دیوید هیلز*
در این یادداشت کوتاه قصد دارم به ساکنان زمین بگویم این اصلا اهمیتی ندارد که چه کسی را برای مشکلات گرم شدن زمین و تغییرات اقلیمی که پیش‌ترها به وجود آمده سرزنش کنیم؛ مشکل اصلی اینجاست که چه کسی باید مسؤولیت مشکلاتی را بپذیرد که از این پس رخ خواهد داد. حتی اگر به راحتی می‌شد کسی را درباره مشکلات تغییرات اقلیمی متهم کرد، باز هم نباید انرژی زیادی صرف آن می‌شد، چرا که این مهم‌ترین مشکل نیست. در حال حاضر اما به نظر می‌رسد افراد کمی وجود دارند که با وجود آگاهی، درگیر تاریخچه فرصت‌های از دست رفته یا قضاوت‌های ناعادلانه سیاسی نباشند. در بحبوحه پیچیدگی و دشواري‌ای که در حال حاضر کشورهای جهان برای گفت‌وگو درباره مساله تغییرات اقلیمی با آن مواجهند، توجه به آنچه در تعهدنامه برلین آمده است، یکی از راه‌های
برون رفت از این مشکل است؛ تعهدنامه‌ای که کشورهای در حال توسعه را از پذیرفتن تعهدهای اضافی معاف کرده است. اما با وجودی که تعهدنامه برلین برای رسیدن به یک توازن قابل تحمل از انتشار گازهای گلخانه‌ای تدوین شده، ما می‌دانیم که کشورهای تازه توسعه یافته- به‌طور خاص هند و چین- آنقدر بر سیاست‌های نادرست زیست‌محیطی خود پافشاری کردند که به مهم‌ترین انتشاردهندگان گازهای گلخانه‌ای تبدیل شدند.حالا همه چشم‌ها به اجلاس کپنهاگ است که رهبرکدام‌یک از کشورهای ایالات متحده آمریکا و چین (به عنوان 2 کشور عمده انتشار دهنده گازهای گلخانه ای) می‌تواند یک تفاوت اساسی در سیاست‌های پیشین ارائه دهد؟ در حال حاضر این مهم‌ترین سوال است و کسی که بتواند چنین برخورد متفاوتی را داشته باشد، می‌تواند در این اجلاس برنده باشد. این نشست برای ایالات متحده و چین فرصتی بسیار گرانبهاست. این 2 کشور به همراه هم می‌توانند یک آموزه بسیار متفاوت برای بر عهده گرفتن مسؤولیت‌هایی که تعهد برلین بر عهده‌شان نهاده است، ارائه دهند. در عین حال می‌تواند یک موافقت سیاسی بر پایه علاقه‌مندی‌های رایج 2 کشور باشد که البته فراتر از یک تعهد قانونی عینی است؛ موافقتی که می‌تواند منجر به تثبیت اقلیم زمین شود، در جایی که رهبران این 2 کشور می‌دانند زمانشان برای این بازی روبه اتمام است.
*رئیس کالج آتلانتیک
منبع: روزنامه واشنگتن پست
دغدغه اصلی «فردا» است
دیوید هیلز*
در این یادداشت کوتاه قصد دارم به ساکنان زمین بگویم این اصلا اهمیتی ندارد که چه کسی را برای مشکلات گرم شدن زمین و تغییرات اقلیمی که پیش‌ترها به وجود آمده سرزنش کنیم؛ مشکل اصلی اینجاست که چه کسی باید مسؤولیت مشکلاتی را بپذیرد که از این پس رخ خواهد داد. حتی اگر به راحتی می‌شد کسی را درباره مشکلات تغییرات اقلیمی متهم کرد، باز هم نباید انرژی زیادی صرف آن می‌شد، چرا که این مهم‌ترین مشکل نیست. در حال حاضر اما به نظر می‌رسد افراد کمی وجود دارند که با وجود آگاهی، درگیر تاریخچه فرصت‌های از دست رفته یا قضاوت‌های ناعادلانه سیاسی نباشند. در بحبوحه پیچیدگی و دشواري‌ای که در حال حاضر کشورهای جهان برای گفت‌وگو درباره مساله تغییرات اقلیمی با آن مواجهند، توجه به آنچه در تعهدنامه برلین آمده است، یکی از راه‌های
برون رفت از این مشکل است؛ تعهدنامه‌ای که کشورهای در حال توسعه را از پذیرفتن تعهدهای اضافی معاف کرده است. اما با وجودی که تعهدنامه برلین برای رسیدن به یک توازن قابل تحمل از انتشار گازهای گلخانه‌ای تدوین شده، ما می‌دانیم که کشورهای تازه توسعه یافته- به‌طور خاص هند و چین- آنقدر بر سیاست‌های نادرست زیست‌محیطی خود پافشاری کردند که به مهم‌ترین انتشاردهندگان گازهای گلخانه‌ای تبدیل شدند.حالا همه چشم‌ها به اجلاس کپنهاگ است که رهبرکدام‌یک از کشورهای ایالات متحده آمریکا و چین (به عنوان 2 کشور عمده انتشار دهنده گازهای گلخانه ای) می‌تواند یک تفاوت اساسی در سیاست‌های پیشین ارائه دهد؟ در حال حاضر این مهم‌ترین سوال است و کسی که بتواند چنین برخورد متفاوتی را داشته باشد، می‌تواند در این اجلاس برنده باشد. این نشست برای ایالات متحده و چین فرصتی بسیار گرانبهاست. این 2 کشور به همراه هم می‌توانند یک آموزه بسیار متفاوت برای بر عهده گرفتن مسؤولیت‌هایی که تعهد برلین بر عهده‌شان نهاده است، ارائه دهند. در عین حال می‌تواند یک موافقت سیاسی بر پایه علاقه‌مندی‌های رایج 2 کشور باشد که البته فراتر از یک تعهد قانونی عینی است؛ موافقتی که می‌تواند منجر به تثبیت اقلیم زمین شود، در جایی که رهبران این 2 کشور می‌دانند زمانشان برای این بازی روبه اتمام است.
*رئیس کالج آتلانتیک
منبع: روزنامه واشنگتن پست
ارسال نظر
پربیننده