سیدبهزاد اخلاقی: هویت فرانسوی همواره با مخالفت اعتراض و اعتصاب همراه بوده است. انتخاب نیکلا سارکوزی راستگرا بعد از بیش از 20 سال حضور احزاب متمایل به چپ در این کشور حرف‌ها و حدیث‌های بسیاری را درباره این سیاستمدار فرانسوی به وجود آورده است. طبقه روشنفکر فرانسوی با وجود آنکه دل خوشی از احزاب چپ بویژه خانم سگولن رویال نداشتند اما با تصمیمات سارکوزی نیز میانه‌ای ندارند. بحران اقتصادی اعتراضات مردمی و فشارهای معیشتی همراه با افزایش بیکاری در فرانسه از وی چهره‌ای منفور در میان مردم فرانسه ساخته است. شعارهای جذاب او در سال 2006 و ضعف شخصیتی سگولن رویال در رقابت‌های انتخاباتی موجب پیروزی سارکوزی شد. زمانی که ژاک شیراک رمز استفاده از تسلیحات هسته‌ای فرانسه را به سارکوزی داد، چهره او به عنوان یک سیاستمدار راستگرا نمایان شد. از زمانی که سکان کشتی الیزه در دستان سارکوزی قرار دارد دیپلماسی خارجی فرانسه برخلاف دوران شیراک تمایل بیشتری به پیروی از آمریکا دارد. سارکوزی با پوشیدن شلوار جین در نخستین دیدارش از ایالات متحده انتقادات بسیاری را در داخل فرانسه به جان خرید. بعد از سخنان او در کنفرانس مطبوعاتی مشترک با جورج بوش، وی در فرانسه به سارکو آمریکایی شهرت یافت که این مساله موجب تخریب وجهه این سیاستمدار فرانسوی شد. اخیرا در رسانه‌های فرانسوی با مقایسه سیاست‌های قبل و بعد از انتخابات نیکلا سارکوزی بحث تغییر در وجهه و سیاست‌های رهبر فرانسه بر سر زبان‌ها افتاده است. اقدامات رهبری فرانسه در دوربین رسانه‌های جهان در 24 ساعت مخابره می‌شود و هر حرکت کوچکی از سوی او جنجالی در پس پرده به همراه دارد. حمایت‌های او از رومن پلانسکی، کارگردان لهستانی که به دلیل اقدامات غیراخلاقی تحت تعقیب نهاد‌های قانونی قرار داشت نیز برای الیزه هزینه‌هایي را به همراه آورد. در نهایت پلانسکی با قید وثیقه آزاد شد و به سارکوزی و همسرش وعده داده است در یکی از فیلم‌های آتی‌اش از آنها استفاده خواهد کرد. تصمیمات سارکوزی با تناقضات فراوان همراه است. در 2 سال گذشته سارکوزی افکار عمومی را با شعار اصلاحات گمراه کرد. نمونه عینی این تغییرات پایگاه‌های نظامی فرانسه در امارات متحده عربی و حضور دوباره فرانسه در ناتو بود که برای فرانسویان چیزی به همراه نداشت. حضور در افغانستان با توجه به پیشنهاد رشوه از سوی فرماندهی نیروهای فرانسوی به طالبان برای بازسازی فضای امن برای این سربازان به بحران‌های پیش روی سارکوزی اضافه کرد. مساله شکایت او از دومینيک دویلپن نیز در نوامبر گذشته سارکوزی را بار دیگر به صفحه اول مطبوعات جهان کشاند. از ژانویه گذشته مردم فرانسه با اعتراض به سیاست‌های دولت خواستار نتایج حقیقی هستند که رئیس‌جمهور از 2 سال پیش وعده آن را داده بود. سیاست‌های اتخاذ شده از سوی رئیس‌جمهور فرانسه در حالی تداوم می‌یابد که گروه‌های سیاسی در این کشور فاصله بیشتری با الیزه یافته‌اند و اصلاح‌طلبان ضدگلیسم نیز سیاست‌های آتلانتیکی رئیس‌جمهور فرانسه را نمی‌پذیرند. برخی از صاحبنظران ایدئولوژی استفاده شده از سوی سارکوزی را مخلوطی ناهمگن می‌دانند که قابلیت حلالیت ندارد.
در میان این هیاهوها این سوال پیش می‌آید که سارکوزی کیست؟ آیا او همان مردی است که در انتخابات 2007 با شعار کاهش مالیات و ساعات کاری و افزایش حقوق بازنشستگی به پیروزی رسید یا فردی است که در سال گذشته با دهن‌کجی به بانکداران آمریکایی در مقابل قوانین جدید اقتصاد جهانی ایستاد. آیا او پسر مهاجر مجاری است که با مثبت خواندن روش‌های آمریکایی همگام با برابری بدون شرط مردم به پیروزی رسید یا رهبری است که با نگرانی از انتخابات ماه مارس به سوی راستگرایان افراطی دست یاری دراز کرده و از ورود مهاجران براي حفظ هویت فرانسوی جلوگيري مي‌كند.
به طور حتم تمام سیاستمداران در غرب تناقضاتی در رفتار‌های خود دارند اما اقدامات سارکوزی حرکت روی نموداری است که او وعده گذر از نقاط منفی آن را می‌دهد اما به سوی همان نقاط منفی گام برمی‌دارد. ولی لغزش سارکوزی به دلیل موفقیت سیاسی و شهرتش به‌عنوان فردی رک بیشتر جلب توجه می‌کند. در مسائل بین‌المللی سارکوزی در سال نخست کاری خود رابطه سردی با صدراعظم آلمان پیدا کرد و در حالی که روابط آلمان و فرانسه به شکل سنتی در مرکز سیاست‌های فرانسه قرار دارد سارکوزی به تقویت رابطه با انگلیس روی آورد ولی پیش از اجلاس گروه 20 در لندن رهبر فرانسه برای حل بحران اقتصاد جهانی چرخشی استراتژیک به سوی مرکل را در دستور کار خود قرار داد. موتور برلین - پاریس در سال‌های 2007 و 2008 تفاوت‌های فاحشی با یکدیگر دارند. در سال 2007 گوردون براون از موقعیت مستحکم‌تری در حزب کارگر و خانه شماره 10 خیابان داوینگ برخوردار بود. سارکوزی می‌پنداشت اگر به براون نزدیک شود می‌تواند از لندن به کاخ سفید و بعد از آن به بازار بکر عراق پا بگذارد؛ جایی که به صورت سنتی در اختیار الیزه قرار داشت اما عملا چنین نشد. سارکوزی یافته است برای آنکه بتواند در عرصه‌های جهانی نقش پاریس را پررنگ‌تر از گذشته کند باید به اسرائیل نزدیک شود. کلید بسیاری از بازار‌های مالی جهان در دستان تل‌آویو است. در این باره او نمی‌خواهد چهره فرانسه به عنوان یک منتقد را خدشه‌دار کند. پیروی از مدل مرکل در حل بحران اقتصادی و استفاده از پند‌های آلمانی در این راه در نهایت منجر شد تا شاهد کنار گذاشته شدن نمایندگان انگلستان از پست کلیدی ریاست اتحادیه اروپا باشیم؛ تحولی که اگر سارکوزی به سوی براون متمایل بود هرگز مرکل و احزاب دست راستی اروپا نمی‌توانستند تمام خواسته‌های خود را جامه عمل بپوشانند.
طرفداری اولیه سارکوزی از باراک اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا با روش کند اصلاحات آمریکایی به یأس تبدیل شد. موضوع حقوق بشر نیز در دولت سارکوزی جای خود را دارد به طوری که پیش از انتخابات سارکوزی متعهد شده بود حقوق بشر را در اولویت موضع خود قرار دهد که چنین نشد. سارکوزی برخلاف موضع گذشته خود با معمر قذافی و بشار اسد دیدار کرد و پیروزی حزب روسیه واحد را به ولادیمیر پوتین تبریک گفت. سارکوزی که سال گذشته از اصول و قضاوت بر اساس شایستگی فردی سخن می‌گفت در اکتبر امسال با حمایت از پسر 23 ساله خود به عنوان مسؤول بخش اقتصادی فرانسه جنجال‌برانگیز شد؛ سارکوزی به دنبال قدرت است. نیکلای نیمه‌مجار علاقه ویژه‌ای به جنجال دارد، همسر سابق او در کتاب خاطرات خود حقایقی از زندگی شوهر سابقش را فاش کرده است که موجب خشم رئیس‌جمهور فرانسه شده است، مساله قد سارکوزی از دیگر نکاتی است که توجه خبرنگاران و تحلیلگران را به خود جلب کرده است. در این موضوع خاص همواره سارکوزی تلاش می‌کند قد کوتاهش را از دیگران مخفی کند در حالی که او از دیمیتری مدودف، رئیس‌جمهور روسیه و سیلویو برلوسکنی، نخست وزیر ایتالیا بلند‌تر است.
ازدواج رئیس‌جمهور فرانسه و جنجال‌های پس از آن نیز از دیگر مسائلی است که وجهه او را در عرصه‌های سیاسی جهانی با چالش مواجه کرده است. تنها از یک فرانسوی بر می‌آید که از همسرش جدا شود و با یک هنرپیشه و مدل ازدواج کند. اگر چنین موضوعی برای رئیس‌جمهور آمریکا اتفاق می‌افتاد وی هرگز نمی‌توانست در عرصه‌های سیاسی وارد شود اما عکس‌های برهنه بانوی اول فرانسه خانم کارلا برونی در سايت‌های اینترنتی وجود دارد. این تصاویر در حالی فروخته می‌شوند که زوج سارکوزی و برونی تصمیم دارند صاحب فرزند شوند. زندگی خانوادگی رئیس‌جمهور فرانسه از تیررس رسانه‌های مصون نیست و کوچک‌ترین حرکت آنها روی آنتن می‌رود. سارکوزی تصمیم گرفته است در مقابل این نمایش عمومی سکوت کند زیرا توان مقابله با هجمه گسترده تبلیغاتی که برضدش به راه افتاده است را ندارد. حضور 6 ماهه فرانسه به‌عنوان رئیس دوره‌ای اتحادیه اروپا نوعی قدرتنمایی رئیس‌جمهور پرحاشیه فرانسه در مقابل منتقدانش بود، اما زمانی که ولادیمیر پوتین در پاریس به جای آقای نخست‌وزیر آقای رئیس‌جمهور خطاب شد همگان متوجه روابط خاص میان این دو سیاستمدار شدند. ژست‌های حقوق بشرانه سارکوزی زمانی که کودکان غزه زیر آماج حملات نیروهای اسرائیلی قرار گرفتند رنگ باخت. استاندارد‌های دوگانه و عدم‌حمایت مردم فرانسه از او موجب شده رئیس‌جمهور عملگرای فرانسه مجبور شود با راست‌های افراطی ائتلاف کند؛ همبستگی‌ای که بسیاری از درون جریان راست فرانسه با تردید به آن نگاه می‌کنند. وضعیت در برخی از کشورهای خاورمیانه برای سارکوزی شکل بهتری دارد. قرارداد‌های اقتصادی و نظامی در منطقه خاورمیانه موجب شده تا سردمدار کاخ الیزه بتواند در میان منتقدانش سخنی برای گفتن داشته باشد. او اینگونه سیاست‌های خود را توجیه می‌کند که فرانسه در دوران او به میراث شارل دوگول پشت پا زد اما اکنون نظامیان و اقتصاد این کشور در تمام نقاط جهان وطن‌پرستی فرانسوی را به رخ دیگران می‌کشند. قرارداد‌های نفتی توتال و خودروسازی رنو و پژو و آسیب ندیدن صنایع خودروسازی فرانسه در کوران ورشکستگی خودروسازان آمریکایی از دیگر نکاتی است که رئیس‌جمهور فرانسه به آن به عنوان یک نقطه مثبت اشاره می‌کند.
با ورود به سال 2010 سارکوزی تنها 5/2 سال فرصت دارد تا وعده‌های خود را عملی کند. او اکنون در نیمه راه خود تا پایان دوره 5 ساله ریاست‌جمهوری قرار دارد. او باید سرعتش را در عملی ساختن وعده‌های انتخاباتی‌اش بیشتر کند. نواختن در طبل توخالی مردم فرانسه را خشمگین‌تر از گذشته خواهد کرد. سارکوزی تلاش می‌کند افکار عمومی را برای انتخابات 2012 آماده کند. او 2 راه پیش روی خود می‌بیند؛ عملی کردن وعده‌های انتخاباتی یا واگذار کردن همه چیز به حزب سوسیالیست به رهبری دومینیک استراس. عده‌ای از محافظه‌کاران نیز با نگرانی تلاش دارند در پارلمان برای سارکوزی مشکل‌تراشی کنند. قابل توجه است که محافظه‌کاران و راستگرایان زیربنای حرکت سارکوزی بودند که به پشت صحنه رانده شدند. حامیان رئیس‌جمهور فرانسه برای گرفتن پست‌های دولتی دندان تیز کرده بودند و خواهان سهم‌گیری در کابینه بودند. او با پارادوکسی عظیم میان خواسته‌های مردمی و بلندپروازی‌های شخصی‌اش رو به رو است و می‌خواهد سیاستمداری آوانگارد به شکل فرانسوی‌اش باشد اما افکار همسو با آمریکا این اجازه را به او نمی‌دهد.
سارکوزی نیازمند آن است تا با قانع کردن رای‌دهندگان نشان دهد قادر است امور کشور را به سرعت انجام دهد.
نیکلا سارکوزی
پارادوكس پاریسی
سیدبهزاد اخلاقی: هویت فرانسوی همواره با مخالفت اعتراض و اعتصاب همراه بوده است. انتخاب نیکلا سارکوزی راستگرا بعد از بیش از 20 سال حضور احزاب متمایل به چپ در این کشور حرف‌ها و حدیث‌های بسیاری را درباره این سیاستمدار فرانسوی به وجود آورده است. طبقه روشنفکر فرانسوی با وجود آنکه دل خوشی از احزاب چپ بویژه خانم سگولن رویال نداشتند اما با تصمیمات سارکوزی نیز میانه‌ای ندارند. بحران اقتصادی اعتراضات مردمی و فشارهای معیشتی همراه با افزایش بیکاری در فرانسه از وی چهره‌ای منفور در میان مردم فرانسه ساخته است. شعارهای جذاب او در سال 2006 و ضعف شخصیتی سگولن رویال در رقابت‌های انتخاباتی موجب پیروزی سارکوزی شد. زمانی که ژاک شیراک رمز استفاده از تسلیحات هسته‌ای فرانسه را به سارکوزی داد، چهره او به عنوان یک سیاستمدار راستگرا نمایان شد. از زمانی که سکان کشتی الیزه در دستان سارکوزی قرار دارد دیپلماسی خارجی فرانسه برخلاف دوران شیراک تمایل بیشتری به پیروی از آمریکا دارد. سارکوزی با پوشیدن شلوار جین در نخستین دیدارش از ایالات متحده انتقادات بسیاری را در داخل فرانسه به جان خرید. بعد از سخنان او در کنفرانس مطبوعاتی مشترک با جورج بوش، وی در فرانسه به سارکو آمریکایی شهرت یافت که این مساله موجب تخریب وجهه این سیاستمدار فرانسوی شد. اخیرا در رسانه‌های فرانسوی با مقایسه سیاست‌های قبل و بعد از انتخابات نیکلا سارکوزی بحث تغییر در وجهه و سیاست‌های رهبر فرانسه بر سر زبان‌ها افتاده است. اقدامات رهبری فرانسه در دوربین رسانه‌های جهان در 24 ساعت مخابره می‌شود و هر حرکت کوچکی از سوی او جنجالی در پس پرده به همراه دارد. حمایت‌های او از رومن پلانسکی، کارگردان لهستانی که به دلیل اقدامات غیراخلاقی تحت تعقیب نهاد‌های قانونی قرار داشت نیز برای الیزه هزینه‌هایي را به همراه آورد. در نهایت پلانسکی با قید وثیقه آزاد شد و به سارکوزی و همسرش وعده داده است در یکی از فیلم‌های آتی‌اش از آنها استفاده خواهد کرد. تصمیمات سارکوزی با تناقضات فراوان همراه است. در 2 سال گذشته سارکوزی افکار عمومی را با شعار اصلاحات گمراه کرد. نمونه عینی این تغییرات پایگاه‌های نظامی فرانسه در امارات متحده عربی و حضور دوباره فرانسه در ناتو بود که برای فرانسویان چیزی به همراه نداشت. حضور در افغانستان با توجه به پیشنهاد رشوه از سوی فرماندهی نیروهای فرانسوی به طالبان برای بازسازی فضای امن برای این سربازان به بحران‌های پیش روی سارکوزی اضافه کرد. مساله شکایت او از دومینيک دویلپن نیز در نوامبر گذشته سارکوزی را بار دیگر به صفحه اول مطبوعات جهان کشاند. از ژانویه گذشته مردم فرانسه با اعتراض به سیاست‌های دولت خواستار نتایج حقیقی هستند که رئیس‌جمهور از 2 سال پیش وعده آن را داده بود. سیاست‌های اتخاذ شده از سوی رئیس‌جمهور فرانسه در حالی تداوم می‌یابد که گروه‌های سیاسی در این کشور فاصله بیشتری با الیزه یافته‌اند و اصلاح‌طلبان ضدگلیسم نیز سیاست‌های آتلانتیکی رئیس‌جمهور فرانسه را نمی‌پذیرند. برخی از صاحبنظران ایدئولوژی استفاده شده از سوی سارکوزی را مخلوطی ناهمگن می‌دانند که قابلیت حلالیت ندارد.
در میان این هیاهوها این سوال پیش می‌آید که سارکوزی کیست؟ آیا او همان مردی است که در انتخابات 2007 با شعار کاهش مالیات و ساعات کاری و افزایش حقوق بازنشستگی به پیروزی رسید یا فردی است که در سال گذشته با دهن‌کجی به بانکداران آمریکایی در مقابل قوانین جدید اقتصاد جهانی ایستاد. آیا او پسر مهاجر مجاری است که با مثبت خواندن روش‌های آمریکایی همگام با برابری بدون شرط مردم به پیروزی رسید یا رهبری است که با نگرانی از انتخابات ماه مارس به سوی راستگرایان افراطی دست یاری دراز کرده و از ورود مهاجران براي حفظ هویت فرانسوی جلوگيري مي‌كند.
به طور حتم تمام سیاستمداران در غرب تناقضاتی در رفتار‌های خود دارند اما اقدامات سارکوزی حرکت روی نموداری است که او وعده گذر از نقاط منفی آن را می‌دهد اما به سوی همان نقاط منفی گام برمی‌دارد. ولی لغزش سارکوزی به دلیل موفقیت سیاسی و شهرتش به‌عنوان فردی رک بیشتر جلب توجه می‌کند. در مسائل بین‌المللی سارکوزی در سال نخست کاری خود رابطه سردی با صدراعظم آلمان پیدا کرد و در حالی که روابط آلمان و فرانسه به شکل سنتی در مرکز سیاست‌های فرانسه قرار دارد سارکوزی به تقویت رابطه با انگلیس روی آورد ولی پیش از اجلاس گروه 20 در لندن رهبر فرانسه برای حل بحران اقتصاد جهانی چرخشی استراتژیک به سوی مرکل را در دستور کار خود قرار داد. موتور برلین - پاریس در سال‌های 2007 و 2008 تفاوت‌های فاحشی با یکدیگر دارند. در سال 2007 گوردون براون از موقعیت مستحکم‌تری در حزب کارگر و خانه شماره 10 خیابان داوینگ برخوردار بود. سارکوزی می‌پنداشت اگر به براون نزدیک شود می‌تواند از لندن به کاخ سفید و بعد از آن به بازار بکر عراق پا بگذارد؛ جایی که به صورت سنتی در اختیار الیزه قرار داشت اما عملا چنین نشد. سارکوزی یافته است برای آنکه بتواند در عرصه‌های جهانی نقش پاریس را پررنگ‌تر از گذشته کند باید به اسرائیل نزدیک شود. کلید بسیاری از بازار‌های مالی جهان در دستان تل‌آویو است. در این باره او نمی‌خواهد چهره فرانسه به عنوان یک منتقد را خدشه‌دار کند. پیروی از مدل مرکل در حل بحران اقتصادی و استفاده از پند‌های آلمانی در این راه در نهایت منجر شد تا شاهد کنار گذاشته شدن نمایندگان انگلستان از پست کلیدی ریاست اتحادیه اروپا باشیم؛ تحولی که اگر سارکوزی به سوی براون متمایل بود هرگز مرکل و احزاب دست راستی اروپا نمی‌توانستند تمام خواسته‌های خود را جامه عمل بپوشانند.
طرفداری اولیه سارکوزی از باراک اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا با روش کند اصلاحات آمریکایی به یأس تبدیل شد. موضوع حقوق بشر نیز در دولت سارکوزی جای خود را دارد به طوری که پیش از انتخابات سارکوزی متعهد شده بود حقوق بشر را در اولویت موضع خود قرار دهد که چنین نشد. سارکوزی برخلاف موضع گذشته خود با معمر قذافی و بشار اسد دیدار کرد و پیروزی حزب روسیه واحد را به ولادیمیر پوتین تبریک گفت. سارکوزی که سال گذشته از اصول و قضاوت بر اساس شایستگی فردی سخن می‌گفت در اکتبر امسال با حمایت از پسر 23 ساله خود به عنوان مسؤول بخش اقتصادی فرانسه جنجال‌برانگیز شد؛ سارکوزی به دنبال قدرت است. نیکلای نیمه‌مجار علاقه ویژه‌ای به جنجال دارد، همسر سابق او در کتاب خاطرات خود حقایقی از زندگی شوهر سابقش را فاش کرده است که موجب خشم رئیس‌جمهور فرانسه شده است، مساله قد سارکوزی از دیگر نکاتی است که توجه خبرنگاران و تحلیلگران را به خود جلب کرده است. در این موضوع خاص همواره سارکوزی تلاش می‌کند قد کوتاهش را از دیگران مخفی کند در حالی که او از دیمیتری مدودف، رئیس‌جمهور روسیه و سیلویو برلوسکنی، نخست وزیر ایتالیا بلند‌تر است.
ازدواج رئیس‌جمهور فرانسه و جنجال‌های پس از آن نیز از دیگر مسائلی است که وجهه او را در عرصه‌های سیاسی جهانی با چالش مواجه کرده است. تنها از یک فرانسوی بر می‌آید که از همسرش جدا شود و با یک هنرپیشه و مدل ازدواج کند. اگر چنین موضوعی برای رئیس‌جمهور آمریکا اتفاق می‌افتاد وی هرگز نمی‌توانست در عرصه‌های سیاسی وارد شود اما عکس‌های برهنه بانوی اول فرانسه خانم کارلا برونی در سايت‌های اینترنتی وجود دارد. این تصاویر در حالی فروخته می‌شوند که زوج سارکوزی و برونی تصمیم دارند صاحب فرزند شوند. زندگی خانوادگی رئیس‌جمهور فرانسه از تیررس رسانه‌های مصون نیست و کوچک‌ترین حرکت آنها روی آنتن می‌رود. سارکوزی تصمیم گرفته است در مقابل این نمایش عمومی سکوت کند زیرا توان مقابله با هجمه گسترده تبلیغاتی که برضدش به راه افتاده است را ندارد. حضور 6 ماهه فرانسه به‌عنوان رئیس دوره‌ای اتحادیه اروپا نوعی قدرتنمایی رئیس‌جمهور پرحاشیه فرانسه در مقابل منتقدانش بود، اما زمانی که ولادیمیر پوتین در پاریس به جای آقای نخست‌وزیر آقای رئیس‌جمهور خطاب شد همگان متوجه روابط خاص میان این دو سیاستمدار شدند. ژست‌های حقوق بشرانه سارکوزی زمانی که کودکان غزه زیر آماج حملات نیروهای اسرائیلی قرار گرفتند رنگ باخت. استاندارد‌های دوگانه و عدم‌حمایت مردم فرانسه از او موجب شده رئیس‌جمهور عملگرای فرانسه مجبور شود با راست‌های افراطی ائتلاف کند؛ همبستگی‌ای که بسیاری از درون جریان راست فرانسه با تردید به آن نگاه می‌کنند. وضعیت در برخی از کشورهای خاورمیانه برای سارکوزی شکل بهتری دارد. قرارداد‌های اقتصادی و نظامی در منطقه خاورمیانه موجب شده تا سردمدار کاخ الیزه بتواند در میان منتقدانش سخنی برای گفتن داشته باشد. او اینگونه سیاست‌های خود را توجیه می‌کند که فرانسه در دوران او به میراث شارل دوگول پشت پا زد اما اکنون نظامیان و اقتصاد این کشور در تمام نقاط جهان وطن‌پرستی فرانسوی را به رخ دیگران می‌کشند. قرارداد‌های نفتی توتال و خودروسازی رنو و پژو و آسیب ندیدن صنایع خودروسازی فرانسه در کوران ورشکستگی خودروسازان آمریکایی از دیگر نکاتی است که رئیس‌جمهور فرانسه به آن به عنوان یک نقطه مثبت اشاره می‌کند.
با ورود به سال 2010 سارکوزی تنها 5/2 سال فرصت دارد تا وعده‌های خود را عملی کند. او اکنون در نیمه راه خود تا پایان دوره 5 ساله ریاست‌جمهوری قرار دارد. او باید سرعتش را در عملی ساختن وعده‌های انتخاباتی‌اش بیشتر کند. نواختن در طبل توخالی مردم فرانسه را خشمگین‌تر از گذشته خواهد کرد. سارکوزی تلاش می‌کند افکار عمومی را برای انتخابات 2012 آماده کند. او 2 راه پیش روی خود می‌بیند؛ عملی کردن وعده‌های انتخاباتی یا واگذار کردن همه چیز به حزب سوسیالیست به رهبری دومینیک استراس. عده‌ای از محافظه‌کاران نیز با نگرانی تلاش دارند در پارلمان برای سارکوزی مشکل‌تراشی کنند. قابل توجه است که محافظه‌کاران و راستگرایان زیربنای حرکت سارکوزی بودند که به پشت صحنه رانده شدند. حامیان رئیس‌جمهور فرانسه برای گرفتن پست‌های دولتی دندان تیز کرده بودند و خواهان سهم‌گیری در کابینه بودند. او با پارادوکسی عظیم میان خواسته‌های مردمی و بلندپروازی‌های شخصی‌اش رو به رو است و می‌خواهد سیاستمداری آوانگارد به شکل فرانسوی‌اش باشد اما افکار همسو با آمریکا این اجازه را به او نمی‌دهد.
سارکوزی نیازمند آن است تا با قانع کردن رای‌دهندگان نشان دهد قادر است امور کشور را به سرعت انجام دهد.
ارسال نظر
پربیننده