنه هواپیما در حال فروریختن بود و زمانی که سوخت هواپیما شروع به سوختن کرد، انفجارها یکی پس از دیگری از راه رسیدند.گرگ دوباره به هواپیمای در حال سوختن برگشت. 2 هم‌تیمی‌اش آنجا بودند. آنها تا اندازه‌ای آسیب‌دیده بودند که نمی‌شد تکانشان داد. با این حال او موفق شد، هر دوی آنها ـ بابی چارلتون و دنیس ویولت ـ را گرفته و از هواپیما بیرون بکشد.انفجاری دیگر، شعله‌های فروزان و در نهایت صدای انفجاری شدید که پزشکی را که به مداوای آسیب‌دیدگان و مجروحان مشغول بود، به سمتی پرتاب کرد و هر گونه امیدی را برای نجات فردی دیگر از بین برد. گرگ در کامیونی قرار گرفت و به بیمارستان برده شد.در سقوط هواپیما در مونیخ روی هم رفته 23 نفر جان خود را از دست دادند. این رخداد تیم فوتبال را نابود کرد و این حادثه را می‌شد در تمام انگلیس احساس کرد.این حادثه برای منچستریونایتد نقطه کاملا تاریکی در تاریخ باشگاه بود. پیش از آن واقعه آنها در مکان سوم جدول قرار داشتند اما پس از آن آنها دردسر زیادی داشتند تا بتوانند به اندازه کافی بازیکن گرد هم بیاورند تا تنها بتوانند تیم خود را تشکیل دهند. بازیکنان نه تنها از تیم ذخیره‌ها که از تیم جوانان هم به کار گرفته شدند. از آنها خواسته شده بود جای بهترین بازیکنان انگلیس را بگیرند. بازیکنانی که میان شعله‌های آتش و لاشه هواپیما در حادثه مونیخ درگذشته بودند. فهرست بازیکنانی که جان خود را از دست دادند باور نکردنی است. در این فهرست نام 5 بازیکن ملی‌پوش هم دیده می‌شود: راجر بایرن، دیوید پگ، تامی تیلور، لیام ویلان و دانکن ادواردس، مردی که همه چیز داشت؛ تواضع، فروتنی، اخلاق، قدرت و پشتکار برای انجام کارهای سخت. او سخت کار می‌کرد و چهره‌اش همانند یک سوپراستار سینمایی بود. میان بازیکنانی که از آن حادثه جان سالم به در بردند ولی دوباره هرگز نتوانستند پا به توپ شوند، جکی بلانش فلاور که به‌عنوان بازیکن تیم ملی در ایرلندشمالی بازی می‌کرد بود. او یکی از بازیکنان تیمی بود که توانسته بود به جام جهانی 1958 راه پیدا کند. بازی بعدی در اولدترافورد، ورزشگاه افسانه‌ای منچستریونایتد در حالی برگزار می‌شد که تمام بلیت‌های مربوط به آن بازی از پیش به فروش رسیده بود. در بیرون ورزشگاه هزاران نفر جمع شده بودند. آنها می‌دانستند که نمی‌توانند وارد ورزشگاه شوند. در حالی که سکوت کرده بودند آنجا ایستاده بودند. برخی با صورت‌هایی که غرق در اشک بود. برخی می‌دانستند که تیم‌شان توان برد را نخواهد داشت. بیل فولکس یکی از اندک مردانی که توانسته بود با پاهای خودش هواپیمای سقوط کرده را ترک کند، در آن روز کاپیتان تیم بود. او سال‌ها بعد نوشت باور کردنی نبود. تا سوت شروع بازی به آن جوانان فکر می‌کردم و دلم برایشان تنگ شده بود اما زمانی که بازی شروع شد، تنها به این موضوع فکر می‌کردم که ما باید برنده شویم. بازماندگان تیم از هم فروپاشیده در آن روز و در آن مسابقه به پیروزی رسیدند. آنها در ادامه، دیگر بازی‌های جام را هم با پیروزی پشت سر گذاشتند. در بهار 1958 آنها بر خلاف انتظارها، به دیدار پایانی جام حذفی انگلیس راه یافتند. این جام معتبرترین رقابت در انگلیس بود که به شیوه حذفی برگزار می‌شود. اسلحه تیم منچستر تنها یک جمله ساده بود: «آنها از شاخه دوباره رشد کرده بودند». دیدار پایانی برابر تیمی از شمال انگلیس یعنی بولتون بود. تقریبا تمام کشور در هیجان این بازی غرق شده بود. در پایان بازی زمانی که منچستر با نتیجه
2 بر صفر بازنده از زمین خارج شد، تمام مردم برای آنها ناراحت بودند و به ابراز احساسات برایشان پرداختند. این تازه شروع ماجرا بود.
ترجمه: محمد عليجاني بائي ارسال نظر
پربیننده