پرسشی که پاسخ آن روشن نیست
دنیا در برابر گرم شدن جهان می‌ایستد؟
اگر نشست کپنهاگ به ظاهر یک موضوع پیچیده غیر اجتماعی و بیشتر سیاسی به نظر می‌آید اما همیشه تجمع مقامات عالیرتبه کشورها در یک مکان خاص را نمی‌توان به یک گردهمایی سیاسی تعبیر کرد و نشست کپنهاگ نیز یکی از این نمونه‌هاست. به طور اختصار می‌توان گفت هدف از برگزاری کنفرانس 12روزه کپنهاگ یافتن راه‌هایی موثر برای کاهش خطر جدی گرسنگی، بیماری، خشکسالی، سیل، توفان و افزایش سطح آب دریاهاست و برای رسیدن به این اهداف، 192 کشور عضو کنوانسیون تغییرات آب و هوایی سازمان ملل متحد باید مواضع خود را به یکدیگر نزدیک کنند و همکاری بیشتری از خود نشان دهند؛ موضوعاتی که هیچ کدام نه جنبه سیاسی دارند و نه تشریفاتی بلکه جهان قرار است بزودی تکلیف خود را درباره آینده زمین و وضع زندگی انسان‌ها در آن روشن کند. در واقع می‌توان گفت کشورهای شرکت کننده باید با کاهش استفاده خود از زغال‌سنگ، نفت، گاز و سوخت‌های فسیلی موافقت کرده و یک شبکه تامین مالی را برای کشورهای فقیر که کمتر مسؤول ایجاد تغییرات آب و هوایی هستند، ایجاد کنند. بیش از یکصد نفر از مقامات بلندپایه کشورهای جهان نیز در اختتامیه این کنفرانس که هجدهم دسامبر(27 آذرماه) برگزار می‌شود، حضور خواهند داشت. مسیر منتهی به برگزاری کنفرانس کپنهاگ در واقع 2 سال قبل در بالی اندونزی آغاز شد و اکنون موضوعات اصلی که در این کنفرانس مورد بررسی قرار می‌گیرد، عبارتند از:
کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای: مساله اصلی در این زمینه هماهنگ کردن تعهدات برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای تا سال 2012 میلادی است که در واقع گام اصلی در جهت رسیدن به هدف سال 2050 میلادی یعنی به نصف رساندن میزان انتشار سالانه گازهای گلخانه‌ای به شمار می‌رود. کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در واقع مستلزم صرف هزینه‌های اقتصادی، تولید انرژی و تغییر فناوری‌ها و استفاده از فناوری‌های پاک‌تر است. کشورهای ثروتمند جهان در حال حاضر مسؤول اصلی بروز پدیده تغییرات آب و هوایی کنونی به شمار می‌روند و توانایی بیشتری برای مقابله با آن دارند اما کابوس بالقوه آینده به طور عمده از جانب کشورهای در حال توسعه خواهد بود که دست کم نیمی از گازهای گلخانه‌ای جهان را منتشر می‌کنند. کشورهای چین، هند و برزیل جمعیت بسیار زیادی دارند و با استفاده از سوخت‌های فسیلی و قطع درختان جنگلی به افزایش آثار منفی انتشار گازهای گلخانه‌ای دامن می‌زنند. اما موضوعات مهم دیگری نیز مطرح است از جمله آنکه آیا در این کنفرانس درباره هدف مورد نظر یعنی به نصف رساندن انتشار گازهای گلخانه‌ای تا سال 2050 میلادی توافق خواهد شد یا خیر؛ اقدامی که مورد حمایت کشورهای صنعتی گروه 8 است، اما چین با آن مخالفت کرده است.
پول: رسیدن به توافق درباره این موضوع در واقع به معنای تجهیز سرمایه‌ها برای کمک به کشورهای در حال توسعه در پیش گرفتن اقتصادی مبتنی بر انتشار کمتر گازهای گلخانه‌ای و تقویت امکانات و توانایی آنها برای مقابله با آثار تغییرات آب و هوایی است. کشورهای فقیرتر از کشورهای صنعتی می‌خواهند متعهد به ارائه سالانه حدود یک درصد تولید ناخالص داخلی خود یا به عبارتی حدود 400 میلیارد دلار سرمایه شوند. رسیدن به توافق درباره این موضوع به مذاکرات بیشتر طی سال آینده موکول شده است و راه حل موقت آن برای کنفرانس کپنهاگ در واقع ارائه پیشنهادهایی برای «تامین مالی سریع» است که انگلیس و فرانسه آن را سالانه بین سال‌های 2010 تا 2012 میلادی 10میلیارد دلار پیشنهاد کردند. چالش دیگری که مقامات شرکت کننده در این کنفرانس پیش رو دارند موافقت درباره نهادهایی است که باید مسؤول توزیع و پرداخت این منابع مالی باشند. کشورهای فقیر نظر موافقی نسبت به صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی ندارند.
جنگل‌زدایی: کشورهای مناطق استوایی که منابع جنگلی عظیمی را در اختیار دارند به دنبال طرحی هستند که بر اساس آن کشورهایی که درختان و منابع جنگلی خود را حفظ می‌کنند، از لحاظ مالی مورد حمایت قرار گیرند چرا که درختان عامل مهم جذب دی‌اکسیدکربن هوا به شمار می‌روند اما اجرای این طرح نیز با مشکلات عملی از جمله نحوه اتخاذ اقدامات موثر برای حفظ منابع طبیعی و پیشگیری از فساد مالی مواجه است. اما این اهداف در حالی قرار است مورد بررسی قرار گیرد که شرکت کنندگان این کنفرانس، پیشنهادها و مواضع متفاوتی در زمینه کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای خود دارند. کشورهای در حال توسعه اصرار دارند کشورهای ثروتمند که به گفته آنها مسؤول اصلی پدیده گرم شدن زمین هستند، متعهد به کاهش سالانه انتشار گازهای گلخانه‌ای خود به میزان دست‌کم 40 درصد تا سال 2020 میلادی شوند. آنها از تعیین هرگونه هدف التزام‌آور برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای برای خود طفره می‌روند و می‌گویند به سوخت‌های فسیلی فراوان و ارزان‌قیمت برای رهایی از ورطه فقر نیاز دارند. با این وجود برخی از آنها با اتخاذ اقدامات داوطلبانه با کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای خود تا سال 2020 میلادی موافقت کرده‌اند. کشورهای در حال توسعه همچنین مصرانه خواستار دریافت منابع مالی برای کمک به تقویت اقدامات و توانایی‌های خود در مقابله با تغییرات آب و هوایی و تغییر منابع انرژی خود هستند. در میان کشورهای در حال توسعه، کشورهایی که دارای جمعیت بالایی هستند از سوی کشورهای ثروتمند برای نشان دادن تمایل خود در زمینه مقابله با تغییرات آب و هوایی تحت فشار قرار دارند.
نما
پرسشی که پاسخ آن روشن نیست
دنیا در برابر گرم شدن جهان می‌ایستد؟
اگر نشست کپنهاگ به ظاهر یک موضوع پیچیده غیر اجتماعی و بیشتر سیاسی به نظر می‌آید اما همیشه تجمع مقامات عالیرتبه کشورها در یک مکان خاص را نمی‌توان به یک گردهمایی سیاسی تعبیر کرد و نشست کپنهاگ نیز یکی از این نمونه‌هاست. به طور اختصار می‌توان گفت هدف از برگزاری کنفرانس 12روزه کپنهاگ یافتن راه‌هایی موثر برای کاهش خطر جدی گرسنگی، بیماری، خشکسالی، سیل، توفان و افزایش سطح آب دریاهاست و برای رسیدن به این اهداف، 192 کشور عضو کنوانسیون تغییرات آب و هوایی سازمان ملل متحد باید مواضع خود را به یکدیگر نزدیک کنند و همکاری بیشتری از خود نشان دهند؛ موضوعاتی که هیچ کدام نه جنبه سیاسی دارند و نه تشریفاتی بلکه جهان قرار است بزودی تکلیف خود را درباره آینده زمین و وضع زندگی انسان‌ها در آن روشن کند. در واقع می‌توان گفت کشورهای شرکت کننده باید با کاهش استفاده خود از زغال‌سنگ، نفت، گاز و سوخت‌های فسیلی موافقت کرده و یک شبکه تامین مالی را برای کشورهای فقیر که کمتر مسؤول ایجاد تغییرات آب و هوایی هستند، ایجاد کنند. بیش از یکصد نفر از مقامات بلندپایه کشورهای جهان نیز در اختتامیه این کنفرانس که هجدهم دسامبر(27 آذرماه) برگزار می‌شود، حضور خواهند داشت. مسیر منتهی به برگزاری کنفرانس کپنهاگ در واقع 2 سال قبل در بالی اندونزی آغاز شد و اکنون موضوعات اصلی که در این کنفرانس مورد بررسی قرار می‌گیرد، عبارتند از:
کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای: مساله اصلی در این زمینه هماهنگ کردن تعهدات برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای تا سال 2012 میلادی است که در واقع گام اصلی در جهت رسیدن به هدف سال 2050 میلادی یعنی به نصف رساندن میزان انتشار سالانه گازهای گلخانه‌ای به شمار می‌رود. کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در واقع مستلزم صرف هزینه‌های اقتصادی، تولید انرژی و تغییر فناوری‌ها و استفاده از فناوری‌های پاک‌تر است. کشورهای ثروتمند جهان در حال حاضر مسؤول اصلی بروز پدیده تغییرات آب و هوایی کنونی به شمار می‌روند و توانایی بیشتری برای مقابله با آن دارند اما کابوس بالقوه آینده به طور عمده از جانب کشورهای در حال توسعه خواهد بود که دست کم نیمی از گازهای گلخانه‌ای جهان را منتشر می‌کنند. کشورهای چین، هند و برزیل جمعیت بسیار زیادی دارند و با استفاده از سوخت‌های فسیلی و قطع درختان جنگلی به افزایش آثار منفی انتشار گازهای گلخانه‌ای دامن می‌زنند. اما موضوعات مهم دیگری نیز مطرح است از جمله آنکه آیا در این کنفرانس درباره هدف مورد نظر یعنی به نصف رساندن انتشار گازهای گلخانه‌ای تا سال 2050 میلادی توافق خواهد شد یا خیر؛ اقدامی که مورد حمایت کشورهای صنعتی گروه 8 است، اما چین با آن مخالفت کرده است.
پول: رسیدن به توافق درباره این موضوع در واقع به معنای تجهیز سرمایه‌ها برای کمک به کشورهای در حال توسعه در پیش گرفتن اقتصادی مبتنی بر انتشار کمتر گازهای گلخانه‌ای و تقویت امکانات و توانایی آنها برای مقابله با آثار تغییرات آب و هوایی است. کشورهای فقیرتر از کشورهای صنعتی می‌خواهند متعهد به ارائه سالانه حدود یک درصد تولید ناخالص داخلی خود یا به عبارتی حدود 400 میلیارد دلار سرمایه شوند. رسیدن به توافق درباره این موضوع به مذاکرات بیشتر طی سال آینده موکول شده است و راه حل موقت آن برای کنفرانس کپنهاگ در واقع ارائه پیشنهادهایی برای «تامین مالی سریع» است که انگلیس و فرانسه آن را سالانه بین سال‌های 2010 تا 2012 میلادی 10میلیارد دلار پیشنهاد کردند. چالش دیگری که مقامات شرکت کننده در این کنفرانس پیش رو دارند موافقت درباره نهادهایی است که باید مسؤول توزیع و پرداخت این منابع مالی باشند. کشورهای فقیر نظر موافقی نسبت به صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی ندارند.
جنگل‌زدایی: کشورهای مناطق استوایی که منابع جنگلی عظیمی را در اختیار دارند به دنبال طرحی هستند که بر اساس آن کشورهایی که درختان و منابع جنگلی خود را حفظ می‌کنند، از لحاظ مالی مورد حمایت قرار گیرند چرا که درختان عامل مهم جذب دی‌اکسیدکربن هوا به شمار می‌روند اما اجرای این طرح نیز با مشکلات عملی از جمله نحوه اتخاذ اقدامات موثر برای حفظ منابع طبیعی و پیشگیری از فساد مالی مواجه است. اما این اهداف در حالی قرار است مورد بررسی قرار گیرد که شرکت کنندگان این کنفرانس، پیشنهادها و مواضع متفاوتی در زمینه کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای خود دارند. کشورهای در حال توسعه اصرار دارند کشورهای ثروتمند که به گفته آنها مسؤول اصلی پدیده گرم شدن زمین هستند، متعهد به کاهش سالانه انتشار گازهای گلخانه‌ای خود به میزان دست‌کم 40 درصد تا سال 2020 میلادی شوند. آنها از تعیین هرگونه هدف التزام‌آور برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای برای خود طفره می‌روند و می‌گویند به سوخت‌های فسیلی فراوان و ارزان‌قیمت برای رهایی از ورطه فقر نیاز دارند. با این وجود برخی از آنها با اتخاذ اقدامات داوطلبانه با کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای خود تا سال 2020 میلادی موافقت کرده‌اند. کشورهای در حال توسعه همچنین مصرانه خواستار دریافت منابع مالی برای کمک به تقویت اقدامات و توانایی‌های خود در مقابله با تغییرات آب و هوایی و تغییر منابع انرژی خود هستند. در میان کشورهای در حال توسعه، کشورهایی که دارای جمعیت بالایی هستند از سوی کشورهای ثروتمند برای نشان دادن تمایل خود در زمینه مقابله با تغییرات آب و هوایی تحت فشار قرار دارند.
ارسال نظر
پربیننده