برنامه «هفت» در اولین برنامه خود در سال جدید جمعه شب گذشته میزبان مریلا زارعی به‌عنوان بازیگر روی پرده فیلم سینمایی «چ» و برگزیده جشنواره فیلم فجر برای فیلم «شیار 143» بود. به گزارش تسنیم، زارعی در ابتدای این گفت‌وگو درباره چشم‌انداز دهه سوم زندگی‌اش گفت: امیدوارم در ادامه این فعالیت‌ها بتوانم مردم را با خودم همراه کنم و تریبونی در سینما برای مردمم باشم. از خداوند می‌خواهم نقش‌هایی نصیبم کند که در راستای اهدافم باشد و مردم مرا بپذیرند. وی با بیان اینکه هنوز خیلی با اهدافش فاصله دارد، ادامه داد: سعی کردم به مردم نزدیک شوم اما نه مقابل دوربین به‌عنوان بازیگر. احساس می‌کنم که مردم دوست دارند بیشتر کنارشان باشم و بیشتر به‌واسطه وظیفه این کار را انجام می‌دهم. دوست دارم مردم مرا به‌عنوان نماینده خودشان ببینند و نه صرفاً کسی که به‌خاطر شهرت یا جذابیت‌های دیگر به سینما آمده است.
در «چ» مانند یک رزمنده عمل کردم
زارعی درباره علل گرایش خود به بازیگری گفت: من لباس انسان‌ها را بر تن بازیگران محبوب می‌دیدم و این باعث کشش من به‌سمت بازیگری شد و در نتیجه آنها را دنبال و پیگیری می‌کردم و روی من تأثیر می‌گذاشتند و مرا به وادی دیگر رهنمون می‌کردند. ممکن بود مخاطب اندیشه‌ای در سر بپروراند و با دیدن یک فیلم آن نقشه در جهت جامعه و مردم تغییر کند. بازیگر فیلم «چ» به‌کارگردانی ابراهیم حاتمی‌کیا گفت: برای ایفای این نقش مثل یک رزمنده عمل می‌کردم و داوطلبانه وارد اجرای نقش می‌شدم، صدای شهید آوینی بشدت در ذهنم مانده است. بازیگر «شیار 143» افزود: سعی کردم با تعریفی که برای بازیگری قائل هستم به‌صورت نزدیک با آن حرکت کنم اما گاهی شرایط مسائلی را به ما تحمیل می‌کند و ممکن است بسیاری از فیلم‌ها را مردم ببینند و معتقد باشند که برخی فیلم‌ها در راستای هدفم نیست و می‌پذیرم. چون ما هدفی غایی انتخاب می‌کنیم که تعداد انگشت‌شماری در راستای هدفم بوده ولی ماندن من در این عرصه باعث پذیرفته شدنم از سوی مردم شد. زارعی درباره ایفای نقش خودش در فیلم «چ» بیان کرد: اگر هرکس دیدگاهش به من نزدیک بود، حتماً بازی در این فیلم را قبول می‌کرد. کار کردن با ابراهیم حاتمی‌کیا، کارگردانی که مؤلف و صاحب‌سبک است، آرزو است. معتقدم هرآنچه در این کار انجام دادم وظیفه بوده است. سال‌ها پیش نذری برای همسایه بردم و منتظر شدم تا ظرف برگردانده شود، در این اثنا چشمم به پوستری از شهید چمران به‌همراه سه نفر از همرزمانش خورد و انرژی زیادی داشت. بعد از گذشت این سال‌ها با توجه به پیش‌زمینه‌ای که در ذهن داشتم، برای ایفای این نقش‌ها مثل یک رزمنده عمل می‌کردم و داوطلبانه وارد اجرای نقش می‌شدم. صدای شهید آوینی بشدت در ذهنم مانده است. زمانی یک عکس باعث برانگیختگی من شد و معتقدم نقش‌های ما می‌تواند از سنین کودکی در ذهن بچه‌ها بماند و بعد‌ها عکس‌العمل‌های متفاوتی براساس این تصویرهای ذهنی انجام دهند. وی با اشاره به جنجال انتقاد از بازیگران خانم و اعتراض‌های گذشته‌اش نسبت به آن عنوان کرد: متأسفانه بی‌حرمتی اتفاق افتاد و مرا خیلی آزرده کرد و مسؤولان با وجود تلاش‌هایی نتوانستند دلمان را به دست بیاورند. در این مسیر مردم و تاریخ در موردمان قضاوت می‌کنند و عمل ما نشان می‌دهد که تا چه‌اندازه این گفتار‌ها صحیح بوده است. این بازیگر رسیدن بازیگران خانم را به شهرت موضوع بدی ندانست و افزود: ذات سینما جلوه‌گری است و اصلاً عیب نیست اما من این‌طور وارد سینما شدم و اگر همکاران دیگرم وجوه دیگر بازیگری مد نظرشان بوده، مشکلی نیست و هرگز نمی‌توانم راهم را به‌عنوان الگوی ثابتی مطرح کنم و زمان همه‌چیز را مشخص می‌کند. هرکس می‌تواند راهی را که انتخاب کرده و به هدفش نزدیک است پیش بگیرد اما تا جایی که به خودش و افکارش صدمه نزند. زارعی همچنین با اشاره به بازی در «شیار 143» اظهار کرد: هیچ‌وقت برای انتخاب نقش‌هایم به این فکر نکردم که به کجا می‌رسد و بیشتر فضای فیلمنامه برایم اهمیت دارد و این مثل فیلم «هیس...» است که فضای مهم و ملتهبی دارد و مردم باید به آن توجه کنند. من برای بازی در آن فیلم هم با اعتقاد می‌روم و تصور می‌کنم که جبهه جنگ است. همان انگیزه‌ای که در من برای ایفای نقش وکیل در «هیس...» وجود دارد، در «شیار 143» با مقداری تفاوت به وجود آمده است. وی ادامه داد: در این فیلم باید در چند مقطع سنی و به لهجه دیگری که هرگز به آن آشنایی نداشتم بازی می‌کردم. از طرف دیگر نقش خط سیر آرامی داشت که به‌صورتی کاملاً آهسته احساسی قوی را باید منتقل می‌کردم. این فیلمنامه بسیار سخت بود و صرفاً کار کارگردان نبود و مسؤولیت آن را روی دوشم احساس می‌کردم چون اگر نمی‌توانستم از عهده این نقش بربیایم دو اتفاق می‌افتاد؛ یکی اینکه به ساحت بازیگری‌ام لطمه وارد می‌کردم، دوم اینکه نقش این مادر برایم اهمیت بسیاری داشت و تا لحظه آخر از ایفای این نقش فرار می‌کردم. «شیار 143» آرمان یا قصه دیگری دارد و رنج یک مادر منتظر را بیان می‌کند. وقتی می‌خواستم این نقش را ایفا کنم، متوجه شدم که حتی بازی کردن این نقش مرا پیر می‌کند، چه رسد به اینکه در زندگی واقعی 20 سال منتظر عزیزتان باشید، برای چنین مادری باید ایستاد. بازیگر فیلم «دست‌های خالی» درباره رسیدن به جنس بازیگری مدنظرش توضیح داد: بیشتر از هر چیزی از پدر و مادرم کمک می‌گیرم و برخی اوقات فیلمنامه را به خانواده‌ام می‌دهم و آنها هم براساس شناختی که از شخصیتم دارند، به من کمک می‌کنند. بازیگری من وابستگی مطلق به محیط خانواده‌ام دارد که بسیار صادق و بشدت منتقد کار‌هایم هستند. اگر فیلمسازی دغدغه جامعه‌اش را به‌صورت صحیح مطرح کند، عین عبادت است. وقتی فیلمسازی درباره زنی صحبت می‌کند که سرپرست خانواده است و می‌تواند روی مخاطبان تأثیرگذار باشد، عین عبادت است. مریلا زارعی به‌عنوان حرف پایانی گفت: جامعه سینمایی بسیار مظلوم است. هرچقدر از رأس هرم فاصله می‌گیریم و قاعده آن بزرگ می‌شود، تعداد آدم‌ها و خواسته‌های‌شان هم افزایش پیدا می‌کند. در این سال‌ها به هنرمندان توجه کمی شده است. ما می‌دانیم که در شأن هنرمند نیست که با درآمد پلکانی و یارانه زندگی کند اما این بازیگر چاره‌ای ندارد و باید راه‌حلی برای جایگزینی آن پیدا شود. امیدوارم این امکان برای صنوف به وجود بیاید که به اعضای آن کمک کنیم و اختلاف‌ها کنار گذاشته شود چون قشر ضعیف سینما بویژه زنان سرپرست خانوار آسیب می‌بینند. مردم به بازیگران اعتبار می‌دهند، پس وقتی بازیگر شدم حق ندارم هر توصیه‌ای به مردم بکنم، اگر توصیه‌ای صورت پذیرد باید به مسوولان باشد نه مردم. زارعی خطاب به مسؤولان گفت: شما امکانات رفاهی را ابتدا برای مردم فراهم کنید سپس به آنها بگویید یارانه نگیرند. وی با گفتن متلکی غیرمستقیم به محمود گبرلو که پس از استقرار دولت یازدهم در برنامه‌های هفت از اغلب هنرمندان می‌خواهد که جلوی دوربین بگویند حالشان خوب است، بیان داشت: ما موظفیم مراقب هنرمند باشیم. آقای ایوبی جملات زیبایی می‌گوید، امیدوارم به عمل برسد و سال آینده حال همه هنرمندان خوب باشد.منی که جایم گرم است و سقفی بالای سر دارم و جایزه و دستمزد خوب می‌گیرم نمی‌توانم از مردم خواهش کنم که یارانه نگیرید. لازم به یادآوری است که چندی پیش نیز مریلا زارعی در واکنش به حملات رسانه‌های مدعی و برخی مدیران دولتی به ابراهیم حاتمی‌کیا طی یادداشتی در ماهنامه صنعت سینما، خطاب به حاتمی‌کیا نوشت: «آقای کارگردان، حالا چه وقت باریدن بود؟ نمی‌دانید که باعث زحمت کرم‌های خاکی شده‌اید؟ بیچاره‌ها داشتند از اندک هوای انباشته در میان منافذ خاک باغچه تنفس می‌کردند. نگفتید این بارش ناهنگام، منافذ را پر از آب می‌کند و کرم‌ها از بیم جان از خاک بیرون می‌زنند؟ با این همه اوصاف، توقع تایید دارید؟»