مریم گلی، گیاهی با قدمت بسیار طولانی است و حدود یکهزار سال پیش به وجود این گیاه پی برده شده و از آن استفاده می‌کردند. ابوعلی سینا در کتاب‌های خود به این گیاه اشاره کرده و خواص آن را برشمرده و تاکید بر مصرف آن داشته است.
این گیاه ضد درد و آرام بخش است و برای کاهش قند خون استفاده می‌شود. این گیاه در تمام مناطق معتدل می‌روید، گل‌های سفید زیبایی دارد و به صورت خوشه‌ای است و جزو گیاهان معطر و خوشبو است که طعم بسیار تلخی دارد. این گیاه آرام بخش و مقوی اعصاب است. همچنین یک داروی ضدعفونی‌کننده بسیار قوی است. اگر از جوشانده این گیاه به صورت قرقره استفاده شود، جوش‌های داخل دهان و بعضاً آفت دهان را درمان می‌کند. همچنین برای زخم‌هایی که بر اثر واریس به وجود می‌آید، بسیار مؤثر است. در آنژین و انواع گلودرد نیز از این گیاه استفاده می‌شود. از جوشانده این گیاه برای ضماد و جوش‌های بدن استفاده می‌شود. جوشانده غلیظ این گیاه اگر با آب مخلوط شود، برای دردهای مفصلی، رماتیسم و حتی راشیتیسم کودکان بسیار مفید و مؤثر است.
مریم گلی از روزگاران کهن در مجموعه گیاهان طبی یونانی‌‌ها و رومی‌ها مورد شناخت و توجه خاص بوده است و ابتدا به‌عنوان داروی موثر برای معالجه عوارض نیش حشرات به‌عنوان ضدسم و همچنین داروی تونیک و مقوی برای تقویت روح و بدن و افزایش طول عمر به کار می‌رفته است. آثار شفابخش این گیاه در معالجه بیماری‌ها در کتاب‌ها و نوشته‌های طبیعی‌دان‌ها و حکمای طب سنتی روزگاران کهن نظیر تئوفراست، فیلسوف یونانی (287-372) دیور سکوریدس طبیب یونانی(قرن اول پس از میلاد) و پلی‌نی طبیعی‌دان رومی(اوایل قرن اول میلاد مسیح) به تفصیل آمده است. در دوران قرون وسطی حکمای طب سنتی اروپا از مریم گلی ضمن خواص متعددی که برای آن قائل بودند، برای معالجه یبوست، وبا، سرما‌خوردگی، انواع تب‌ها، اختلالات کبدی، صرع و فلج استفاده می‌کرده‌اند و این گیاه را مقوی و مولد خون تازه و صالح می‌دانستند و برای تقویت عضلات و آرام کردن اعصاب تجویز می‌شده است.
از قرن نهم این گیاه به اروپا به سرعت راه یافت و پس از آن به چین وارد شد و در چین برای معطر کردن انواع عرقيات مورد استفاده قرار گرفت و مصرف آن به قدری زیاد شد که در قرن هفدهم، چینی‌ها در مقابل گرفتن هر یک کیلو از برگ‌های خشک مریمگلی اروپایی حاضر بودند 4-3 کیلوگرم چای چینی بدهند. در قرن شانزدهم در انگلیس قبل از اینکه چای معمول شود از برگ‌های مریم گلی دم کرده و می‌خوردند. پس از آن در 300-200 سال اخیر این گیاه به آمریکا وارد شد و به‌عنوان ادویه عالی مورد توجه خانه‌دارها قرار گرفت. در حال حاضر اسانس مریمگلی برای معطر و خوشبو کردن گوشت‌های کنسروی، و انواع سوسیس، گوشت و گوشت مرغ و در عطرسازی به‌عنوان اسانس پایه برای مخلوط کردن دیگر اسانس‌ها برای تهویه عطر به کار می‌رود. مریم گلی، گياهي آرام‌بخش
مریم گلی، گیاهی با قدمت بسیار طولانی است و حدود یکهزار سال پیش به وجود این گیاه پی برده شده و از آن استفاده می‌کردند. ابوعلی سینا در کتاب‌های خود به این گیاه اشاره کرده و خواص آن را برشمرده و تاکید بر مصرف آن داشته است.
این گیاه ضد درد و آرام بخش است و برای کاهش قند خون استفاده می‌شود. این گیاه در تمام مناطق معتدل می‌روید، گل‌های سفید زیبایی دارد و به صورت خوشه‌ای است و جزو گیاهان معطر و خوشبو است که طعم بسیار تلخی دارد. این گیاه آرام بخش و مقوی اعصاب است. همچنین یک داروی ضدعفونی‌کننده بسیار قوی است. اگر از جوشانده این گیاه به صورت قرقره استفاده شود، جوش‌های داخل دهان و بعضاً آفت دهان را درمان می‌کند. همچنین برای زخم‌هایی که بر اثر واریس به وجود می‌آید، بسیار مؤثر است. در آنژین و انواع گلودرد نیز از این گیاه استفاده می‌شود. از جوشانده این گیاه برای ضماد و جوش‌های بدن استفاده می‌شود. جوشانده غلیظ این گیاه اگر با آب مخلوط شود، برای دردهای مفصلی، رماتیسم و حتی راشیتیسم کودکان بسیار مفید و مؤثر است.
مریم گلی از روزگاران کهن در مجموعه گیاهان طبی یونانی‌‌ها و رومی‌ها مورد شناخت و توجه خاص بوده است و ابتدا به‌عنوان داروی موثر برای معالجه عوارض نیش حشرات به‌عنوان ضدسم و همچنین داروی تونیک و مقوی برای تقویت روح و بدن و افزایش طول عمر به کار می‌رفته است. آثار شفابخش این گیاه در معالجه بیماری‌ها در کتاب‌ها و نوشته‌های طبیعی‌دان‌ها و حکمای طب سنتی روزگاران کهن نظیر تئوفراست، فیلسوف یونانی (287-372) دیور سکوریدس طبیب یونانی(قرن اول پس از میلاد) و پلی‌نی طبیعی‌دان رومی(اوایل قرن اول میلاد مسیح) به تفصیل آمده است. در دوران قرون وسطی حکمای طب سنتی اروپا از مریم گلی ضمن خواص متعددی که برای آن قائل بودند، برای معالجه یبوست، وبا، سرما‌خوردگی، انواع تب‌ها، اختلالات کبدی، صرع و فلج استفاده می‌کرده‌اند و این گیاه را مقوی و مولد خون تازه و صالح می‌دانستند و برای تقویت عضلات و آرام کردن اعصاب تجویز می‌شده است.
از قرن نهم این گیاه به اروپا به سرعت راه یافت و پس از آن به چین وارد شد و در چین برای معطر کردن انواع عرقيات مورد استفاده قرار گرفت و مصرف آن به قدری زیاد شد که در قرن هفدهم، چینی‌ها در مقابل گرفتن هر یک کیلو از برگ‌های خشک مریمگلی اروپایی حاضر بودند 4-3 کیلوگرم چای چینی بدهند. در قرن شانزدهم در انگلیس قبل از اینکه چای معمول شود از برگ‌های مریم گلی دم کرده و می‌خوردند. پس از آن در 300-200 سال اخیر این گیاه به آمریکا وارد شد و به‌عنوان ادویه عالی مورد توجه خانه‌دارها قرار گرفت. در حال حاضر اسانس مریمگلی برای معطر و خوشبو کردن گوشت‌های کنسروی، و انواع سوسیس، گوشت و گوشت مرغ و در عطرسازی به‌عنوان اسانس پایه برای مخلوط کردن دیگر اسانس‌ها برای تهویه عطر به کار می‌رود. ارسال نظر
پربیننده