«اسم من کرک داگلاس است. شاید مرا بشناسید. اگر نمی‌شناسید... مرا در گوگل جست‌وجو کنید. من یک ستاره سینما بودم و پدر مایکل داگلاس، پدر شوهر کاترین زتا جونز و پدربزرگ 2فرزندشان هستم. امروز نودمین روز تولدم را جشن می‌گیرم... تولد 90 سالگی بسیار ویژه است. درباره من، این تولد نه‌تنها ویژه بلکه معجزه‌آسا هم هست. من از جنگ دوم جهانی، یک سقوط هلیکوپتر و یک سکته جان سالم به‌در برده‌ام و هر دو زانویم را هم عمل کرده‌ام. رسم است که بچه‌ها موقع تولد روی کیک خم می‌شوند و در دل یک آرزو برای زندگی‌شان می‌کنند و بعد کیک را فوت می‌کنند. من 89 سال از این سنت پیروی کردم، اما در نودمین سال تولدم تصمیم گرفته‌ام سنت‌شکنی کنم و به جای اینکه در دلم یک آرزو برای خودم بکنم، می‌خواهم با صدای بلند یک آرزو برای تمام دنیا کنم. بهتر است این را بپذیریم: دنیا در هرج و مرج است و شما دارید آن را به ارث می‌برید... شما نسلی هستید که با مشکلات زیادی روبه‌رو است که فقر مطلق، گرمایش زمین، نسل‌کشی، ایدز و بمبگذارهای انتحاری تنها بخش کوچکی از آن است. این مشکلات وجود دارند و دنیا (دربرابر آنها) ساکت است. ما کار زیادی برای حل این مشکلات انجام ندادیم. اکنون آن را به شما واگذار می‌کنیم. شما مجبورید درستش کنید چون وضعیت واقعا غیرقابل تحمل است. شما باید ساختارشکنی کنید، باید لب به سخن باز کنید، بنویسید، رای بدهید و به مردم و دنیایی که در آن زندگی می‌کنید اهمیت بدهید...». این بخشی از سخنان کرک داگلاس در نودمین سالگرد تولدش بود، مردی که امروز تولد 93 سالگی‌اش را جشن می‌گیرد و با چشمان نافذ و فرورفتگی چانه‌اش برای بسیاری از علاقه‌مندان به سینمای کلاسیک آمریکا نام و چهره‌ای شناخته شده به شمار می‌رود. «ایشور دانیلویچ دمسکی» که بعدها به کرک داگلاس شهرت یافت در نهم دسامبر 1916 در نیویورک ایالات متحده متولد شد. پدر و مادرش از مهاجران روس بودند و به گفته خود داگلاس وضعیت مالی چندان مساعدی نداشتند.
داگلاس درباره مشکلات و فقری که در آن متولد شده چنین می‌گوید: «من از فقر مطلق آمدم و جز در جهت بالا هیچ جای دیگری برای رفتن نداشتم.» او فقر را یک امتیاز می‌داند و در این باره می‌گوید: «فرزندانم هرگز امتیازی را که من داشتم نداشتند؛ من فقیر به‌دنیا آمدم». اما داگلاس که طبق فرمول خودش
برای رسیدن به موفقیت باید آنچه را که می‌خواست انجام دهد شناسایی می‌کرد و برای رسیدن به آن پا پیش می‌نهاد، تبدیل به هنرپیشه‌ای محبوب شد تا جایی که فقط برای به زبان آوردن تنها کلمه انگلیسی «Coffee» در پایان یک تبلیغ در تلویزیون ژاپن در سال1980، 50 هزار دلار دریافت کرد. همچنین اعتبار این هنرمند بزرگ به‌گونه‌ای است که از سوی انستیتوی فیلم آمریکا به‌عنوان هفدهمین هنرپیشه برتر تاریخ این کشور لقب گرفته و در حال حاضر در کنار سیدنی پواتیه (که در مکان بیست و دوم قرار دارد) تنها افراد زنده در جمع 25 نفر اول این فهرست است. داگلاس در طول فعالیت حرفه‌ای خود موفق شد در بسیاری از آثار موفق سینمایی حضور داشته باشد که در این میان می‌توان به فیلم‌های «راه‌های افتخار» (1957) و «اسپارتاکوس» (1960) به کارگردانی استنلی کوبریک، «بد و زیبا» (1952)، «قهرمان» (1949) و «شجاع‌ها تنها هستند» (1962) اشاره کرد. داگلاس موفق شد جوایز بسیاری را نیز در کارنامه خود ببیند که جایزه بهترین هنرپیشه و جایزه یک عمر موفقیت هنری سسیل بی‌دمیل از سوی گلدن گلوب، جایزه افتخاری سزار، خرس طلایی افتخاری جشنواره برلین و جایزه افتخاری در کنار 3نامزدی دریافت جایزه بهترین هنرپیشه مرد اسکار از جمله آنها به شمار می‌رود. وی همچنین در سال‌های 1970 و 1980 به ترتیب به‌عنوان عضو و رئیس هیات داوران جشنواره فیلم کن برگزیده شد. ستاره‌ای نیز به نام وی در تالار مشاهیر هالیوود قرار دارد. وی به همراه گرگوری پک، جیمز استیوارت و جین آوتری از جمله افرادی محسوب می‌شود که ستاره‌شان در این راهرو به سرقت رفت و دوباره جایگزین شد.
داگلاس همچنین 2 نقش را نیز در فیلم‌های «کت بالو» (1965) و «بازداشتگاه17» (1953) نپذیرفت؛ نقش‌هایی که با اجرای لی ماروین و ویلیام هلدن برنده جایزه اسکار شدند. داگلاس بعدها در کتابی که نوشت از رد کردن این 2 نقش در کنار نقشی که استفن بوید به جای او در فیلم «سقوط امپراتوری روم» (1964) ایفا کرد، احساس پشیمانی کرد. اما شاید یکی از موفقیت‌های بزرگ داگلاس این بود که وی در سال 1950 مصرف سیگار آن هم 2 تا 3 بسته در روز را برای همیشه ترک کرد. یکی دیگر از نکات جالب درباره زندگی داگلاس آن بود که اگر او به توصیه همسرش عمل نمی‌کرد، به جز سقوط هلیکوپتر ممکن بود در سانحه هوایی دیگری حاضر شود و یکی از سرنشینان هواپیمای سقوط کردهای باشد که همه سرنشینان آن جان خود را از دست دادند. کرک داگلاس در سال 2004 و پس از ایفای نقش در فیلم «توهم» از بازیگری رسما اعلام بازنشستگی کرد. او در حال حاضر از کاربران سرسخت اینترنت به شمار می‌رود. داگلاس می‌گوید: «برای موفقیت در هرچیزی باید شهامت شکست خوردن را داشت». به مناسبت 93 سالگی «کرک داگلاس»
فقیری که شهامت شکست را داشت
«اسم من کرک داگلاس است. شاید مرا بشناسید. اگر نمی‌شناسید... مرا در گوگل جست‌وجو کنید. من یک ستاره سینما بودم و پدر مایکل داگلاس، پدر شوهر کاترین زتا جونز و پدربزرگ 2فرزندشان هستم. امروز نودمین روز تولدم را جشن می‌گیرم... تولد 90 سالگی بسیار ویژه است. درباره من، این تولد نه‌تنها ویژه بلکه معجزه‌آسا هم هست. من از جنگ دوم جهانی، یک سقوط هلیکوپتر و یک سکته جان سالم به‌در برده‌ام و هر دو زانویم را هم عمل کرده‌ام. رسم است که بچه‌ها موقع تولد روی کیک خم می‌شوند و در دل یک آرزو برای زندگی‌شان می‌کنند و بعد کیک را فوت می‌کنند. من 89 سال از این سنت پیروی کردم، اما در نودمین سال تولدم تصمیم گرفته‌ام سنت‌شکنی کنم و به جای اینکه در دلم یک آرزو برای خودم بکنم، می‌خواهم با صدای بلند یک آرزو برای تمام دنیا کنم. بهتر است این را بپذیریم: دنیا در هرج و مرج است و شما دارید آن را به ارث می‌برید... شما نسلی هستید که با مشکلات زیادی روبه‌رو است که فقر مطلق، گرمایش زمین، نسل‌کشی، ایدز و بمبگذارهای انتحاری تنها بخش کوچکی از آن است. این مشکلات وجود دارند و دنیا (دربرابر آنها) ساکت است. ما کار زیادی برای حل این مشکلات انجام ندادیم. اکنون آن را به شما واگذار می‌کنیم. شما مجبورید درستش کنید چون وضعیت واقعا غیرقابل تحمل است. شما باید ساختارشکنی کنید، باید لب به سخن باز کنید، بنویسید، رای بدهید و به مردم و دنیایی که در آن زندگی می‌کنید اهمیت بدهید...». این بخشی از سخنان کرک داگلاس در نودمین سالگرد تولدش بود، مردی که امروز تولد 93 سالگی‌اش را جشن می‌گیرد و با چشمان نافذ و فرورفتگی چانه‌اش برای بسیاری از علاقه‌مندان به سینمای کلاسیک آمریکا نام و چهره‌ای شناخته شده به شمار می‌رود. «ایشور دانیلویچ دمسکی» که بعدها به کرک داگلاس شهرت یافت در نهم دسامبر 1916 در نیویورک ایالات متحده متولد شد. پدر و مادرش از مهاجران روس بودند و به گفته خود داگلاس وضعیت مالی چندان مساعدی نداشتند.
داگلاس درباره مشکلات و فقری که در آن متولد شده چنین می‌گوید: «من از فقر مطلق آمدم و جز در جهت بالا هیچ جای دیگری برای رفتن نداشتم.» او فقر را یک امتیاز می‌داند و در این باره می‌گوید: «فرزندانم هرگز امتیازی را که من داشتم نداشتند؛ من فقیر به‌دنیا آمدم». اما داگلاس که طبق فرمول خودش
برای رسیدن به موفقیت باید آنچه را که می‌خواست انجام دهد شناسایی می‌کرد و برای رسیدن به آن پا پیش می‌نهاد، تبدیل به هنرپیشه‌ای محبوب شد تا جایی که فقط برای به زبان آوردن تنها کلمه انگلیسی «Coffee» در پایان یک تبلیغ در تلویزیون ژاپن در سال1980، 50 هزار دلار دریافت کرد. همچنین اعتبار این هنرمند بزرگ به‌گونه‌ای است که از سوی انستیتوی فیلم آمریکا به‌عنوان هفدهمین هنرپیشه برتر تاریخ این کشور لقب گرفته و در حال حاضر در کنار سیدنی پواتیه (که در مکان بیست و دوم قرار دارد) تنها افراد زنده در جمع 25 نفر اول این فهرست است. داگلاس در طول فعالیت حرفه‌ای خود موفق شد در بسیاری از آثار موفق سینمایی حضور داشته باشد که در این میان می‌توان به فیلم‌های «راه‌های افتخار» (1957) و «اسپارتاکوس» (1960) به کارگردانی استنلی کوبریک، «بد و زیبا» (1952)، «قهرمان» (1949) و «شجاع‌ها تنها هستند» (1962) اشاره کرد. داگلاس موفق شد جوایز بسیاری را نیز در کارنامه خود ببیند که جایزه بهترین هنرپیشه و جایزه یک عمر موفقیت هنری سسیل بی‌دمیل از سوی گلدن گلوب، جایزه افتخاری سزار، خرس طلایی افتخاری جشنواره برلین و جایزه افتخاری در کنار 3نامزدی دریافت جایزه بهترین هنرپیشه مرد اسکار از جمله آنها به شمار می‌رود. وی همچنین در سال‌های 1970 و 1980 به ترتیب به‌عنوان عضو و رئیس هیات داوران جشنواره فیلم کن برگزیده شد. ستاره‌ای نیز به نام وی در تالار مشاهیر هالیوود قرار دارد. وی به همراه گرگوری پک، جیمز استیوارت و جین آوتری از جمله افرادی محسوب می‌شود که ستاره‌شان در این راهرو به سرقت رفت و دوباره جایگزین شد.
داگلاس همچنین 2 نقش را نیز در فیلم‌های «کت بالو» (1965) و «بازداشتگاه17» (1953) نپذیرفت؛ نقش‌هایی که با اجرای لی ماروین و ویلیام هلدن برنده جایزه اسکار شدند. داگلاس بعدها در کتابی که نوشت از رد کردن این 2 نقش در کنار نقشی که استفن بوید به جای او در فیلم «سقوط امپراتوری روم» (1964) ایفا کرد، احساس پشیمانی کرد. اما شاید یکی از موفقیت‌های بزرگ داگلاس این بود که وی در سال 1950 مصرف سیگار آن هم 2 تا 3 بسته در روز را برای همیشه ترک کرد. یکی دیگر از نکات جالب درباره زندگی داگلاس آن بود که اگر او به توصیه همسرش عمل نمی‌کرد، به جز سقوط هلیکوپتر ممکن بود در سانحه هوایی دیگری حاضر شود و یکی از سرنشینان هواپیمای سقوط کردهای باشد که همه سرنشینان آن جان خود را از دست دادند. کرک داگلاس در سال 2004 و پس از ایفای نقش در فیلم «توهم» از بازیگری رسما اعلام بازنشستگی کرد. او در حال حاضر از کاربران سرسخت اینترنت به شمار می‌رود. داگلاس می‌گوید: «برای موفقیت در هرچیزی باید شهامت شکست خوردن را داشت». ارسال نظر
پربیننده