دکتر لیلا عابدینی:
به دست غیر مبادا امیدواری ما
نیامده است به‌جز ما کسی به یاری ما
به رنج راه بیامیز تا بیاموزی
به مشق آبله اسرار پایداری ما
مدام داغ جوان دیده‌ایم و در تشییع
ندیده است کسی اشک سوگواری ما
به سربلندی سرویم و استواری کوه
به رود‌های جهان رفته بیقراری ما
نمانده جای شکایت که در پی هر زخم
بلندتر شده تومار بردباری ما
بگو به بولهبان، نور مصطفی با ماست
مسیر روشن عشق است یادگاری ما
غروب غیرت ما را کسی نخواهد دید
قسم به روشنی راه شهریاری ما...
شهدای امر به معروف و نهی از منکر با شهید ناصر ابدام 15 ساله در سال 69 شروع می‌شوند، بعد:
شهید کمال ولی‌زاده (29 اردیبهشت 70)
شهید رشید آقایی‌دوست (17 آبان 70)
شهید قدرت‌الله محمدی (12 مرداد 75)
شهید تقی اسدی‌خوشکارسرانی (28 خرداد 76)
شهید غلامرضا بهمئی (15 مرداد 77)
شهید قاسم سجادیان (18 تیر 78)
شهید ناصر احدی (5 مهر78)
شهید هادی محبی (20 آذر 78)
شهید تیمور حسن‌زاده (8 تیر 79)
شهید محمد علی قاسم‌زاده (27 آبان 79)
شهید فرخ‌رضا فقیهی‌فر (22 آبان 80)
شهید محمود توفیقیان (3 خرداد 83)
شهید غلامرضا زبونی (23 فروردین 86)
شهید علی خلیلی (3 فروردین 93)
شهید مسعود مددخانی (16 فروردین 93)...
نفر بعدی این لیست چه کسی می‌تواند باشد؟ حالا که اسم‌ها را و تاریخ شهادت‌هایشان را نوشته‌ام به ترتیب زمان، کلی سوال هجوم آورده است به ذهنم... چرا همه به جز یکی در تهران؟ چرا بعد از اتمام جنگ؟ اگر یک‌نفر بیاید و فقط یک مطالعه توصیفی داشته باشد با چندتا متغیر مثل مکان، زمان و سن و بسنجد بیشترین میزان وقوع در بازه زمانی را...خیلی چیزها معلوم می‌شود. بعد یک‌نفر بیاید یک مطالعه تحلیلی داشته باشد از همه حرف‌های آقا.. یک‌نفر بیاید همه حدیث‌ها را، آیه‌ها را جمع بکند...
من هنوز باور نمی‌کنم که کسی بتواند خنجرش را فرو کند توی سینه یک نوجوان... یک جوان را از طبقه 16 یک ساختمان نیمه‌ساز پرت کند پایین... با چاقو بزند و از کوه پرت کند پایین... باور نمی‌کنم یک‌نفر در ماه رمضان خنجرش را بگذارد روی گردن یک جوان بیست و چند ساله. از سوپرا کوندیلار ناچ، استرنوم را بشکافد تا پایین. عکس شهادت هادی محبی را ده‌نمکی توی هفته‌نامه‌اش چاپ کرده بود و من چند سال بعد در سالن تشریح دانشکده پزشکی وقتی از شدت غم و بوی جسد بالا می‌آوردم، نمی‌توانستم باور کنم یکی استخوان جناغ سینه هموطن مسلمانش را شکافته باشد، وقتی حتی جنازه غیرمسلمان خریداری شده سالن تشریح اشک می‌آورد به چشم آدم.. باور نمی‌کنم یک‌نفر برای دلخوشی خودش، برای گناه، دنده عقب بگیرد، پایش را بگذارد روی گاز، یک جوان ناهی از منکر را له بکند. با چرخ‌های ماشینش چند متر بکشد روی زمین تا دیوار متوقفش بکند! باور نمی‌کنم یکی به خاطر گناه، چاقو را بگذارد توی قلب یک پدر جوان که با کودک سه‌ساله‌اش از نماز در حسینیه به خانه بازمی‌گردد و حتی به صورت بچه سه‌ساله او رحم نکند. باور نمی‌کنم یک‌نفر شب نیمه‌شعبان، شب تولد تنها امام عصر و حاضرش، بخواهد متعرض ناموس مردم بشود و بعد شاهرگ یک معلم جوان را پیش چشم شاگردهای نوجوانش پاره کند. باور نمی‌کنم شب شهادت حضرت زهرا(س) یک‌نفر توی همین قم مست کند، با چاقو بیفتد به جان خودش و دیگران، بی‌خجالت برگه آزمایش هماچوریش را بگذارد روی میزم و با افتخار بگوید دیشب مست کردم! بعد در پاسخ پرسش درد پهلو داری یا نه، جلوی چشم من و مریض‌هایم، پیراهنش را بزند بالا خط چاقوهای روی شکمش را نشان بدهد. من روز شهادت حضرت زهرا(س) همچین مریض‌هایی داشتم.. و به‌جای امر به معروف، دنبال یک سونوگرافی اورژانسی در روز تعطیل برای او می‌گشتم! اینها اشک می‌آورد به چشم آدم، می‌دانی؟
دیشب که از مادر شهید علی خلیلی به نیابت از جامعه پزشکی عذرخواهی کردم، گفتم: نه شما بلکه ما هم مثل اصحاب کهفیم در بیمارستان‌ها و اگر من بودم نمی‌گذاشتم سرگردان 26 بیمارستان بشوی برای پذیرش پاره جگرت...
امر به معروف و نهی از منکر در جامعه ما «مرده» است که آقا برایش ستاد «احیای امر به معروف و نهی از منکر» می‌خواهد. می‌دانی؟