مسعود ده‌نمکی با حضور در برنامه «رادیو من» رادیو جوان گفت: همه می‌دانند درآمد‌هایی که من از پنج فیلمم داشته‌ام متعلق به بدنه اصلی جامعه سینمایی کشور است. خودم که تهیه‌کننده فیلم‌هایم نبودم. انتقادهای بی‌رحمانه‌ای که به من و فیلم‌هایم می‌شود تمام خستگی‌ها را روی تن من باقی می‌گذارد. به گزارش سینماپرس، مسعود ده‌نمکی که میهمان نخستین برنامه مهران دوستی در سال 1393 بود، با بیان اینکه فیلم «معراجی‌ها» هم‌‌اینک به مرز چهار و نیم میلیارد تومان فروش رسیده است، اظهار کرد: این فیلم محصول سیمای جمهوری اسلامی ایران است و در واقع تهیه‌کننده اصلی آن شبکه اول سیما بود و با توجه به این مساله بود که ما توانستیم تبلیغات زیادی در تلویزیون داشته باشیم. هرچند من اعتقاد ندارم که تبلیغات فیلم ما بیش از فیلم‌های دیگر بود. به نظر من عدالت در تبلیغ فیلم‌های روی پرده سینما در تلویزیون به خوبی رعایت شد. من سر فیلم قبلی‌ام یعنی «رسوایی» خیلی خیلی کمتر از «معراجی‌ها» تبلیغ داشتم اما دیدیم که آن فیلم هم فروش خوبی کرد. تبلیغات جزئی از فیلم است و کسی که فیلم را می‌سازد نمی‌تواند بی‌تفاوت از کنار این مساله رد شود.
درآمد سه‌گانه «اخراجی‌ها» فرهنگنامه 80 جلدی جنگ شد
این فیلمساز ادامه داد: من یک کاری را در حوزه کتاب انجام دادم و آن یک فرهنگنامه 80 جلدی بود که در مجموع حدود 100هزار صفحه دارد و 20 سال روی آن کار کردیم و زحمت برد. من هر چه پول از سر سه‌گانه‌های اخراجی‌ها درآوردم سر این پروژه هزینه کردم که به نظرم بزرگ‌ترین مرجع ما برای جنگ و دفاع مقدس است. من برای امرار معاشم خیلی از پول‌هایی که سر فیلمسازی به دست آورده‌ام هزینه نمی‌کنم.
از اجاره دادن می‌ترسم
ده‌نمکی درباره اینکه هزینه ماهانه‌اش چقدر است، گفت: من چون خانه‌ام رهنی است و از اجاره و اجاره دادن همیشه می‌ترسم به سمت اجاره کردن خانه هرگز نرفته‌ام و هر خانه‌ای که در آن باشم را حتما رهن می‌کنم. به جز این مورد هزینه خورد و خوراکم در ماه حدود یک میلیون تومان است. خیلی وقت‌ها هم شده که دخل و خرجم با هم جور در نیامده. اصولا هر کس کار فرهنگی می‌کند دخل و خرجش جور در نمی‌آید.
50 تومانی خون‌آلود را شستم تازندگی کنم
ده‌نمکی افزود: زمانی که مجله داشتم حتی در دادن حقوق بچه‌هایی که در مجله کار می‌کنند هم مشکل داشتم. اولین زمانی که دخل و خرجم کم آمد زمانی بود که تازه از جنگ بازگشته بودم. من وقتی رفتم جنگ محصل بودم و وقتی جنگ تمام شد و بازگشتم به خانه، هیچ شغلی نداشتم. آن موقع در محله نظام‌آباد زندگی می‌کردم و رویم هم نمی‌شد که از پدرم پول بگیرم. اولین بار که در جنگ زخمی شدم توی جیبم دست کردم و دیدم پول‌های درون جیبم هم خونی شده است. یک 50 تومانی آن زمان در جیبم بود که برای خودش خیلی پول بود. آن پول را دوست داشتم تا آخر عمر برای خودم نگه دارم چون برایم خاطره‌ای از جنگ بود اما به قدری فشار مالی روی من آمده بود که با پنبه و الکل خون‌های روی آن 50 تومانی را پاک کردم تا بتوانم آن را خرج کنم و زندگی خود را با آن بگذرانم.
بی‌مهری و کنایه‌ها دلسردم کرده است
وی که کارش را از چاپ مجله و فیلم‌های مستند شروع کرده، با بیان اینکه گاهی پیش آمده تا از کارش خسته شود، اضافه کرد: من همین الان هم خسته‌ام و دیگر رغبتی برای فیلمسازی ندارم. به هر حال فیلم‌ها و بویژه فیلم‌هایی که من ساختم همه فروشش را روی هم بگذاریم حدود 30 میلیارد می‌شود و این 30 میلیارد برابر با بودجه ساخت صد فیلم سینمایی در کشورمان می‌شود. ولی‌این بی‌مهری‌هایی که به من می‌شود و این کنایه‌هایی که به من می‌زنند مرا دلسرد کرده است.
از راست و چپ مرا می‌زنند
ده نمکی تأکید کرد: اولین نشریه پرمخاطبی که داشتم شلمچه بود که توسط اصلاح‌طلبان توقیف شد. بعد از آن نشریه جبهه را تولید کردم با تیراژی دوبرابر نسبت به شلمچه که این نشریه را هم اصولگرایان توقیف کردند. من از هر دو جناح ضربه خورده‌ام. تصمیم گرفتم به کشاورزی روی بیاورم. بگویم کار فرهنگی کردن ما دیگر بس است. وقتی هم چپ و هم راست من را می‌زنند آدم ترجیح می‌دهد کاری در این حوزه نکند اما بعدش فهمیدم من آدم زندگی معمولی نیستم که بخواهم با کشاورزی و مرغداری زندگی خود را بگذرانم. دوباره بازگشتم و فیلم‌های مستند «فقر و فحشا» را ساختم و بعد از آن هم «کدام استقلال و کدام پرسپولیس» را و مردم در آن زمان نشان دادند وقتی حرفی دارای ارزش باشد آن را هر طور که باشد می‌بینند و می‌شنوند. خیلی‌ها می‌گفتند که این دو مستند مخاطب خاص دارد، اما همه مردم به هر نحوی آن را دیدند و از آن استقبال کردند و خوششان آمد. بعد از این دو مستند به سمت سه‌گانه اخراجی‌ها رفتم و بعدش هم رسوایی و معراجی‌ها اما واقعا کم آورده‌ام و دیگر نمی‌خواهم فیلم بسازم. وی در پایان گفت: همه می‌دانند تنها کسی که فیلم‌هایش با حمایت بخش خصوصی ساخته شده من هستم. یعنی خود سینمایی‌ها می‌دانند که فیلم‌های من فروش می‌رود پس می‌آیند روی من و ایده‌ام سرمایه‌گذاری می‌کنند تا فیلم ساخته شود.