حسین جوادی:واژه «ال‌چولو» در زبان اسپانیایی به معنی جنگجو تعبیر می‌شود البته این اصطلاح یک واژه مکزیکی است که در زمان‌های قدیم به جنگجویانی گفته می‌شد که با نقاب به مبارزه می‌پرداختند. این واژه بدون شک در فوتبال تنها به یک نفر تعلق دارد، مرد آرژانتینی که این روزها می‌خواهد «روخی بلانکوهای» مادرید جام‌های فراوانی را فتح کنند. بله، دیگو سیمئونه، پسرک روستایی که در چهارده سالگی به دلیل دوندگی بی‌امان و نوع فوتبال جنگنده‌اش به او لقب «ال‌چولو» را دادند البته آن روزها پسرک جنوب‌شهری بوئنوس‌آیرس ماکت کوچکی از «کارملو سیمئونه» بازیکن افسانه‌ای دهه 60 در بوکا بود،کارملو را با نام «چولو» صدا می‌کردند و شاید بی‌جهت نبود که دیگو نیز این لقب را یدک کشید. خیلی‌ها به خاطر آرژانتینی تبار بودنش او را «چه» خطاب می‌کنند («چه» کلمه‌ای است که در زبان مایاها (بولیویایی‌ها) که به معنی رفیق تعبیر می‌شود. البته به آرژانتینی‌هایی که خارج از مهد تولدشان زندگی می‌کنند نیز از سوی دیگر مشورهای آمریکای لاتین گفته می‌شود، این لقب در ابتدا به ارنستو دلاسرنا گوآرا تعلق گرفت، مردی که جهان او را به نام چه‌گوآرا می‌‌شناسد).
خوآن لارگاس، نویسنده آرژانتینی در وصف دیگو می‌نویسد: متفکر مانند بیلسا، دقیق مثل بیلاردو، قطعه‌ای از یک شعر مانند سزار منوتی... دیگو پابلو سیمئونه درست مانند یک بیت از همه شاهکارهای موجود است مردی که شیوه جدیدی را به نام مربیان آرژانتینی ثبت کرد. دیگو وقتی با کت و شلوار و کراوات کنار زمین می‌ایستد بیشتر شبیه یک آرژانتینی روستایی است که تازه به شهر آمده، لهجه‌اش این موضوع را نشان می‌دهد اما چیزی که بیش از پیش اهمیت دارد اینکه او با حداقل توانایی‌های تیمش توانسته لالیگا را تحت تاثیر قرار دهد، چمپونز لیگ را به لرزه انداخته و زمانی که هیولای بارسا را به زانو درمی‌آورد همگان به این باور می‌رسند که رنسانسی در حال رخ دادن است. بعد از قرعه‌کشی شاید او و پسرانش خیلی خوش‌شانس بودند که قرعه‌شان به بایرن برخورد نکرد البته باید گفت حیله‌گری‌های آقای خاص نیز می‌تواند ترمز اتلتیکو را در همین مرحله خالی کند و روخی بلانکوها در کمال ناباوری و در دو بازی رفت و برگشت به شکل تراژیکی از رسیدن به فینال لیسبون جا بمانند! اینها همگی حدس و گمان است و شاید هم در بخت و اقبال آنها به خاک سیاه نشاندن مورینیو و چلسی مغرور نوشته شده باشد. دیگو خوب می‌داند تیمش پتانسیل این را دارد که شجاعانه و مانند جنگجویان انگلیسی‌های خودخواه را مغلوب کند،او در جمله‌ای تامل‌برانگیز می‌گوید: دوست ندارم کمتر از آن چیزی که هستم باشم، ما بازی به بازی فکر می‌کنیم. این جملات وقتی از زبان مربی جوانی مثل او بیان می‌شود به این معنی است که نمی‌خواهد فشار بی‌جهتی را متوجه تیمش کند، غرور کاذب او را به ورطه نابودی می‌کشد، اتلتیکو از آن دسته تیم‌هایی است که همیشه در تاریخ نقش دوم درام‌های ورزشی را ایفا کرده و حالا که خدایان آرژانتینی می‌خواهند میراث‌دار سزار منوتی‌ها در جوانی اروپا را تحت تاثیر قرار دهد نباید قدمی اشتباه برداشت. شاید این سوال ذهن شما را نیز درگیر کند که آخرین مربی آرژانتینی که توانست در یک تورنمنت معتبر جامی را بالای سر ببرد کیست؟ کمی فکر کنید! پکرمن با تیم المپیک آرژانتین در ۲۰۰۸ پکن بعد از آن آرژانتینی‌ها کسی را نداشتند تا با اقتدار و بدون حیله و کلک‌های بیلاردویی بتواند نامش را بر سر زبان‌ها بیندازد. به هر صورت ال‌چولو می‌خواهد نامش را بر سر زبان‌ها انداخته و با عبور از مورینیو به خزیدن به سوی فینال لیگ قهرمانان اروپا فکر کند.